شعر و شیدایی

                        

ای که رفتی و نرفتی نفسی از یادم
خاک پای تو چو گشتم چه دهی بر بادم

پس ازین پیش من از جور مکن یاد
که من تا غلام تو شدم زین دگران آزادم

چند پرسی تو که از عشق منت حاصل چیست؟
حاصل آنست که از تخت به خاک افتادم

کردم اندیشه‌ی خود مصلحت آنست
که من بر کنم دل ز تو، ورنه بکنی بنیادم

آهنین است دلت ورنه ببخشی بر من
چون ببینی که ز غم در قفس فولادم

از دل سخت تو آن روز من آگاه شدم
که جگر خسته بدیدی و ندادی دادم

مکن ای ماه، جفا بر تن من، کز غم تو
اوحدی‌وار به خورشید رسد فریادم

#اوحدی

نفسم باش مرا چون تو کسی نیست عزیز
شهر خالی ست مرا همنفسی نیست عزیز

حافظ از حال من سوخته آگاه تر است
زده ام فالی و فریاد رسی نیست عزیز

نیست حتا پر و بالی که به سویت بپرم
آسمان بی تو مرا جز قفسی نیست عزیز

کیمیایی و من خسته مسی ناچیزم
به سر کوی توام دسترسی نیست عزیز

قلب بیمار مرا عشق شما درمان است
غیر آغوش تو دل را هوسی نیست عزیز

لكنت شعر و پریشانی و جنجال دلم

چه بگویم كه كمی خوب شود حال دلم

كاش می شد كه شما نیز خبردار شوید

لحظه ای از من و از دردِ كهنسال دلم

از سرم آب گذشته ست مهم نیست اگر

غم دنیای شما نیز شود مالِ دلم

عاشق ِ نان و زمین نیستم این را حتما

بنویسید به دفترچه ی اعمال دلم

آه ! یك عالمه حرف است كه باید بزنم

ولی انگار زبانم شده پامال دلم

مردم شهر ! خدا حافظتان من رفتم

كسی از كوچه ی غم آمده دنبال دلم

نجمه زارع

نه مرا خواب به چشم و نه مرا دل در دست
چشم و دل هر دو به رخسار تو آشفته و مست

پرده بدريد، کس اين راز نخواهد پوشيد
غنچه بشگافت، سرش باز نخواهد پيوست

اي که از سحر دو چشم تو، پري بسته شود
آدمي نيست که چشم از تو تواند بربست

تا به گلزار جهان سرو بلندت برخاست
هر نهالي که نشاندند به بستان بنشست

بهر خون ريز مرا دست چه مالي چندين؟
خون من به که بريزي و بمالي بر دست

هر که جان در ره جانان ندهد مرده بود
مرده هم بدهد، اگر در تن او جاني هست

چشم خسرو نتوان بست که در خواب مبين
منع هندو نتوان کرد که صورت مپرست


#بیدل_دهلوی

دلم همین که بگیرد سکوت من غزل است
جنون و مستی و راز هبوط من غزل است

اگر به مسجد چشمت نماز بگذارم
به وصف چشم سیاهت قنوت من غزل است

خدای من تویی ای شاه بیت خوبی ها
نقابدار رخ شاه توت من غزل است

از آن زمان که دلم را ربودی از سر شوق
همیشه نغمه ی ناز فلوت من غزل است

همیشه پشت غزلهای من دلم گیر است
دلم همین که بگیرد سکوت من غزل است

احساسِ خوشی دارم ، ابراز کنم ؟ یا نه
مجنونیِ این دل را ، آغاز کنم ؟ یا نه

با یک نظر از چَشمت، مهرَت به دلم افتاد
ارباب دلم هستی ؟ در باز کنم ؟ یا نه

از شوق تو در شعرم طناز ترین هستم
در شعر برای تو ، کم ناز کنم ؟ یا نه ...

دلبر تو اگر باشی ، شاعر تَرَم از سعدی
با وصف تو در شعرَم، اعجاز کنم ؟ یا نه

بی عشق اگر باشم ، گمنام ترین هستم
با عشقِ تو نامم را ، احراز کنم ؟ یا نه

پروانه ام و شمعی ، در خوابِ خوشی هستم
بیدار شوم آیا ؟ پرواز کنم ؟ یا نه

در بازیِ چشمِ تو ، تسلیم ترین شاهم
در بندِ رُخَت خود را ، سرباز کنم ؟ یا نه

باید چه کنم با دل؟ در مکتب عشق تو...
با عاشقی ام دل را ، ممتاز کنم ؟ یا نه

تکلیف بگو با من ، چَشمانِ سیاهَت را
با این دلِ بی همدم ، همراز کنم؟ یا نه

حالا که پر از شورَم ، آهنگِ دلِ خود را
همگامِ تو در پردهٔ شهناز کنم ؟ یا نه

عاشق شده ام شاید ، از طرزِ نگاهِ تو
احساسِ خوشی دارم ، ابراز کنم ؟ یا نه

بوسی ز لبم بخواست با عياری

گفتم که فقط يکی، اجازت داری!


