شعر و شیدایی

                        

با منی اما نفهمیدی که تنهاتر شدم

گریه کردم فکر کردی زیر باران تر شدم

گفته بودی دوستت دارم ولی برعکس بود

حرف چشم و خط لب های تو را از بر شدم

باز باران آمد و... دلتنگی ام را گریه شست

باز باران آمد و... من زیر باران تر شدند

"ﺗﻮ" ﺩﺭ ﺟﺎﻥ "ﻣﻨﯽ" ﻣﻦ ﻏﻢ ﻧﺪﺍﺭﻡ
"ﺗﻮ" ﺍﯾﻤﺎﻥ "ﻣﻨﯽ" ﻣﻦ ﮐﻢ ﻧﺪﺍﺭﻡ

ﺍﮔﺮ ﺩﺭﻣﺎﻥ" ﺗﻮ"ﯾﯽ ﺩﺭﺩﻡ ﻓﺰﻭﻥ ﺑﺎﺩ
ﻭﮔﺮ ﻣﻌﺸﻮﻗﻪ ﺍﯼ ﺳﻬﻤﻢ ﺟﻨﻮﻥ ﺑﺎﺩ

ﺗﻮﯾﯽ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻮﯾﯽ ﺗﻮ ﻋﻠﺖ ﻣﻦ
"ﺗﻮ" ﺑﺨﺸﺎﯾﻨﺪﻩ ﯼ ﺑﯽ ﻣﻨﺖ ﻣﻦ

ﺻﺪﺍﯾﻢ ﮐﻦ ﺻﺪﺍﯼ ﺗﻮ ﺗﺮﺍﻧﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻼﻣﺖ ﺁﯾﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ

ﺗﻮ ﺭﺍ ﻣﻦ ﺳﺠﺪﻩ ﺳﺠﺪﻩ ﻣﯽ ﭘﺮﺳﺘﻢ
ﮐﻪ ﺳﺮ ﺑﺮ ﺧﺎﮎ ﺑﺮ ﺯﺍﻧﻮ ﻧﺸﺴﺘﻢ ......

مولانا

آمدم پیش دوچشمانت بمیرم نیستی
ازشفای بوسه‌ات‌حاجت‌بگیرم نیستی

میروم شایدکه بعداز مردنم‌ یادم‌کنی
بی‌توحکم‌مرگ خودرا‌میپذیرم‌نیستی

غرق رویاهای شیرین توخسرومیشوم
مثل فرهادی‌سحرگاهان فقیرم‌نیستی

نیستی‌طوفان ‌بپاکردی به دریای دلم
بادبان‌بشکسته‌درطوفان‌اسیرم‌نیستی

سینه ازتیر نگاهت زخم دارد تا ابد
تاقیامت‌عاشق‌این زخم وتیرم‌نیستی

درتنور غصه میسوزم میان شعله ها
زیرسنگ آسیاب غم خمیرم نیستی

منتظرچشمان بیخوابم‌براه‌قاصدی
مثل من مشتاق یک نامه برایم نیستي

نبودنت
نقشه ى خانه را عوض كرده است
و هرچه مى گردم
آن گوشه ى ديوانه ى اتاق را پيدا نمى كنم

احساس مى كنم
كسى كه نيست
كسى كه هست را
از پا درمى آورد.

#گروس_عبدالملکیان

شده با قرمزِ احساسِ دلت رنگ شوی؟
شده از فکر کسی داغ کنی،غرق شوی؟

غرق دنیای کسی قلب شوی و به تپیدن افتی؟
شده از دوری او درد کنی،بشکنی و تنگ شوی؟

شده در لحظه دیدار کسی،از تَپشت خسته شوی؟
ناگهان ایست کنی با نفسش شارژ شوی؟

شده احساس کنی از نفس گرم کسی مست شدی؟
مستِ آغوش کسی گریه کنی،اشک شوی؟

شده سوگند دهی ثانیه را پیش خداوند بزرگ؛ ” می شود ثانیه جان، قد بکشی، کند شوی؟ ”

