شعر و شیدایی

                        

من سکوت خویش را گم کرده ام
لاجرم در این هیاهو گم شدم
من که خود افسانه می پرداختم
عاقبت افسانه مردم شدم
ای سکوت ای مادر فریاد ها
ساز جانم از تو پر آوازه بود
تا در آغوش تو ، راهی داشتم
چون شراب کهنه شعرم تازه بود
در پناهت برگ و بار من شکفت
تو مرا بردی به شهر یاد ها
من ندیدم خوشتر از جادوی تو
ای سکوت ای مادر فریاد ها
گم شدم در این هیاهو گم شدم
تو کجایی تا بگیری داد من
گر سکوت خویش را می داشتم
زندگی پر بود از فریاد من

فریدون مشیری

من دلم می‌خواهد
خانه‌ای داشته باشم پر دوست،
کنج هر دیوارش
دوست‌هایم بنشینند آرام
گل بگو گل بشنو…؛
هر کسی می‌خواهد
وارد خانه پر عشق و صفایم گردد
یک سبد بوی گل سرخ
به من هدیه کند.
شرط وارد گشتن
شست و شوی دل‌هاست
شرط آن داشتن
یک دل بی رنگ و ریاست…
بر درش برگ گلی می‌کوبم
روی آن با قلم سبز بهار
می‌نویسم ای یار
خانه‌ی ما اینجاست
تا که سهراب نپرسد دیگر
” خانه دوست کجاست؟"

فریدون مشیری

چگونه ماهي خود را به آب مي سپرد !
به دست موج خيالت سپرده ام جان را .
فضاي ياد تو، در ذهن من، چو دريائي است؛
بر آن شكفته هزاران هزار نيلوفر .
درين بهشت برين، چون نسيم مي گذرم،
چه ارمغان برم آن خنده گل افشان را ؟

فریدون مشیری

من محبت میفروشم، تو محبت میخری ؟
خسته از تنهاییم ،من را به همره میبری ؟
شاعری هستم شکسته، مونس من دفترم
دفترم را میفروشم، شعرهایم میخری ؟
گاه گاهی گریه کردم، در میان شعرها
اشکهایم میفروشم، اب دیده میخری ؟
کاسه صبرم شده لبریز، از نامردمی
صبر هم من میفروشم ،تو آیا میخری؟
زخم خنجر یادگاری ،داده است دوست
یادگاری میفروشم ،زخم خنجر میخری ؟
من ندارم هیچ در دست، کلبه ای ویرانه ام
راستی هرگز نگفتی، دست خالی میخری ؟
بیکسم ، تنها رفیق من شده این خاطرات
خاطراتم میفروشم ، تو گذشته میخری ؟
میشود من را به مهمانی بری بر آسمان
زندگانی میفروشم ،عمر باقی میخری

در شاهراه عشق ز افتادگی مترس


کز پا فتادن تو, به منزل رسیدن است

#صائب_تبریزی

دوست دارم عاشقت باشم... نمی خواهی مرا؟
پس چرا با غم تماشا می کنی گاهی مرا؟!

حسرتش مانده ست بر قلبم "عزیزم" گفتنت
یوسفم... این بار هم بنداز در چاهی مرا

همچو تُنگی خالی از آبم که با جان دادنش،
می کند شرمنده ی احوالِ خود ماهی، مرا

فیل و اسب و یک وزیر و... لشکرم تکمیل بود!
کیش و ماتم کرد اما ناگهان شاهی مرا

دوست دارم عاشقت باشم، نمی خواهی ولی...
این سفر مرگ است اما می کنی راهی مرا...

من و تو

هر دو شاعریم

من شاعر چشمان تو

تو شاعر دردهای من

نه تو شعر کم می آوری

نه من


سعید_رجبی

خوش به حال آنکه قلبش مال توست

حال و روزش هر نفس، احوال توست

خوش به حال آنکه چشمانش تويي

آرزوهايش همه آمال توست

آنکه دستش تا ابد در دست تو

کوچ او از غصه ها با بال توست

من خطاکارم خداوندا، ولي

ديدگانم تا ابد دنبال توست . . .