بیش از سه -چهار بوسه بچید و گفتا

کار عيب نمی‌کند ز محکم کاری!! 😕

لمس باید کرد؛ دردی را که عاشق می کشد
رنج سرخی را که گلبرگ شقایق می کشد

درک باید کرد، شب های بلند و سرد را
استخوان دردی که عاشق، آن دقایق می کشد

طعم تلخ زهر، در کابوس را باید چشید
کام تلخی را ،که با لمس حقایق می کشد

حس تنهایی وخاموشی شمع رو به باد
رشد بغض بی امانی را که تا دق می کشد

خوب باید دید، حال وروز هر دلداده را
پیچ و تابی را که شب ، تا صبح صادق می کشد

عشق ، طوفان است و عاشق ، چون غریقی ناامید
انتظاری سخت ؛ با امید قایق می کشد...

ای دو چشم مست تو در این حوالی بی نظیر
خسته ام ، تنهاترینم ، دست هایم را بگیر

قطره قطره آب شد، دل درغمت بی تاب شد
زیر خورشید فروزان نگاهت ناگزیر

آه اگر صد سال بنشینم تماشایت کنم
من نخواهم شد زچشمان تو هرگز سیر سیر

با امید با تو ماندن ، ازتو گفتن زنده ام
بی تو من می میرم ای بالا بلند سر به زیر

بس که دنبال تو راه افتاده ام دیوانه وار
رد پایم مانده بر شن های گرم این کویر

ای دلیل ماندن من در کویرستان درد
سایه عشق خودت را از سر من برمگیر

من بودم و همسایه ی دیوار به دیوار
.
یک عاشـق و دیـوانه و بیمار به دیوار
.
.
تو آن طـــرفِ فاصــِــله ی آجری و من
.
یک قاب که چسبیده ام انگار به دیوار
.
.
وقتی که تو یک ضربه زدی وقت قرار است
.
من ضـربه و تو ضـربه و دیدار به دیوار
.

هربار سرم شانه و آغوش تو را خواست
.
من تـکـیه زدم جای تو هـربار به دیوار
.
.
انگشت تو رقاصه ی این محشر کبری
.
مــن گوش به دیوار و تو گیتار به دیوار
.

خوب است میان من و تو واسطه ای بود
.
عاشق شدم و کردمـش اقرار به دیوار
.
.
هرچـند که تو رفتی و دیوار ترک خورد
.
من ، گوشه ی دیوار و وفادار به دیوار ...

ﺯﻭﺩ ﻣﺴﺘﻢ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﭼﺸﻤﺖ... ﺑﺮﺍﯾﻢ ﺧﻮﺏ ﻧﯿﺴﺖ
ﺩﯾﺪﻥ ﺗﻮ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﺷﯿﺪﻥ ﻣﺸﺮﻭﺏ ﻧﯿﺴﺖ
ﺗﺎ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﺳﺮﮔﯿﺠﻪ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﺩ ﻣﺮﺍ
ﭘﯿﺶ ﭼﺸﻤﺎﻧﺖ ﺷﺮﺍﺏ ﮐﻬﻨﻪ ﻫﻢ ﻣﺮﻏﻮﺏ ﻧﯿﺴﺖ
ﺗﻮﯼ ﺁﻏﻮﺷﺖ ﻋﺠﺐ ﺁﺭﺍﻣﺸﯽ ﺧﻮﺍﺑﯿﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻣﻦ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺷﺖ ﮐﻪ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﻡ، ﺩﻟﻢ ﺁﺷﻮﺏ ﻧﯿﺴﺖ
ﻣﯽ ﭘﻠﻨﮕﯽ... ﺣﺎﻝ ﺻﯿﺪﺕ ﺭﺍ ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ
ﺗﻮﯼ ﭼﻨﮕﺖ ﻫﯿﭻ ﺁﻫﻮ ﺑﺮﻩ ﺍﯼ ﻣﺤﺠﻮﺏ ﻧﯿﺴﺖ
ﭼﻨﮓ ﻭ ﺩﻧﺪﺍﻧﯽ ﺑﺰﻥ ﺑﺮ ﻧﺮﻣﮕﺎﻩ ﮔﺮﺩﻧﻢ
ﻟﺞ ﻧﮑﻦ ﺻﯿﺎﺩ! ﺍﻣﺸﺐ، ﺣﺎﻟﻢ اصلا ﺧﻮﺏ ﻧﯿﺴﺖ...

من که از عشقت وفا میخواستم
در دلت یک ذره جا میخواستم

چون غریبی ساده و بی ادعا
مثل تو یک آشنا میخواستم

آمدی اما به وقت رفتنت
ماندنت را از خدا میخواستم

من دعا کردم بمانی بیشتر
از تو هم من یک دعا میخواستم

من برای اشک هایم بعد تو
قدر یک دریاچه جا میخواستم...!

