شعر و شیدایی

                        

کاش یادمان بماند......!!!!!

باشکستن دل دیگران ماخوشبخت ترنمی شویم........

کاش بدانیم ....!!!!!!

اگردلیل اشک کسی شویم دیگربااو؛؛؛؛؛؛؛؛؛

طرف نیستیم.......

با خدای اوطرفیم....!!!

دوستت دارم..چرایش پای تو،
ممکنش کردم،محالش پای تو
میگریزی از من و احساس من
دل شکستن هم ،گناهش پای تو
آمدی آتش زدی بر جان من
درد بی درمان گرفتن هم،دوایش پای تو
من اسیرم در میان آن دو چشم
قفل زندان را شکستن هم،سزایش پای تو
سوختم،آتش گرفتم زین سبب
آب بر آتش نهادن هم جزایش پای تو
پای رفتن هم ندارم من،از کوی دلت
پا نهادن بر دل مست و خرابم پای تو...

از دغدغه لبریز شدن دست خودم نیست
به تو آویز شدن دست خودم نیست

با هر نفسم حنجره پُر می شود از تو
از طعم تو سرریز شدن دست خودم نیست

این مشکل من نیست که لب های تو قند است
چایی خور یکریز شدن دست خودم نیست

در تیررس چشم تو از فرط خجالت
هی کوچک و هی ریز شدن دست خودم نیست

هر بار به تأخیر تو و آمدن تو
با خویش گلاویز شدن دست خودم نیست

برگی پُر دلواپسی از حمله ی بادم
بازیچه ی پاییز شدن دست خودم نیست

جز کشته شدن با مُژه ات چاره مگر هست ؟
قربانی چنگیز شدن دست خودم نیست

در معرض موسیقی موزون نگاهت
یک شاعر ناچیز شدن دست خودم نیستB

زندگی را ...
گر توانستی به کام یک نفر شیرین کنی...
یا توانستی زمین تشنه ای را سرخوش از باران کنی...
گر توانستی تو یک مرغ گرفتار از قفس بیرون کنی...
یا توانستی که دیوار اسارت از بنا ویران کنی...
گر توانستی به خوان رنگی ات یک رهگذر مهمان کنی...
یا توانستی بدون حاجتی هم ذکر آن یزدان کنی...
گر توانستی لباس بی ریای عاشقی بر تن کنی...

میتوانی آن زمان
فریاد انسان بودنت
بر کوی و برزن برزنی .....

یارب ، غم بیرحمی جانان بکه گویم ؟
جانم غم او سوخت ، غم جان بکه گویم ؟

نی یار و نه غمخوار و نه کس محرم اسرار
رنجوری و مهجوری و حرمان بکه گویم ؟

آشفته شد از قصه من خاطر جمعی
دیگر چه کنم ؟ حال پریشان بکه گویم ؟

گویند طبیبان که : بگو درد خود ، اما
دردی که گذشتست ز درمان بکه گویم ؟

دردی ، که مرا ساخته رسوا ، همه دانند
داغی ، که مرا ساخته پنهان ، بکه گویم ؟

اندوه تو ناگفته و درد تو نهان به
این پیش که ظاهر کنم و آن بکه گویم ؟

خلقی همه با هم سخن وصل تو گویند
من بی کسم ، افسانه هجران بکه گویم ؟

دور طرب ، افسوس که بگذشت ، هلالی
دور دگر آمد ، غم دوران بکه گویم ؟

ای غصه مرا دار زدی " خسته "نباشی
آتش به شب تار زدی " خسته " نباشی

ای غصه دمت گرم که در لحظه شادی
با رگ رگ من تار زدی " خسته " نباشی...

