شعر و شیدایی

                        

از غم جدا مشو که غنا می دهد به دل

اما چه غم غمی که خدا می دهد به دل

گریان فرشته ایست که در سینه های تنگ

از اشک چشم نشو و نما میدهد به دل

تا عهد دوست خواست فراموش دل شدن

غم می رسد به وقت و وفا می دهد به دل

دل پیشواز ناله رود ارغنون نواز

نازم غمی که ساز و نوا می دهد به دل

این غم غبار یار و خود از ابر این غبار

سر می کشد چو ماه و صلا می دهد به دل

ای اشک شوق آیینه ام پاک کن ولی

زنگ غمم مبر که صفا می دهد به دل

غم صیقل خداست خدایا ز ما مگیر

این جوهر جلی که جلا می دهد به دل

قانع به استخوانم و از سایه تاجبخش

با همتی که بال هما می دهد به دل

تسلیم با قضا و قدر باش شهریار

وز غم جزع مکن که
می دهد به دل

رکعت‌به‌رکعت
باید ادا شود
وقتی بیائی ...

من بی تو سال‌ها
بوسه‌های قضا دارم ...

نه من انگشت نمایم به هواداری رویت
که تو انگشت نمایی و خلایق نگرانت
در اندیشه ببستم قلم وهم شکستم
که تو زیباتر از آنی که کنم وصف و بیانت

شیخ اجلّ سعدی

ساک ِ من ! بستــــه نشو باز مرا جا نگذار
کفش را جفــــــت نکن، روی ِ دلم پا نگذار

در سرم سوت کشــان میرسد از راه قطار
ایستگاه ِ دل ِ من را تک و تنهـــــــــا نگذار

یا بگو صندلی ات خالی از اینجـــــــــا برود
یا ببر خاطـــــــــره را پشت ِ سرت جا نگذار

کوپه تابوت ِ سیاهی ست که از مرگ پر است
داغ ِ خود را به دل ِ خستــــــه ی ِ دنیا نگذار

ریل ها خط ِ بریلنــــــــــــد که از حرف پرند
کور خاندند محلی به الفبـــــــــــــــا نگذار

رفتنت تلخ ترین قسمت ِ این سریال است
نقش ِ دلتنگی ِ من را تو به اجـــــــرا نگذار

من که می دانم این بغض فقط یک شوخی ست
جان ِ خود اینهمه هی سر به سر ِ ما نگذار

بغلـــــــــــــم کن که به آغاز ِ جهان برگردم
دستهایی که پرانتــــــــــز شده را وا نگذار

سفر ِ چلچله هایی که نرفتند بخیـــــــــــر !
آسمان را پس از این محو ِ تماشـــــــــا نگذار

خش خش ِ پاره ی ِ هر برگ ِ بلیتت خوش باد
عشق، پاییــــــــز ِ قشنگی ست بر آن پا نگذار

نه من انگشت نمایم به هواداری رویت
که تو انگشت نمایی و خلایق نگرانت
در اندیشه ببستم قلم وهم شکستم
که تو زیباتر از آنی که کنم وصف و بیانت

شیخ اجلّ سعدی

ﺑﯽ ﻗﺮﺍﺭ ﺗﻮ ﺍﻡ
ﺑﯽ ﻗﺮﺍر ﺗﻤﺎﻡ ﺗﻮ
ﻭ ﺁﻥ ﻟﺤﻈﻪ ﺍﯼ ﮐﻪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺒﯿﻨﻤﺖ
ﺑﯽ ﻗﺮﺍﺭِ ﻣﻬﺘﺎﺑﯽ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﺩ
ﺷﺒﯽ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﯾﺶ ﻓﺮﻭ ﻣﯽ ﺑﺮﺩ
ﺑﯽ ﻗﺮﺍﺭِ ﺩﺭﺧﺸﺶَ ﺕ
ﻭ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﯾﮏ ﺗﺮﯾﻦ ﺗﻘﻼﯼ ﺯﯾﺴﺘﻦ ...

"ﺍﻓﺸﯿﻦ ﺻﺎﻟﺤﯽ"

از درد سخن گفتن و از درد شنيدن

با مردم بى درد ندانى كه چه دردى ست



#مهرداد_اوستا

از بَـس عزیـزی ، داده ام ، دار و نـدارَم را...