شده گینس شوی ثبت کنی ثانیه را؟
روز،از دست کسی نور بگیری و شبش ماه شوی؟

راست بگو؛ شده از حس دلم،
لحظه ای آگاه شوی؟

وقتی از باور پروانه شدن سرشاریم
دل به تاریکی این پیله چرا بسپاریم

سنگ باشیم ولی در تن کوهی مغرور
دست از دشمنی آیینه ها برداریم

بعد از این بین سکوت من و لبخند شما
رازهایی که شنیدیم ، نگه میداریم

تا اگر از غم پائیز پریشان بودیم
دست بر شانه دلتنگی هم بگذاریم

بین ما آنچه که عریان شده خاکستر ماست
ما که معشوقگی آتش و گندمزاریم

باد از کوچه بن بست خبر آوردست
ما دو تا پنجره ، زندانی یک دیواریم.

گل شوی در باغ عشقم باغبانت می شوم
در کویر داغ و سوزان سایبانت می شوم

رخ نمایی برمن عاشق میان گل رخان
عمر نوحی را بگیرم جاودانت می شوم

خم ز ابرویم رها کن با نگاهی مهربان
خنده بر لبها نهی من مهربانت می شوم

قصه پردازم تویی نقش مرا حاشا مکن
راویم باشی عزیزم قهرمانت می شوم

پر گشا بر اوج مینا تا رسی بر طارق عشق
وا رهم از تیره گی چون آسمانت می شوم

با دلم همراه شو در راه عشق و عاشقی
راهی و همدل شوی من ساربانت می شوم

آدمهاي منفي به پيچ و خم جاده مي انديشند
و آدمهاي مثبت به زيباييهاي طول جاده…
عاقبت هر دو ممکن است به مقصد برسند،
اما يکي با حسرت و ديگري با لذت!

مرد اگر عاشق شود شب زنده دارى ميكند
زن ولى در عاشقی ها بيقرارى ميكند
مرد ساكت ميشود بسيار و با بغض زياد
در درونش موجى از افكار جارى ميكند
زن اساساً در نبرد عاشقى بازنده است
درد را آرامتر با گريه زارى ميكند
مرد كم صبر است اين در چهره اش معلوم نيست
زن وليکن بيشتر چشم انتظارى ميكند
مرد گاهی ميرود سمت نياز و اشتياق
عمدتاً زنهاى عاقل را فرارى ميكند
در شكست عاشقى هم باز زن ، بازنده است
چنگ بر دل، جنگ ها با زخمِ كارى ميكند
مرد اگر بازنده شد در جنگ ميگردد خموش
مثل زن ، جنگى چنين کی انتحارى ميكند ؟
اى خوش آن رندى كه از بيم و هراس عاشقى
شعر ميگويد فقط ، شب زنده دارى ميكند

💞💞

پس خدا دلتنگی اش گل کرد آدم آفرید
مثل من بسیار اما مثل تو کم آفرید

دست کم از من هزاران شاعر چشمان تو
دست بالا از تو یک تن در دو عالم آفرید

ریخت در پیمانه ام روز ازل از هرچه داشت
دید مقداری سرش خالیست ، پس غم آفرید

زشت و زیبا ، تلخ و شیرین ، تار و روشن ، خوب و بد
خواست ما سرگرم هم باشیم درهم آفرید

من بد و زشتم تو اما خوب و زیبا، بازشکر
لااقل ما را برای هم نه با هم آفرید

در هوای عشق من را خلق کرد اما تو را
دید من هم عاشقی را دوست دارم آفرید

رفتنت را همه ی اهل محل فهمیدند
آخرِ شعر فقط نامِ تو را میدیدند ...

دل به دریا زده ام مرگ به ساحل آمد
فالِ حافظ زدم این مرتبه باطل آمد

غصه ها را سر هر وعده ی رفتن خوردم
گاه و بی گاه سرِ شعر خودم میمردم ‌...

مثلِ بیدی که به هر باد کمی میلرزد
شانه هایم پیِ هر درد و غمی میلرزد

جاده بی رحم ترین فاصله را میفهمد
مرگِ خاموشِ تهِ قائله را میفهمد ...

عطرِ پیراهن تو طعنه به باران زده است
رفتنت زخمِ بدی بر تنِ آبان زده است ...

