شعر و شیدایی

                        

یک نفر هست که یادش هر روز
چون گلی توی دلم می روید

آسمان، باد، کبوتر، باران‌
قصه‌اش را به زمین می گوید

یک نفر هست که از راه دراز
باز پیوسته مرا می خواند

گاهگاهی ز خودم میپرسم
از کجا اسم مرا می داند ...

این هــــوا ، هـــــوای ـ خوبی است برای ...

دلتنگ بودن!...

من بغض هایم را

با روح ِ زخمی ام می آورم...!

تو آغوشت را...

با بوسه هایت...

بیاور!!

بگذار دست کشیدن از تو

همچنان غیرممکن باشد!

خنده ات طرح لطیفی ست که دیدن دارد
ناز معشوق دل‌ آزار خریدن دارد !

فارغ از گله و گرگ است شبانی عاشق
چشم سبز تو چه دشتی ست! دویدن دارد

شاخه ای از سر دیوار به بیرون جسته
بوسه ات میوه ی سرخی ست که چیدن دارد !

عشق بودی و به اندیشه سرایت کردی …
قلب با دیدن تو شور تپیدن دارد

وصل تو خواب و خیال است ولی باور کن
عاشقی بی سر و پا عزم رسیدن دارد …

عمق تو دره ی ژرفی ست مرا می خواند
کسی از بین خودم قصد پریدن دارد

اول قصه ی هر عشق کمی تکراری ست …
آخرِ قصه ی فرهاد شنیدن دارد …

خود گنه کاریم و از دنیا شکایت می کنیم
غافل از خود، دیگری را هم قضاوت می کنیم
کودکی جان می دهد از درد فقر و ما هنوز
چشم می بندیم و هرشب خواب راحت می کنیم
عمر کوتاه است و دنیا فانی و با این وجود
ما به این دنیای فانی زود عادت می کنیم
ما که بردیم آبرو از عشق، پس دیگر چرا
عشق را با واژه هامان بی شرافت می کنیم؟
کاش پاسخ داشت این پرسش که ما در زندگی
با همیم اما چرا احساس غربت می کنیم؟
من به این مصرع یقین دارم که روزی میرسد
سوره ای از عشق را با هم قرائت می کنیم
محمد شمس

آن چیست که چون دلهره افتاده به جانم
حال همه خوب است- من اما نگرانم

در فکر تو بستم چمدان را و همین فکر
مثل خوره افتاده به جانم که بمانم

چیزی که میان من و تو نیست غریبی ست
صد بار تو را دیده ام ای غم به گمانم؟!

انگار که یک کوه سفر کرده از این دشت
اینقدر که خالی شده بعد از تو جهانم

از سایه سنگین تو من کمترم آیا؟!
بگذار به دنبال تو خود را بکشانم

ای عشق...! مرا بیشتر از پیش بمیران
آنقدر که تا دیدن او زنده بمانم...

ﺩﺭ ﺗﻨﻮﺭ ﻋﺎﺷﻘﯽ ﺳﺮﺩﯼ ﻣﻜﻦ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﻋﺸﻖ ، ﻧﺎﻣﺮﺩﯼ ﻣﻜﻦ! ...
ﻻﻑ ﻣﺮﺩﯼ ﻣﯽﺯﻧﯽ! ﻣﺮﺩﺍﻧﻪ ﺑﺎﺵ !
ﺩﺭ ﻣﺴﯿﺮ ﻋﺎﺷﻘﯽ ، ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﺑﺎﺵ ... !
ﺩﯾﻦ ﻧﺪﺍﺭﯼ ، ﻣﺮﺩﻣﯽ ﺁﺯﺍﺩﻩ ﺑﺎﺵ!
ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﺎﻻ ﻣﯽﺭﻭﯼ ، ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺑﺎﺵ ! ...
ﺩﺭ ﭘﻨﺎﻩ ﺩﯾﻦ ، ﺩﻛﺎﻥﺩﺍﺭﯼ ﻣﻜﻦ !
ﭼﻮﻥ ﺑﻪ ﺧﻠﻮﺕ ﻣﯽﺭﻭﯼ ، ﻛﺎﺭﯼ ﻣﻜﻦ! ...
ﻋﺸﻖ ﯾﻌﻨﯽ ﻇﺎﻫﺮ ﺑﺎﻃﻦ ﻧﻤﺎ!
ﺑﺎﻃﻨﯽ ﺁﻛﻨﺪﻩ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺧﺪﺍ ! ...
ﻋﺸﻖ ﯾﻌﻨﯽ ﻋﺎﺭﻑ ِ ﺑﯽ ﺧﺮﻗﻪﺍﯼ!
ﻋﺸﻖ ﯾﻌﻨﯽ ﺑﻨﺪﻩﯼ ﺑﯽ ﻓِﺮﻗﻪﺍﯼ! ...
ﻋﺸﻖ ﯾﻌﻨﯽ ﺁﻥﭼﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﻧﯿﺴﺘﯽ ،
ﺗﺎ ﻛﻪ ﻣﻌﺸﻮﻗﺖ ﻧﺪﺍﻧﺪ ﻛﯿﺴﺘﯽ! ...

