شعر و شیدایی

                        

. دل که میدهی،
باید دل بگیری ...

وگرنه:

تو بی دل میشوی
و
او دودل ....

مرگ در قاموس ما از بی وفایی بهتر است
در قفس با دوست مردن از رهایی بهتر است

قصه ی فرهاد دنیا را گرفت ای پادشاه
دل به دست آوردن از کشور گشایی بهتر است

تشنگانِ مِهر محتاج ترحم نیستند
کوشش بیهوده در عشق از گدایی بهتر است

باشد ای عقل معاش اندیش، با معنای عشق
آشنایم کن ولی نا آشنایی بهتر است

یادمان باشد به دل کوزه آب، که بدان سنگ شکست...

بستی از روی محبت بزنیم،

تا اگر آب در آن سینه پاکش ریزند... آبرویش نرود...!

یادمان باشد فردا حتما، ناز گل را بکشیم ...

حق به شب بو بدهیم ...

و نخندیم دیگر به ترکهای دل هر گلدان ...

و به انگشت نخی خواهیم بست، تا فراموش نگردد فردا ...

زندگی شیرین است! زندگی باید کرد ...

و بدانیم که شبی، خواهیم رفت ...

و شبی هست که نباشد پس از آن، فردایی ...

#فروغ_فرخزاد

بازیچه ی خود ساختی موی سیاهم را

بردی به هر جا خواستی با خود نگاهم را

 

در شهر خود من بایزید کوچکی بودم

از من گرفتی خانه ام را ، خانقاهم را

 

بی آشیانم کردی ای طوفانِ بی هنگام !

انداختی تنها درختِ تکیه گاهم را

 

حالا در این باران کجا باید بخوابانم

گنجشک های زخمی بی سرپناهم را ؟

 

من مطمئن بودم تو در خورجین خود داری

هر آنچه امکان دارد از دنیا بخواهم را

 

اما تو هم برداشتی ای بادِ پاییزی !

مثل تمام همسفرهایم ، کلاهم را

 

حالا کجا ؟ حالا کجا باید بخوابانم

گنجشک ها...گنجشک های بی گناهم را ؟🌺

با خیالت زندگی می کنم

و با خودت عاشقی.

کاش دو بار زاده می شدم؛

یکی برای مردن در آغوش تو،

یکی برای تماشای عاشقی کردنت!

تو از باران دلگیری..
من از مهتاب بیزارم!
تو از شبهای دلتنگی..
من از این راه بیزارم!

تو از خواب و تو از بیدار..
من از اندیشه ی بیمار بیزارم!

تو از تنهایی مطلق..
من از شبهای بی مفرق
تو از آرامش دریا..
من از طوفان بیزارم..! تو از نغمه تو از آواز..
من از سنگینی این راز بیزارم!

تو از شور و شر و شیدا!
من از این همه احساس بیزارم.. تو از من دوری و بی تو..!
من از انجام..!
من از فرجام..!
من از آغاز بیزارم..!

بی قرار توام ودر دل تنگم گله هاست
آه بی تاب شدن عادت کم حوصله هاست
مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب
در دلم هستی وبین من وتو فاصله هاست
آسمان با قفس تنگ چه فرقی دارد
بال وقتی قفس پر زدن چلچله هاست
بی هر لحضه مرا بیم فرو ریختن است
مثل شهری که به روی گسل زلزله هاست
باز می پرسمت از مسئله دوری وعشق
وسکوت تو جواب همه مسئله هاست

کاش قلبم درد تنهایی نداشت، چهره ام هرگز پریشانی نداشت،
کاش میشد راه سرد عشق را بی خطر پیمود و قربانی نداشت
عاشق هرکس شدم،او شد نصيب ديگرى..
دل به هر کس داده ام،زد به قلبم خنجرى..
من سخاوت ديده ام،دل را به هرکس ميدهم..
شرم دارم پس بگيرم آنچه را بخشيده ام..

