شعر و شیدایی

                        

به تکلم
به خموشی
به تبسم
به نگاه

می توان برد به هر شیوه دل آسان از من!


کلیم_کاشانی

برای قدم زدن با تو
هر از گاهی
از خودم
بیرون می‌زنم،
روحم هنوز،
به خانه برنگشته است!


#کامران_رسول زاده

در حیرتم
چگونه درختی
سواد شکفتن ندارد
وقتی که تو آموزگاری.

به کتاب‌هایم دل نبستم
کشتی‌ها غرق می‌شوند
وقتی از کاغذند
من هم روزگاری
با واژه‌ها به سوی تو می‌آمدم
مرا بر ساحل یافتند
با انبوهی الفبا بر پیکر من
که می‌گریستند.

اراده رود بی‌حاصل است
وقتی سرراهش دره‌هاست.

مطمئنا شهاب
جرقه دوربین فرشته‌ها نیست
اما دیدم صورت‌های فلکی
صورت توست.

کاش زنده بودم
و نقشه راه‌ها را عوض می‌کردم
طوری که تو تنها
از رگ من بگذری
اما همه چیزی که به این سادگی نیست
شنیده‌ام پر درآوردی
وقتی که به من رسیدی
و چنان دور گشتی
که تو را
دیگر ندیدم.

شمس لنگرودی

برای تو

از وقتی تو را دیده ام
حرفایم همه شعر شده اند
و هوایشان
در پس
دوری دستانت
زمستانی است و سرد
تا هم آغوشی دیگر
چه شعر های که متولد نمیشوند
با واژه های درد

بهزاد_حیدری

آدم وقتی دست اش به جایی بند نیست،
سراغ آرزو ها میرود،
آرزوها که محال شد،
غرق میشود در خاطراتش..!

#میلان_کوندرا

چهار فصل برایم
زمستان است
وقتی
موهای سپید مادرم را می بینم

#فریبادادگر

شبها که میگیرد دلم ،یاد تو را تن میکنم
تنها به یاد بودنت ،احساس بودن میکنم

خود را بغل میگیرمو ، از بین این دیوار ها
تنها به شوق یاد تو ،سودای رفتن میکنم

وقتی که جای خالیت ،خود را نمایان میکند
من در هجوم اشکها ،احساس مردن میکنم

کم دارد آغوش تورا ،این دستهای خسته ام
دور از هم آغوشی تو ،حس بریدن میکنم

این فکرهای لعنتی ،این خاطرات گم شده
آخر کجای ای جهان ،از عشق دیدن میکنم

این بغضهای تو به تو ،این اشکهای خود به خود
تا کی من این اندوه را ،باخود کشیدن میکنم

دلتنگ هستم خوب من ،ای کاش برگردی به من
شبها که میگیرد دلم ،یاد تورا تن میکنم.....

معنی فاصله ها چیست برایم بنویس
درد این واژه سرا چیست برایم بنویس

تو تماشاگر من بلکه نه این فاصله ای
علت دوری ما چیست برایم بنویس

همه جا غرق دعا میشوم از آمدنت
معنی اشک و دعا چیست برایم بنویس

خون دل خوردنت از بار گناهان من است ..
معنی شرم و حیا چیست برایم بنویس

مثنوی نه ، غزلی نه ، نه قصیده نه گلم
مصرع از درس وفا چیست برایم بنویس

دست من را تو نگیری به زمین می افتم
حکمت دست شما چیست برایم بنویس

تو برایم بنویسی به یقین میفهمم ....
حرمت عشق کجا هست برایم بنویس ....

چشم چرخاندم نگاهم در نگاهش گیر کرد
من تقلا کردم اما او مرا تسخیر کرد

یک کلام ای کاش می شد بین ما رد و بدل
بی وکیل و بی مدافع پای دل زنجیر کرد

هر تلاشی پوچ و پوشالیست وقتی ناگهان
آس دل را حکم لازم حاکم تقدیر کرد یک نفر

ای کاش می شد می نشست و می شنید
تا بگویم چشم آهویش چه با این شیر کرد

مطمئنم آسمان هم وام دار چشم اوست
موج را باید که با گیسوی او تفسیر کرد

چوبه ی دار سکوتم را به پا کردم،بس است
بیش از این دیگر نباید دست دست و دیر کرد

من فقط مشکوک اینم او هم آیا مثل من
چشم چرخاند و نگاهش در نگاهم گیر کرد.