ﻋﺸﻖ ﯾﻌﻨﯽ ﺫﻫﻦ ﺯﯾﺒﺎﺁﻓﺮﯾﻦ
ﺁﺳﻤﺎﻧﯽ ﻛﺮﺩﻥ ِ ﺭﻭﯼ ﺯﻣﯿﻦ! ...
ﻋﺸﻖ ﮔﻮﯾﺪ ﻣﺴﺖ ﺷﻮ ﮔﺮ ﻋﺎﻗﻠﯽ
ﺍﺯ ﺷﺮﺍﺏ ﻏﯿﺮ ﺍﻧﮕﻮﺭﯼ ﻭﻟﯽ ... !
ﻫﺮ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﺁﺷﻨﺎ ﺷﺪ ، ﻣﺴﺖ ﺷﺪ!
ﻭﺍﺭﺩ ﯾﮏ ﺭﺍﻩ ﺑﯽ ﺑﻦﺑﺴﺖ ﺷﺪ ! ...
ﻛﺎﺵ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻢ ﺷﺮﺍﺏ ِ ﻋﺸﻖ ﺑﺎﺩ
ﺧﺎﻧﻪﯼ ﺟﺎﻧﻢ ﺧﺮﺍﺏ ِ ﻋﺸﻖ ﺑﺎﺩ ! ...
ﻫﺮ ﻛﺠﺎ ﻋﺸﻖ ﺁﯾﺪ ﻭ ﺳﺎﻛﻦ ﺷﻮﺩ ،
ﻫﺮ ﭼﻪ ﻧﺎﻣﻤﻜﻦ ﺑﻮَﺩ ، ﻣﻤﻜﻦ ﺷﻮﺩ ! ...
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺮ ﻛﺎﺭ ﺧﻮﺏ ﻭ ﻣﺎﻧﺪﻧﯽﺳﺖ ،
ﺭﺩّﭘﺎﯼ ﻋﺸﻖ ﺩﺭ ﺍﻭ ﺩﯾﺪﻧﯽﺳﺖ! ...
ﺷﻌﺮﻫﺎﯼ ﺧﻮﺏ ِ ﺩﯾﻮﺍﻥ ﺟﻬﺎﻥ ،
ﺳِﺮّ ﻋﺸﻖ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺳﺮﻭﺩ ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ! ...
‏« ﺳﺎﻟﮏ !« ﺁﺭﯼ ... ؛ ﻋﺸﻖ ﺭﻣﺰﯼ ﺩﺭ ﺩﻝﺳﺖ
ﺷﺮﺡ ﻭ ﻭﺻﻒ ِ ﻋﺸﻖ ﻛﺎﺭﯼ ﻣﺸﻜﻞ ﺍﺳﺖ! ...
ﻋﺸﻖ ﯾﻌﻨﯽ ﺷﻮﺭ ﻫﺴﺘﯽ ﺩﺭ ﻛﻼﻡ !
ﻋﺸﻖ ﯾﻌﻨﯽ ﺷﻌﺮ ، ﻣﺴﺘﯽ ، ﻭﺍﻟﺴﻼﻡ ...!