شب که می‌رسد از کـنـاره‌ها

گـریـه مـی‌کـنـم بـا سـتـاره‌ها

وای اگر شبـی ز آستیـن جان

بــر نــیــاورم دســت چـــاره‌ها

همچـو خامشان بسته‌ام زبان

حـرف مـن بـخـوان از اشـاره‌ها

ما ز اسـب و اصـل افــتـاده‌ایم

مـا پـیـــاده‌ایـــم ای ســواره‌ها

ای لـهـیـب غــم آتـشــم مـزن

خــرمـنـم مســوز از شــراره‌ها

عاقبت فاصله افتاد میان من و تو
اینچنین ریخت به هم روح و روان من و تو

قهوه خوردیم مگر فال جدیدی بزنیم
قهوه شد تلخ تر از تلخی جان من و تو

موعد دلخوری از عمر هدر رفته رسید
صف کشیدند دقایق به زیان من و تو

دیگری آمد و بین من و تو جای گرفت
تا فراموش شود نام و نشان من و تو

فکر ما بود بسازیم جهانی با هم
گر چه پاشید و فرو ریخت جهان من وتو

"" مولانا ""

ﺩﺭ ﺗﻨﻮﺭ ﻋﺎﺷﻘﯽ ﺳﺮﺩﯼ ﻣﻜﻦ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﻋﺸﻖ ، ﻧﺎﻣﺮﺩﯼ ﻣﻜﻦ! ...
ﻻﻑ ﻣﺮﺩﯼ ﻣﯽﺯﻧﯽ! ﻣﺮﺩﺍﻧﻪ ﺑﺎﺵ !
ﺩﺭ ﻣﺴﯿﺮ ﻋﺎﺷﻘﯽ ، ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﺑﺎﺵ ... !
ﺩﯾﻦ ﻧﺪﺍﺭﯼ ، ﻣﺮﺩﻣﯽ ﺁﺯﺍﺩﻩ ﺑﺎﺵ!
ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﺎﻻ ﻣﯽﺭﻭﯼ ، ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺑﺎﺵ ! ...
ﺩﺭ ﭘﻨﺎﻩ ﺩﯾﻦ ، ﺩﻛﺎﻥﺩﺍﺭﯼ ﻣﻜﻦ !
ﭼﻮﻥ ﺑﻪ ﺧﻠﻮﺕ ﻣﯽﺭﻭﯼ ، ﻛﺎﺭﯼ ﻣﻜﻦ! ...
ﻋﺸﻖ ﯾﻌﻨﯽ ﻇﺎﻫﺮ ﺑﺎﻃﻦ ﻧﻤﺎ!
ﺑﺎﻃﻨﯽ ﺁﻛﻨﺪﻩ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺧﺪﺍ ! ...
ﻋﺸﻖ ﯾﻌﻨﯽ ﻋﺎﺭﻑ ِ ﺑﯽ ﺧﺮﻗﻪﺍﯼ!
ﻋﺸﻖ ﯾﻌﻨﯽ ﺑﻨﺪﻩﯼ ﺑﯽ ﻓِﺮﻗﻪﺍﯼ! ...
ﻋﺸﻖ ﯾﻌﻨﯽ ﺁﻥﭼﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﻧﯿﺴﺘﯽ ،
ﺗﺎ ﻛﻪ ﻣﻌﺸﻮﻗﺖ ﻧﺪﺍﻧﺪ ﻛﯿﺴﺘﯽ! ...
🌹🌻🌹

💔💔
میزنم سازی بیا, امشب به سازم ساز کن
دلبری کن از من و امشب برایم ناز کن
مانده ام پشت در دروازه ء چشمان تو
رحم کن امشب بیا در را برویم بازکن
من به شوق تو به پرواز آمدم در آسمان
بال بگشا سوی من امشب تو هم پرواز کن.

وای اگر عشق به من قدرت ایمان بدهد
جرات لمس لب از آن لب خندان بدهد

لذت بوسه و یک عمر پریشانی و آه
مثل آن گندم ممنوعه که شیطان بدهد

رقص اندام بلورین تو در شعر من و
بغض انباشته در سینه که یاران بدهد

مجرم موی تو بر شانه لختت ریخته
شعله افشان شده تا تکیه به طوفان بدهد

چشم سبزت که زده طعنه به گلهای بهار
خبر از گرمی یخ های زمستان بدهد

خواستن آخر این راه شد و زود رسید
وای اگر عشق در این مرحله فرمان بدهد

شرح افسانه ی ما و غزلی نیمه تمام
عشق باید که به این مسئله پایان بدهد.

چه بنوشم که بجوشد ز تنم آنچه تو خواهی
چه برقصم که بگیرم ز تو تقدیس نگاهی
چه بخواهی تو که باشم چه بگویم که نباشی
تو سپیدار خدایان و منم باغ سیاهی
غم رفتن نرسیدن شده ، بیحوصله جاده
به حضور بینهایت تو بگو نشان ز راهی
من و شیوۀ گدایی ، من و رسم بینوایی
بده آنچه را ندارم به کرامتت الهی

ای قرار بی قراریهای من!
حاصل چشم انتظاریهای من!

تاب این بی تابی هر روزه ام!
گوهر آبی تر از فیروزه ام!