آهـی نـمـانـده در بَـسـاطـم ، جـُز غَـزل هـا یَت

بـعـداً کـسـی ، مـیخَنـدَد و بـا طَعـنـه مـیگـویَد

دیوانه شُـد بیچاره از عکـس الْعَمَل هـا یَت

#سعید_شیروانی

ﻫﯿﭻ ﻭﻗﺖ ﻗﺮﺹ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺣﺎﻝ ﺁﺩﻡ ﺭﺍ ﺧﻮﺏ ﻣﯽ
ﮐﻨﻨﺪ
ﺟﺎﯼ " ﺧﻮﺏ ﻫﺎﯾﯽ " ﮐﻪ ﺩﻝ ﺁﺩﻡ ﺭﺍ ﻗﺮﺹ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ،
ﻧﻤﯽ ﮔﯿﺮﻧﺪ

امشب زده ام فالی ،مستانه تراز هرشب
دیوانه شدم امشب،دیوانه تراز هرشب

در این صدف عشقم،گوهرشده ای جانا
دردانه شدی امشب،دردانه تراز هرشب

پیمان نشکستم من،چون دوست تورادارم
پیمانه بده دستم،پیمانه تراز هرشب

پرواز منو عشقم،شهبازوکبوترها
حیران شده ام امشب،حیرانه تراز هرشب

این قصه که تو خواندی،درمن زده ای آتش
افسانه شدم امشب،افسانه تراز هرشب

تو شمع شدی بر من،نورم ز فروغ توست
پروانه شدم امشب، پروانه تراز هرشب

بر گرمی لبهایت،دزدانه زنم بوسه
جانم بربودی عشق،دزدانه تراز هرشب

دیوانه رویت من،بی عقل وفقط عاشق
فرزانه شدم امشب،فرزانه تر از هرشب

بر جام وجود من،می ریز که میخواهم
مستانه شوم امشب،مستانه تر از هرشب

انداخت نظر بر من،ان یار شکر پاره
بی خانه شدم امشب،بیخانه تراز هرشب

در بادیه عشقم،من شیرمو درنده
آهو شده ای امشب،جیرانه تر از هرشب

تو جان جهان دادی،بیمار توام ای بت
جانی بده بر روحم،جانانه تراز هرشب

شعرم همه بهر توست، ای عشوه گر طناز
شیرین شده ای امشب،شهدانه تراز هرشب

می جویمت! به نام و نشانی که نیستی!
دیرآشنای من ! تو همانی که نیستی!

نزدیکتر ز تو به توام، این عجب که تو
دور از منی و خویش ندانی که نیستی!

می جویمت به باغ خیال و گمان و وهم
در کوچه های دل، به گمانی که نیستی!

شبگرد کوچه های خیالم، به جستجو
آیم به آن محل و نشانی که نیستی!

طبع غزلسرایی من لال می شود
در بین واژه ها و بیانی که نیستی!

سرشارم از خیال سرودن، اگر چه باز
تو باعث همین هیجانی که نیستی!

احوال من نپرس! که اقرار می کنم:
"حالم بد است مثل زمانی که نیستی

اشکهایم را پنهان میکنم
پشت جمعه هایی که میدانم نمیآیی
و دود میکنم
آخرین باقی ماندهام را
در دنیای مجازی
اینجا
کسی چه میداند
بانوی دل شکسته یعنی چه


افسانه حسنیه

نفسم شعرو تنم شعرو روانم شعر است

من اگر شعر نباشد !بخدا میمیرم...

همه چیزهای از دست رفته
یک روز بر می گردند
اما درست وقتی که
یاد میگیریم
بدون آنها زندگی کنیم...

#ژوزه_ساراماگو

فکری
برای جمعه ی بعدی نمیکنی...؟!


دیگر
نفس
بدون تو
بالا نمیرود...!!

#فاطمه_گودرزی

آن لعل سخن که جان دهد مرجان را

بی‌رنگ چه رنگ بخشد او مرجان را

مایه بخشد مشعلهٔ ایمان را

بسیار بگفتیم و نگفتیم آن را

قلب نیست لعنتی !!!
چیزی است در دلم آویخته به بندی
تاب می‌خورد بینِ بغض‌هایِ من
و درد‌هایِ زندگی‌
نه می‌‌ایستد که مرا راحت کند
نه می‌تپد که ماتمِ تو را کم کند

#نیکی_فیروزکوهی

روزگاریست که دردت شده در من جاری
زجرکش کرده مرا بستر این بیماری

باورت می کنم ای عشق ، تو هم باور کن
دلم از دست تو برداشته زخمی کاری

من به شهریور چشم تـــو ارادت دارم
تو به دی ماه دلم گوشه ی چشمی داری ؟

همچنان کشته ی مژگان توأم ، حرفی نیست
گرچه این هم شده دیگر سخنی تکراری

پشت گرمم به تو ، گرمای تموزی انگار
پشت گرمم به تو ای عشق ، اگر بگذاری


جواد کلیدری

دل نمی بندی ولی دل راچه آسان میبری
تیرمژگان میزنی ازدیده وجان میبری

ازمیان دفتر گلهای شعر باغ عشق
عاشقی راپشت چشمانت گروگان میبری

درسکوتی عاشقانه زیرچین زلف خود
چهره ازچشم من بیچاره پنهان میبری

ای که برگیسوی تودل بسته ام بامن بگو
ازکنارمن چراگیسوپریشان میبری

تاج سوسن سرنهاده باحریری ازنسیم
دست نسرین راگرفته زیرباران میبری

پا به پایت آمدم ای هم سفرآیامرا
باخودت تاانتهای خط پایان میبری