غزل طواف می کنم چه حج پر طراوتی

بخوان حدیث وصل او به جای هر عبادتی

من از کویر آمدم دلم ترک ترک شده

بیا دلم تو بند زن به جرعه ی ارادتی

نسیم عشق می وزدمیان زلف پاک تو

اسیر پیچ و تاب شد چه موی پر نجابتی

گناه میکنم ولی دلیل آن فقط تویی

اگر چه دلبر منی تو باعث حسادتی

به لحظه های بودنت کمی بیا دوام ببخش

تداوم تو می شوددلیل هر سعادتی

دوباره دوست دارمت دوباره مثل هر زمان

دلم دوباره تنگ شد چه حرف بی سیاستی

زجان پروانه بگیر تقاص عشق خویش را

نمی دهم بدون تو به مرگ هم فراغتی

من به زخــم کسی نمک نــزدم



به کسی تاکنــون ، کلک نـــزدم



من همینم ، همیــن که می بینی



هیچ بــر چهــره ، صــورتک نزدم




بـاعــث اضطــرابِ گل نشـــدم

سنگ بــر بال شاپــرک نـــزدم


مــن مسیــح همیشـه مصلــوبم

گــر کتک خــورده ام ، کتک نزدم


پس چرا بر دلم نمک زده اند؟

من که بر زخـم کـس نمک نزدم



"فرشید یوسفی"

چرا شعری نمی گویی، برای حال تبدارم؟
چه میخواهی تو از جانم؟که دست از عشق بردارم؟

به من احساس غم دادی چقدر از زندگی سیرم
چه کردی با دل تنگم، که بی اندازه می بارم…

نشستم باز هم امشب، میان عقل واحساسم
که شاید منطقی باشد، کند از عشق بیزارم…!

چه دنیای غم انگیزی…مرا یادت نمی ماند
منم آنکه به چشم تو، شبیه نقش دیوارم

فریبم دادی و حالا ، نمی بینی که دلخونم
غریبی می کنی با من …به بیش از این،سزاوارم

فراموشم کنی یا نه…به یادت بودم و هستم
مخواه از من که بد باشم، که دست از عشق بردارم…

با هر بهانه و هوسی عاشقت شده است
فرقی نمی کند چه کسی عاشقت شده است
چیزی ز ماه بودن تو کم نمی شود
گیرم که برکه ای نفسی عاشقت شده است
ای سیب سرخ غلت زنان در مسیر رود
یک شهر تا به من برسی عاشقت شده است
پر می کشی و وای به حال پرنده ای
کز پشت میله قفسی عاشقت شده است
آیینه ای و آه که هرگز برای تو
فرقی نمی کند چه کسی عاشقت شده است...

آمدی چشمی به چشمم دوختی ، ممنونتم
آتشی را در دلم افروختی ، ممنونتم

گوشه چشمی آمدی ، آشوب در جانم نشست
ناگهانی خرمنم را سوختی ، ممنونتم

خنده مستانه‌ات ، لب را عطش‌کش کرده بود
آبرو می‌خواستم ، نفروختی ، ممنونتم

پند پیران را به گوشم خنده کردی ، مرحبا
درس خوبی را به من آموختی ، ممنونتم

می روم در انزوای خلوتم پنهان شوم
ای که آتش در دلم افروختی ، ممنونتم...

نپرس حال مرا تا غزل به لب دارم

خودت بفهم که حالم بد است و تب دارم

فقط بگو لقب شاعری به من ندهند

بگو که من دل خونی از این لقب دارم

وبی تو اینهمه شعری که هیچ می ارزند

..و بی تو دفتر شعری که بی سبب دارم

ببین به چشم خودت بی تو سرد و متروک است

همیشه خانه ی عشقی که ان عقب دارم

تو چند ساله شدی آه چند ساله شدم؟

کجا دگر خبر از سال و ماه و شب دارم

بیا و این دم آخری کنار چشمم باش

مباد بی تو بمیرم چقدر تب دارم..!!

زنده یاد نجمه زارع

چای دم كن با محبت میهمانت میشوم
من همان قند دو پهلوی لبانت میشوم

در دل تنگم عجب جا كرده ای جانان من
گر بخواهی در دل تنگ تو جانت میشوم

یك اشاره از تو بنیادِ دلم را میكٓند
گر تو خواهی بهتر از جان جهانت میشوم

ناز كم كن من كه گفتم میخرم ناز تو را
آنقدر میخواهمت آهو ، شبانت میشوم

#شب شدی تو ماه تابم ، روز #خورشید منی
مهربانی دیدم از تو ، مهربانت میشوم

چشمهء #عشقی كه میجوشی درون سینه ام
حكم دریاییّ و من آب روانت میشوم

گفته بودی دوست داری یك نفر مهمان كنی
چای دم كن با محبت میهمانت میشوم

با تو گاهی قهر وگاهی نیز سازش میکنم
من تمام راه ها را آزمایش میکنم

گاه وقتی نیستی از روی عادت میروم
روبه روی آینه خود را نوازش میکنم

بی محلی کردنت افسرده ام کرده ولی
در دل خود، این غرورت را ستایش میکنم

چشمشان شور است ادم ها بدون چشم زخم
پای در هرمجلس مگذار خواهش میکنم

دیگری را دوست داری، باشد اما او اگر
بشنوم یک آن تو را آزرده شورش میکنم

گفتی اشعارت غم انگیز است وگفتم تازه من
خوش ترین ها را برای تو گزینش میکنم...

