شعر و شیدایی

لطف کن، امروز را تنها به من ارفاق کن
لحظه ای از وقتِ خود را هم به من انفاق کن'
برف و پاییز و هوا سرد است و من آواره ام
سخت سرما خورده ام من، کرسی ات را داغ کن'
باز سرما استخوان سوز است و ره پُر پیچ و خَم
نا امیدی را به چشمت، امر بر قشلاق کن'
دعوتم کن تا بیایم، حالِ من بهتر شود
خوش اگر بگذشت، مِهرم را به دل سنجاق کن'
چشم تو مانند دریا، ابرویت همچون افق 
چشمِ من روشن به دریاهایِ خوش آفاق کن'
من به سرما نیز، دلگرم از خیالاتِ توام
پس بیا چون خاطرت، در سینه ام اطراق کن

دست به دست مدعی شانه به شانه می روی
آه که با رقیب من جانب خانه می روی

بی خبر از کنار من ای نفس سپیده دم
گرم تر از شراره ی آه شبانه می روی

من به زبان اشک خود می دهمت سلام و تو
بر سر آتش دلم همچو زبانه می روی

در نگه نیاز من موج امید ها تویی
وه که چه مست و بی خبر سوی کرانه می روی

گردش جام چشم تو هیچ به کام ما نشد
تا به مراد مدعی همچو زمانه می روی

حال که داستان من بهر تو شد فسانه ای
باز بگو به خواب خوش با چه فسانه می روی؟

محمد رضا شفيعي كدكني

روی تو کس ندید و هزارت رقیب هست
در غنچه‌ای هنوز و صدت عندلیب هست

گر آمدم به کوی تو چندان غریب نیست
چون من در آن دیار هزاران غریب هست

در عشق خانقاه و خرابات فرق نیست
هر جا که هست پرتو روی حبیب هست

آن جا که کار صومعه را جلوه می‌دهند
ناقوس دیر راهب و نام صلیب هست

عاشق که شد که یار به حالش نظر نکرد
ای خواجه درد نیست وگرنه طبیب هست

فریاد حافظ این همه آخر به هرزه نیست
هم قصه‌ای غریب و حدیثی عجیب هست