من گرفتار تو بودم تو دچار دگری
من همه مست تو اما تو خمار دگری

دفتر شعر دل من همه لبریز تو بود
سر سودای تو اما به گذار دگری

بسترم چون صدفی مانده ز مرواریدش
تو ولی مسخ به یک مهره ی مار دگری

فصل هایم همه با سردی پاییز گذشت
تو ولی در هوس و شور بهار دگری

هوس بوسه ی تو وسوسه ی جانم بود
لیک آغوش تو تن پوشه ی یار دگری

تو گذشتی ز من و خاطره هایم آسان
سوختی حادثه ها را به شرار دگری

سخت است که معتاد نگاهی شده باشی
دیوانه ی چشمــان سیاهی شده باشــی
اینکــه دختر رعیت ده باشی و آنوقت-
دلداده ی تک پسر شاهـی شده باشـی
در پیچ و خم عشق به سختی به در آیی -
از چاله،، ولی راهی چاهی شده باشی
از دور تو را محکم و چون کوه ببینند
در خویش شبیه پر کاهی شده باشی
مانند دلیری که به دستش سپری نیست
بازیچه ی دستان سپاهی شده باشی
یـک عُمر بجنگی و در آخــر نتوانـی -
تا نااامزد آن که بخاهی شده باشی
سخت است که ماه تو سراغ تو نیایـد
آنگاه که در حوضچه ماهی شده باشی
#كنعان محمدي

آمدی قصه ببافی که موجه بروی
در نزن رفته ام خویش.... کسی منزل نیست
نا ندارم که برای خودم اقرار کنم
ترک تو کردن و آواره شدن مشکل نیست
لوطیان خال بکوبید به بازوهاتان
ته دریای غم کهنه من ساحل نیست
اشک میریختم آنروز که بی رحم شدی
تا نشانم بدهی هیچ کسی کامل نیست
علتی در پسِ این سلسله ی باطل نیست
تا نشانم بدهی عشق جنونی آنیست .
که کسی ارزشِ ناچیز به آن قائل نیست
آمدی قصه ببافی ... که موجه بروی
در نزن، رفته ام از خویش، کسی منزل نیست!

زندگی صحنه دل بود که من کات شدم”
بسکه در محضر چشم تو مجازات شدم
من که از شعـر و غزل هیچ نمیدانستم
تا که در فرضیه چشــم تو اثبات شدم
خم ابـروی تو میخواست که شاعربشوم
آنکه در پیچ و خمش محو اشارات شدم
مدرسه جای من سر به هـوا داده نبود
از هـمان گوشه مهـیای خـرابات شدم
یاد آن روز که در سینـه سیــنای دلت
طبـق فرمـان تو من شامـل آیات شدم
باز هم دست من و قــفل ودخیل حرمت
باز هم پشت درت صاحب حاجات شـدم
یاد آن روز که در صفــحه شطـرنج دلت
شاه عشق بودم و با کیش رخت مات شدم” *

دلنشین ! ... ای غمِ دلواپسی ات بر کمرم ،
من از آنی که تو پنداشته ای خسته ترم...
عمرِ من کمـــتر از آنست کــــه باور بکنم ،
که تــو یــک روز بخـــواهـی بروی از نظرم...
راه برگشت کجا ؟ لمــس کن این فاجعه را ،
بی تو هر لحظه ، پلی می شکند پشت سرم...
باز هم کشته و بازنــده ی این جنگ منم ،
که تو با لشکرِ چشمانت و... من یک نفرم...!
دل به دریایِ جنون می دهی و می گذری ،
دل به دریایِ جنون می دهم و می گذرم...
آه دیوانه ! ، تو آنــسویِ جهان هم بروی ،
من به چشمانِ تو از پلکِ تو نزدیک ترم...!

درد بی درمان شنیدی؟حال من یعنی همین!
بی تو بودن، درد دارد! می زند من را زمین

می زند بی تو مرا، این خاطراتت روز و شب
درد پیگیرمن است، صعب العلاج یعنی همین! ؟
ﻧﻪ ﮐﺴﻲ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺍﺳﺖ
ﻧﻪ ﮐﺴﻲ ﭼﺸﻢ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ

ﻧﻪ ﺧﻴﺎﻝ ﮔﺬﺭ ﺍﺯ ﮐﻮﭼﻪ ﻱ ﻣﺎ ﺩﺍﺭﺩ ﻣﺎﻩ

ﺑﻴﻦ ﻋﺎﺷﻖ ﺷﺪﻥ ﻭ ﻣﺮﮒ ﻣﮕﺮ ﻓﺮﻗﻲ ﻫﺴﺖ؟
ﻭﻗﺘﻲ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﻧﺼﻴﺒﻲ ﻧﺒﺮﻱ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺁﻩ

#فریدون_مشیری

خنده ی خشکی به لب دارم ولی بارانی ام
ظاهری آرام دارد باطن طوفانی ام

مثل شمشیر از هراسم دست و پا گم می کنند
خود ولی در دستهای دیگران زندانی ام

بس که دنبال تو گشتم شهره ی عالم شدم
سربلندم کرده خوشبختانه سرگردانی ام

می زند لبخند بر چشمان اشک آلود شمع
هر که باشد باخبر از گریه ی پنهانی ام

هیچ دانایی فریب چشم هایت را نخورد
عاقبت کاری به دستم می دهد نادانی ام