ای تو از آیینه ها آیینه تر!
آسمان در سمت تو بی کینه تر

شرجی نام تو را باریده ام
با تو در نبض عطش روییده ام

موسم چشمان تو آهوترین
سرخی لبخند تو خوش بو ترین

ای نسیم خنده هایت دیدنی!
عطر لبخند نگاهت چیدنی!


با من امشب تا غزل پرواز کن
بی تو پایانم،مرا آغاز کن

بگـــذار تا بگريیم چــــون ابـــر در بهـــاران

کـــــز سنگ ناله خيــــــزد روز وداع يــاران

هر کس شــــــراب فرقت روزی چشيـده باشد

دانــــــــد که سخت باشـــد قطع اميـــــدواران

با ساربــــان بگوئيـــد احـــــوال آب چشمــم

تــا بـــــر شتــــر نبندد محمـل به روز بـاران

بگذاشتنــــد مـــــا را در ديــــــده آب حسرت

گريــان چـــــو در قيــــامت چشم گناهکـاران

ای صبــــح شب نشينان جانــــم بطــاقت آمد

از بسکه دير مانــدی چون شـام روزه داران

چنــــــدين  که بر شمردم ازماجــرای عشقت

انــــدوه دل نگفتــــم  الا  يک از هــــــزاران

((سعدی))به روزگاران مهـری نشسته بردل

بيـــرون  نمي توان  کــــرد الا به روزگاران

چنـــــدت کنم حکايت ؟ شرح اينقــدر کفايت

باقی نمي تـــــوان گفت الا به غمگســــاران

جمعه‌ها را باید قاب گرفت.
درست مثل همان عکس های قدیمی و خاک گرفته ی روی دیوار.
انگار جمعه ها ماندگار ترین روزهای آفرینش اند...
تلخی ها و شیرینی هایش، قاب می شوند و می چسبد به دیوار خانه ی دلت. مثل لبخند های مادر بزرگ در آن عکس قدیمی. یا مثل گریه های من در آغوش مادر، که با دیدنش در عکس های قدیمی، همیشه لبخند می زنم.
مرد و زن هم ندارد...
جمعه ها باید کسی را داشته باشی که تو را در آغوش بکشد! جمعه ها را باید عاشقانه گذراند؛
تا غروبش دلگیرت نکند.
باید دست در دست های گرم تو گذاشت و جاده ها را یکی یکی فتح کرد.
آخر باید یکی را داشته باشی تا با بوسه های بی هوایش به تو بفهماند که
جمعه ها عشق تعطیل نیست؛
لعنتی تازه سر آغاز عاشق شدن است...

سر پیری نکند عاشق لیلا بشوم!
لب دریا بروم غرق به دریا بشوم!

بزنن طعنه به ریشم همه ی مردم شهر
پیش مردم همگی یکسره رسوا بشوم

نکند این دل دیوانه خرابم بکند!
روز دوم بروم عاشق کبری بشوم

نکند این دل ما باز جوانی بکند!
بشود خام و پی عشق ثریا بشوم

می روم تا که در آیینه تماشا بکنم
سر و ریشم بزنم شانه و رعنا بشوم

سرپیری ومن و معرکه گیری چه عجب
با دل فتنه ی خود دست به دعوا بشوم

عشق پاک است و مقدس به یکی بند شود
آدمی هست هوس همدم (حوا) بشوم

می دهم توبه دلم را که خطایی نکند
کاهن معبد و یا شیخ مصلا بشوم

گفتی که به احترام دل باران باش
باران شدم و به روی گل باریــدم

گفتـی که ببوس روی نیلوفــر را
از عشق تو گونه های او بوسیدم

گفتی که ستاره شو ، دلی روشن کن
من هم چو گل ستاره ها تابیدم

گفتی که برای باغ دل پیچک باش
بر یاسمــن نگاه تو پیچیـــدم

گفتی که برای لحظه ای دریا شو
دریا شدم و تو را به ساحل دیدم

گفتی که بیا و لحظه ای مجنون باش
مجنون شدم و ز دوریت نالیدم

گفتی که شکوفه کن به فصل پاییز
گل دادم و با ترنّمت روییدم

گفتی که بیا و از وفایت بگذر
از لهجه ی بی وفاییت رنجیدم

چنانم کرده ای عاشق که بی عشق تو ویرانم
تویی روحم تویی جانم تویی پیدا و پنهانم

برای دیدن رویت ز هر خوابی گریزانم
تویی سر چشمه امید و درد و درمانم

نگر بر قلب بیمارم ببین این جسم بی جانم
بیا سویم چو میدانی تویی سوی دو چشمانم