خودم را در تــــو میبـینـم تمـــام آرزویــم باش

نمازعشق که می خوانـــم توآداب وضویم باش

عجب شیرین زبانم مــن زمانی ازتو می گویم

بیا ای عشق رویـــایی تــمام گـفتـگـویـــم باش

نمی خواهم که درقلبم بجز تـــوخــاطری باشد

مــــرا لـبـریـزاز خــودکــن تمام آبــرویم باش

نمی خـواهم نفس های سراسرخالی از عشقت

بــــرای زندگی کــردن نفس های گــلویم باش

از تو سکوت مانده و از من، صدای تو
چیزی بگو که من بنویسم به جای تو

حرفی که خالی ام کند از روزهای سکوت
حسّی که باز پُر کنَدَم از هوای تو

این روزها عجیب دلم تنگِ رفتن است
تا صبح راه می روم و پا به پای تو

در خواب حرف می زنم و گریه می کنم
بیدار می کنند مرا دستهای تو

هی شعر می نویسم و دلتنگ می شوم
حس می کنم کنارَمی و آه جای تو

این شعر را رها کن و نشنیده ام بگیر
بگذار در سکوت بمیرم برای تو

میگفت که عاشق شده- انکار نمیکرد

با من که شبیه همه رفتار نمیکرد

آن گونه که او سنگ به روی سر من ریخت !

با رهگذری خسته که دیوار نمیکرد

از شدت این حادثه فریاد... ولی نه-

دیگر لب من رحم به سیگار نمیکرد

تا بودم و او بود و غزل بود- همیشه

میگفت که با غیر من افطار نمیکرد

من مجرم و او قاضی و یک حکم پریشان

آن گونه مرا کشت که یک دار نمیکرد

دور سرم ای خوب حصاری که کشیدی

با کاغذ خط خورده که پرگار نمیکرد

چشمان پر از غربت سردم – تو که دیدی

یک ثانیه با غیر تو دیدار نمیکرد

می دانم و این جمله برایم پر معناست :

عاشق که به معشوق خود آزار نمیکرد

پس میروم از صفحه ی احساس تو بیرون

مردی که بجز نام تو تکرار نمیکرد!

امید صباغ نو

پیراهن تو بر تنِ این شعر گشاد است
در وصف تن ات شاعر ناکام زیاد است

در حسرت فتح ات، قلمِ شاعر و نقاش
زیباییِ تو، کار به دست همه داده ست!

شاید قلم فرشچیان معجزه ای کرد
«بازار هنر» چند صباحی ست کساد است!

جز خنده، سزاوار برای دهنت نیست
نقاشیِ رنگِ لبت این قدر که شاد است

یک کار فقط روسری ات دارد و آن هم
بر هم زدن دائم آرامش باد است!

من شاعرم و در پی مضمون جدیدم
هر کار کنی پشت سرت حرف زیاد است!




"محمد حسین ملکیان"

چشم می بندی و بغض کهنه ات وا می شود

تازه پیدا می شود آدم که تنها می شود



دفتر نقاشی آن روزها یادش بخیر

راستی! خورشید با آبی چه زیبا می شود



توی این صفحه؛ بساط چایی مادربزرگ...

عشق گاهی در دل یک استکان جا می شود...



زندگی تکرار بازی های ما در کودکی ست

یک نفر مادر یکی هم باز بابا می شود



چشم می بندی که یعنی توی بازی شب شده

پلک برهم می زنی و زود فردا می شود



گاه خود را پشت نقشی تازه پنهان می کنی

گاه شیرین است بازی گاه دعوا می شود



می شماری تا ده و دیگر کسی دور تو نیست

چشم را وا می کنی و گرگ پیدا می شود



این تویی طفلی که گم کرده ست راه خانه را

می گریزد؛ هی زمین می افتد و پا می شود



گاه باید چشم بست و مثل یک کودک گریست

چیست چاره؟ لااقل آدم دلش وا می شود



تو همان طفلی که نقاشیش کفتر بود و صحن

و دلت این روزها تنگ است... آیا می شود؟...



حسن بیاتانی