ای غصه عجب زخم زدی بر دل زارم
با شوخی و با خنده زدی " خسته " نباشی

🌺☘🌺

شهر را آدم به آدم در پی ات جویا شدم
تا که یک شب دیدمت ، دل باختم رسوا شدم

با نگاهی ساده قلبم را گرفتی خوب من
فکر می کردم که من عاشق نمی شم اما شدم

مثل یک پروانه در شمع نگاهت سال ها
سوختم اما عزیزم با تو من معنا شدم

گفته بودی در کنارت تا ابد هستم ولی
باز رفتی ، باز ماندم ، باز من تنها شدم

🌺☘🌺

دیشب ترا بوسیدمت وقتی که چشمت خواب بود
وقتی که دنیا ، غرق در زیبایی مهتاب بود

از لابلای دفترم، شعری صدا می زد تو را
دیدم که حتی بالشم، ازدوریت بی تاب بود!

انگار بوی مردگی پیچیده بود در خانه ام
ماهی سرخ تنگ هم ، آماده ی قلّاب بود !

گلهای یاس روی میز از دوریت پژمرده اند
آن زنبق توی حیاط، با بودنت شاداب بود

دیشب تو را بوسیدمت، حتی درون قاب عکس
طعم لب شیرین تو ، یک مزه ی نایاب بود

آدم‌ها
وقتی می آیند
موسیقی شان را هم با خودشان می آورند ...
ولی وقتی می روند
با خود نمی برند‌‌ !

آدم‌ها
می آیند
و می روند
ولی در دلتنگی هایمان‌‌
شعرهایمان‌‌
رویاهای خیس شبانه‌‌مان... می مانند‌‌‌ !

جا نگذارید !
هر چه را که روزی می آورید را
با خودتان ببرید‌ !
وقتی که می روید
دیگر
به خواب و خاطره‌‌‌ی آدم برنگردید.

F💞

به مجنون گفت روزی ساربانی
چرا بیهوده در صحرا دوانی

اگربا لیلی ات بودی سروکار
من اورا دیدمش بادیگری یار

سرزلفش به دست دیگران است
تورا بیهوده در صحرا دوان است

زحرف ساربان مجنون فغان کرد
جوابش این رباعی رابیان کرد

درخت بی ثمر هر کس نشاند
دوای درد مجنون را بداند

میان عاشق و معشوق رمزی است
چه داند آنکه اشتر می چراند

به مجنون گفت کاخر ای بداختر
گناهی از محبت نیست بدتر

تو را ایزد به توبه امر فرمود
برو از عشق طا هرتوبه کن زود

چو بشنید این سخن مجنون فغان کرد
به زاری سر به سوی آسمان کرد

بگفتا توبه کردم توبه اما
زهر چیزی به غیر از عشق طاهر

درد بی درمان شنیدی؟
حال من یعنی همین!

بی تو بودن، درد دارد!
می زند من را زمین

می زند بی تو مرا این خاطراتت روز و شب

درد پیگیر من است،

صعب العلاج یعنی همین!

ﻧﻪ کسی ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺍﺳﺖ
نه کسی ﭼﺸﻢ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ
ﻧﻪ ﺧﻴﺎﻝ ﮔﺬﺭ ﺍﺯ ﮐﻮﭼﻪ ی ﻣﺎ ﺩﺍﺭﺩ ﻣﺎﻩ

ﺑﻴﻦ ﻋﺎﺷﻖ ﺷﺪﻥ ﻭ ﻣﺮﮒ ﻣﮕﺮ ﻓﺮقی ﻫﺴﺖ؟
ﻭقتی ﺍﺯ ﻋﺸﻖ
نصیبی ﻧﺒﺮی ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺁﻩ

آدم ها "لالت" می کنند
بعد هی می پرسند
چرا حرف نمی زنی ؟
این خنده دار ترین نمایش نامه ی دنیا بود. .

نیل سایمون

تو زندگی بعضی چیزا بزرگ و بعضی چیزا کوچیکن

بعضی چیزا ساده بعضی چیزا مهم هستن :

بزرگ مثل عشق

کوچیک مثل غم

ساده مثل من

مهم مثل تو !