مست اگر باشی در آغوشت خدایی میکنم،
خاک را سرشار ِ عرش ِ کبریایی میکنم...

دل به دریا میزنم در موج ِ مویت هرچه باد!
بادبان ِ روسریّ ات را هوایی میکنم...

باد بود این که دل ِ من را چنان کاهی ربود،
عاشقی با چشمهای ِ کهربایی میکنم...

در بساطم گرچه چیزی نیست اما عشق هست،
من تو را مهمان ِ یک فنجان ِ چایی میکنم...

هرچه غم سویم اشاره میکند من را ببین ؛
در کنارم چون تویی بی اعتنایی میکنم...

می نویسم با زبانم بر کف ِ پایت غزل،
چون پلنگی خون چشان آهوستایی میکنم...!

اگر فرهاد در پی شیرین کوه می کند

من برای وصال تو جان می کنم

فریاد فرهاد شیرین بود

ومن

فریادم سکوت تلخ ...

#انفال_محمدی

ای که اخمت به دلم ریخت غم عالم را
خنده‌ات می‌بَرَد از سینه دو عالم غم را

برق لب‌های تو یادآور ِشاتوت و شراب
چشمه‌ی اشک ِتو بی‌قدر کند زمزم را

گاه از آن غنچه فقط زخم زبان می‌ریزی
گاه با بوسه شفابخش کنی مرهم را

بسته‌ای غنچه‌ی سرخی به شب گیسویت
کرده‌ای باز رها خرمن ابریشم را

"نرگست عربده‌جوی و لبت افسوس‌کنان"
با همین‌هاست که دیوانه کنی آدم را

عشوه هایت مست مستم می کند
خـــــنده هایت بت پرستم می کند

حرف هایت بوی باران می دهد
آرزوهای مرا جـــــــــان می دهد

چــشم هایت جام لبریز از شراب
می برد از دل قرار و صبر و تاب

برق چشمت شعله فانوس عشق
آه تـو طوفان اقیانوس عــــشـــق

با تو هر شب غرق رویا می شوم
هـــمچو قطره محو دریا می شوم

در نــــگاهت حـــرف های صـد کتاب
شوق وصلت می برد از دیده خواب

من از تو جدا نخواهم شد...
حتی برای دقیقه ای تنهایت نمیگذارم...
میان من تو سنگ ریزه های دوست و دشمن
که خواه یا ناخواه از محبت یا دشمنی پرتاب کرده اند وجود دارد...
با اشک هایمم دریاچه ای خواهم ساخت به روی سنگ ها
با چوب هایی که از درخت عشق مان بدست می اورم..
قایقی خواهم ساخت...
از روی سنگ ریزه ها با قایق رد میشوم...
پوزخندی از تمسخر به سنگ ها میزنم...
و اینگونه فاصله ها را پر خواهم کرد...

یکی آمد که دنیایش شروعی تازه در من بود
پر از احساس موسیقی شبیه لحن سوسن بود

ردیف آرزوهایش، کمی تا قسمتی ابری
نگاه ساده اش اما، همیشه صاف و روشن بود

حریم پاک مریم را به کرکس ها نمی بخشید
برایش ناز سنجاقک، همیشه سهم لادن بود

به زخم گل نمی خندید، مهتابی تر از شب بود
همیشه بود و می آمد، ولی از جنس رفتن بود

شبی در شعر من گم شد، کسی که با غزل آمد
عزیزی بود که دنیایش، شروعی تازه در من بود

شبی در عالم مستی، نشستم گریه ها کردم
برای این دل خسته، شبی تا صبح دعا کردم

سکوتت را ندانستم نگاهم را نفهمیدی .....
نگفتم گفتنی هارو تو هم هرگز نپرسیدی ......
شبی که شام ِ آخر بود به دست دوست خنجر بود
میان عشق و آینه یه جنگ نا برابر بود.......
چه جنگ نابرابری چه دستی و چه خنجری ......
چه قصه ی محقری چه اول و چه آخری.....
ندانستیم و دلبستیم نپرسیدیم و پیوستیم .......
ولی هرگز نفهمیدیم شکار سایه ها هستیم .....
سفر با تو چه زیبا بود به زیبایی رویا بود.....
نمیدیدیمو میرفتیم هزاران سایه با ما بود......
سکوتت را ندانستم نگاهم را نفهمیدی......
نگفتم گفتنی هارو تو هم هرگز نپرسیدی