حکمت و قسمت و دنیا و دلت همدستند
جاده ی آمدنت را به نگاهم بستند ...

عشوه ات نقش جدیدی است که دیدن دارد
ناز معشوق صواب است ... خریدن دارد

رقص زلفت همه از کار جهانم انداخت
این چه زلفی است چنین شور دویدن دارد

گره از زلف دلم وا کن اگر دل داری
رخ عیان کن ، دل من شور تپیدن دارد

فارغ از هرچه طبیعت و جهانی دیگر
این لبت میوه ی سرخی ست که چیدن دارد

قصه ام گرچه که پایان ندارد اما
آخرش فصل جدیدی ست ، شنیدن دارد

من به دین تو نبودم ولی باور کن
لب من بر لب تو ، عزم رسیدن دارد

🌹🌿🌷🌿🌻🌿🌹

داغ شد پیشانی ام، بیمار چشمانت شدم

مثل مویت در نسیم، من هم پریشانت شدم

عاقبت ثابت شود بودی نشانی از حیات

نبض من با دست تو اینگونه درمانت شدم

ناخوش احوالم ببین ،از دوری ات تب کرده ام

من برای درد خود محتاج دستانت شدم

از تب پیشانی ام دیوانه شد تب سنج من

با تب و احساس غم، آن درد پنهانت شدم

درد دوری از تو را دکتر کجا می فهمدش

من که از لبخند تو بیمار و درمانت شدم.

.
.
هر لذتی که می پوشم!
یا آستینش دراز است
یا کوتاه
یا گُشاد
به قد من!
هر غمی که می پوشم!
دقیق، انگار برای من
بافته شده
هرکجا که باشم!

.((قابل توجه آقایون متاهل گرامی))

نفس باد صبا مشک فشان خواهد شد!

‏عيد مي آيد و اجناس، گران خواهد شد!

همسرت چند ورق ليست، به تو خواهد داد!

‏کل اعضای وجودت، نگران خواهدشد!

ميزنی ساز مخالف، دو سه روزى، اما!

عاقبت هرچه که او گفت، همان خواهد شد!

‏پول را، با علف خرس، يکى ميدانند!

فکر کرديد که منطق، سرشان خواهد شد؟!

‏کل عيدى وحقوقت، به شبى خواهد رفت!

‏بر سر جيب بغل، فاتحه خوان بايد شد!

آمدم با غزلی ساده ولی تکراری
لطف داری تو اگر دل به دلم بسپاری

من همه درد خودم را به تو گفتم جانا!
اینکه درمان بکنی یا نکنی؛...مختاری!

بر ماسه‌ها نوشتم
دریای هستی من

از عشق توست سرشار
این را به یاد بسپار!

بر ماسه‌ها نوشتی
ای همزبان دیرین

این آرزوی پاکی است
اما به باد بسپار!



فريدون مشيري 🍁

تا که گفتم عشق، قلبم ایستاد!
وای عاشق، عشق، مشکل‌ها فِتاد!

اِقراَ بِسمِ‌ٱلعِشق، وحی‌اَم می‌رسد
«عشق، شوری در نهادِ ما نهاد»

اَشهَدُ اَنَّ که من عاشق شدم
سر در آوردم به ناگه از معاد!

من، میانِ آن دو «گنبدگونه ها»
هرچه ایمان داشتم، دادم به باد!

آی مردم در کتابِ عاشقی
از لبانش، آیه‌ها دارم به یاد!

حافظِ کُلِّ لَبش اکنون منم
چشمِ او ‌در حُکمِ آیاتِ جهاد!
!

دیوانه شدم در طلبت بس که به دیوان
هی فال زدم، فال زدم، تا تو بیایی!

"حافظ" خبری از تو ندارد که بگوید
میترسم از این بی خبری، ماه رهایی!

از من که دچارت شده ام یاد نکردی
در وقت سفر با غزل تلخ جدایی!

با این همه تنهایی و رسوایی و دوری،
"شاعر" شده ام تا که بگویم که خدایی!

خال لب تو نقطه ی پرگار وجود است،
اصلا تو خودت دایره ی قسمت مایی...