.ﮔﺎﻫﯽ ﺩﻟﻢ

ﺑﺮﺍﯼ ﭼﻮﭘﺎﻥ ﺩﺭﻭﻏﮕﻮ

ﺧﯿﻠﯽ ﻣﯽ ﺳﻮﺯﺩ

ﺑﯿﭽﺎﺭﻩ 2 ﺑﺎﺭ ﺑﯿﺸﺘﺮ

ﺩﺭﻭﻍ ﻧﮕﻔﺖ ﺍﻧﮕﺸﺖ ﻧﻤﺎ ﺷﺪ

ﻭﻟﯽ ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺁﺩﻣﻬﺎ

ﺑﺎ ﺩﺭﻭﻍ ﻧﻔﺲ ﻣﯽ ﮐﺸﻨﺪ

با رفتنت بهانۀ یک داستان شدی
حالا که می روی چقَدَر مهربان شدی!!!

حالا که می روی به چه دل خوش کنم عزیز؟
اینجا بمان که با نفسَم توأمان شدی

" هر گز نبوده قلب من اینگونه گرم و سرخ" *
زیرا تو در تمام صفت ها جوان شدی

یادش بخیر سبزی و باغی که داشتیم
با رفتنت بهانۀ فصل خزان شدی

" دستم نمی رسد که در آعوش گیرمت " **
ای ماه من، ستارۀ هفت آسمان شدی

حالا که می روی بخدا می سپارمت
حالا که می روی، بخدا مهربان شدی

نسیم که پرده های اتاق را تکان می‌دهد
تمام وجودم می‌لرزد
عشق زمستانی‌ات را به خاطر می‌آورم
از باران می‌خواهم در شهر دیگری ببارد
به دست و پای برف می‌افتم که شهر دیگری را سفیدپوش کند
التماس می‌کنم خداوند زمستان را از فکرش پاک کند
بعد از تو چگونه زمستان را سر کنم؟...



"نزار قبانی"

شهر را آدم به آدم در پی ات جویا شدم

تا که یک شب دیدمت، دل باختم، رسوا شدم

با نگاهی ساده قلبم را گرفتی، خوب من!

فکر می‌کردم که من عاشق نِمی... امّا شدم!

مثل یک پروانه در شمع نگاهت سال ها

سوختم، امّا عزیزم! با تو من معنا شدم

گفته بودی در کنارت تا ابد هستم ولی

باز رفتی، باز ماندم، باز من تنها شدم!

این کافه تو را ندیده اصلا با من!
یک حوصله فاصله ست از تو تا من!
آنقدر بریز لحظه ها پر بشود !
تا قهوه ی ترک چشمهایت را من.....!!!

هرکجا دیدی غزل با درد پیدا میشود
رد پای خسته یک مرد پیدا میشود

تا که میآید کمی خورشیدطنازی کند
این زمستان با دو دست سرد پیدا میشود

در بهاران هم ز اقبال دل بیچاره ام
باز هم فصلی به رنگ زرد پیدا میشود

خاطرات دلبری را که ندیدم لحظه ای
آنهمه جور و جفاها کرد پیدا میشود

ناگهان در اوج خوشبختی یکی نا مهربان
کاین بلا را بر سرم آورد پیدا میشود

بانگ شادی از حریمش دور باد
هر که زاری آفرید

هر کسی لبخند را ممنوع کرد

هر که در تجلیل غم اصرار کرد

طعم شادی از حریمش دور باد

هر که درک عشق و زیبایی نداشت


هر که گل..

پروانه

پرواز پرستو را ندید


هر کسی آواز را انکار کرد
شهر شادی از حریمش دور باد

هر که دیوار آفرید

هر که پلها را شکست

هر که با دلها چنان رفتار کرد

هر که انسان را چنین بیمار کرد

هر که دورش از حریم یار کرد .





مجتبی کاشانی