۲۳:۰۱ ۱۳۹۴/۱۰/۲۵
بگـــذار تا بگريیم چــــون ابـــر در بهـــاران
کـــــز سنگ ناله خيــــــزد روز وداع يــاران
هر کس شــــــراب فرقت روزی چشيـده باشد
دانــــــــد که سخت باشـــد قطع اميـــــدواران
با ساربــــان بگوئيـــد احـــــوال آب چشمــم
تــا بـــــر شتــــر نبندد محمـل به روز بـاران
بگذاشتنــــد مـــــا را در ديــــــده آب حسرت
گريــان چـــــو در قيــــامت چشم گناهکـاران
ای صبــــح شب نشينان جانــــم بطــاقت آمد
از بسکه دير مانــدی چون شـام روزه داران
چنــــــدين که بر شمردم ازماجــرای عشقت
انــــدوه دل نگفتــــم الا يک از هــــــزاران
((سعدی))به روزگاران مهـری نشسته بردل
بيـــرون نمي توان کــــرد الا به روزگاران
چنـــــدت کنم حکايت ؟ شرح اينقــدر کفايت
باقی نمي تـــــوان گفت الا به غمگســــاران
