۱۵:۴۰ ۱۳۹۴/۱۰/۲۴
وقتی از باور پروانه شدن سرشاریم
دل به تاریکی این پیله چرا بسپاریم
سنگ باشیم ولی در تن کوهی مغرور
دست از دشمنی آیینه ها برداریم
بعد از این بین سکوت من و لبخند شما
رازهایی که شنیدیم ، نگه میداریم
تا اگر از غم پائیز پریشان بودیم
دست بر شانه دلتنگی هم بگذاریم
بین ما آنچه که عریان شده خاکستر ماست
ما که معشوقگی آتش و گندمزاریم
باد از کوچه بن بست خبر آوردست
ما دو تا پنجره ، زندانی یک دیواریم.