باز با آيات عشقت مست و بيمارم نکن
شعر، خوابم ميکند ، آرام، بيدارم نکن

دوستت دارم بماند وقت ديگر، وقت هست
بيقرارم مثل هرشب، خوب من، زارم نکن

کار دستم ميدهد اينگونه خواهش هاي تو
راحتم بگذار جانم، پاي در کارم نکن

عاشقي آسايش من ، عشق کابين من است
جان من با واژه هاي داغ، بيزارم نکن

سرخوش از گلبار شعرم ، بيخود از خود ميشوم
من پر از آرامشم امروز را هارم نکن

من زميني نيستم شايد، سکوتم بهتر است
خواهشن دست مرا ول کن، گرفتارم نکن

من " پريناز " غزلهايم، چرايش را نپرس
با دليل و حرف و منطق ، باز آزارم نکن.

((سهراب سپهری))

من فهمیده ام

وقتی چشمانت را می بندی

به عطر کدام درخت فکر می کنی

فهمیده ام

همه چیز از لحظه ای شروع می شود

که باور کنی بهار...

همه ی آوازهای توست!

بهار

هدیه ی صورتی تو

به گلبرگ کوچکی ست

که از رنگ پیراهنش خسته می شود

و نمی داند چکار کند.


((فرناز خان احمدی))

ﺩﺭ ﺑﺎﺯﯼ ﺯﻧﺪﮔﯽ ...
ﯾﺎﺩ ﻣﯿﮕﯿﺮﯼ؛
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﺑﻪ ﺣﺮﻑ ﻫﺎﯼ ﻗﺸﻨﮓ ﺑﺪﻭﻥ ﭘﺸﺘﻮﺍﻧﻪ ... ﻣﺜﻞ ﺁﻭﯾﺨﺘﻦ ﺑﻪ ﻃﻨﺎﺑﯽ
ﭘﻮﺳﯿﺪﺳﺖ ...
ﯾﺎﺩ ﻣﯿﮕﯿﺮﯼ؛
ﻧﺰﺩﯾﮑﺘﺮﯾﻦ ﻫﺎ ﺑﻪ ﺗﻮ ... ﮔﺎﻫﯽ ﻣﯿﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺩﻭﺭﺗﺮﯾﻦ ﻫﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ ...
ﯾﺎﺩ ﻣﯿﮕﯿﺮﯼ؛
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺕ ﺑﺮﺍﯼ ﺭﻭﺯ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﭘﺲ ﺍﻧﺪﺍﺯ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ ...
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﯽ ﯾﮏ ﺭﻭﺯﯼ ﺗﻤﺎﻡ ﺧﻮﺩﺕ ﺭﺍ ﺑﻐﻞ ﮐﻨﯽ ﻭ ﺑﺮﻭﯼ ...
ﻭﺩﺭ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺷﻨﯿﺪﻩ ﻭﻓﻬﻤﯿﺪﻩ ﻧﺸﻮﯼ ﻧﻤﺎﻧﯽ ....
ﯾﺎﺩ ﻣﯿﮕﯿﺮﯼ؛
ﺩﯾﻮﺍﺭ ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ ..
ﺳﺎﯾﻪ ﺩﺭﺧﺖ ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺍﺳﺖ ..
ﺍﻣﺎ ﻫﯿﭻ ﺗﮑﯿﻪ ﮔﺎﻫﯽ ﺍﺑﺪﯼ ﻧﯿﺴﺖ..
به جز پاهاي خودت !!!

آرام می آیم

و از گوشه ی لب هایت

برگ های پاییز را جارو می کنم

من گذر فصل ها را

از خطوط صورت تو می فهمم.



((فرناز خان احمدی))