خانم گمانم من شما را دوست...
حسی غریب و آشنا را دوست...
نه نه! چه می گویم فقط این که ببخشید
آیا شما یک لحظه ما را دوست؟ ...
منظور من این است که آیا شما هم ...
من با شما این قصه ها را دوست...
ای وای! حرفم این نبود اما نوشتم
سردم شده آب و هوا را دوست...
حس عجیب پیشتان بودن غریب است
نه! فکر بد نه! من خدا را دوست...
از دور می آید صدای پای مبهم
حتا همین پا و صدا را دوست...
این بار دیگر حرف خواهم زد یقینن
خانم گمانم من شما را دوست...دارم!

عاقبت عاشق شدم، تقصیردریا بود و تو
موجهاي قلب من تعبیر دریا بود و تو ..

ساحلی زیباست پیشانی دریا پُرتَرك
ردپاي عشق من،تقدیر دریا بود و تو

میبرد باخویش هرموجی،کسی را از دلم
این دل آرام من، تاثیر دریا بود و تو ..

روي شن ها را ببین نام تو را بنوشته ام
مقصد انگشت من،تحریر دریا بود و تو ..

عاشقی،دیوانگی،بی خوابی وشور مدام
در تمام حس من،تفسیرِ دریا بود و تو ..

باخودش میبردچشمان تو راامشب نسیم
نیّتش گویا فقط، تغییر دریا بود و تو ..

بی گمان پروانه امشب مقصدش دریاي توست
ورنه این پرواز هم،تبذیر دریا بود

هر لحظه نتـم روشن و...
چشمم به پیامـے..
یک(حال شما؟عاشقتم،عرض سلامـے)

چگونه تو را فراموش کنم؟

اگر تو را فراموش کنم
باید سال هایی را نیز که با تو بوده ام
فراموش کنم
دریا را فراموش کنم
و کافه های غروب را
باران را
اسب ها را و جاده ها را

باید
دنیا را
زندگی را
و خودم را نیز فراموش کنم
تو با همه چیز درآمیخته ای ...

یک لحظه نخور «حسرت» آن را که نداری
راضی به همین چند قلم «مال» خودت باش...!!!


دنبال «کسی» باش که دنبال «تو» باشد
اینگونه اگر نیست به دنبال «خودت» باش...!!!

«پرواز» قشنگ است ولی «بی غم و منت»
«منت» نکش از غیر و پر و بال خودت باش...!!!

صدسال اگر «زنده» بمانی گذرانی
پس «شاکر» هر لحظه و هر سال «خودت» باش...

عاشقی کردن به هر دینی رواست
چونکه عاشق از همه عالم جداست

آنکه در بتخانه هم معشوقه بیند
سرزنش براو نمودن هم خطاست

او که در میخانه می جوید نگار
در دلش میخانه ای از او به پاست

او که چون دیوانه می گردد بگوید
هرکجا یارم نشیند با صفاست

آتشی در سینه ام گر او نهاد
من بسوزم چونکه آن آتش دواست

عاشقی را پیشه کردم تا بگویم
عمر ما بی عاشقی باد هواست

گرچه عاشق دین و ایمانش بداده
آنچه او دارد همانا از خداست

عاشقی کردن برای عاشقیست
غیراین هرآنچه گویم بر خطاست...

نظری کردی و من هم ، نظرم سوی تو شد ...
شب منت کش من ، طالب گیسوی تو شد ...

تو گذشتی و چو دیدم ، رخ چون ماه تو را ...
دل وامانده دمی ، عاشق آن روی تو شد ...

به لبم جز تو و اسم تو نیاید سخنی ...
تو چه کردی به دلم ، تا که ثنا گوی تو شد ...

آتش عشق تو در سینه بپا کرده ، شرر ..
دل من در گرو ، هر گره ی موی تو شد ...

بار عشقت چه گرانست و ، کمر میشکند ...
قامتم را بنگر ، چون خم ابروی تو شد ...

جز به سوی تو و عشقت ، نرود پای دلم ...
بشکند پای اگر ، کج ز ره و کوی تو شد ...

خسته ام مانند بیماری که جانش می رود
جسم او می ماند و، روح و روانش می رود

شاکـی ام مـانند صیـادی که آهـو دیـده و
اشتـبـاهـی ناگـهان تیر از کمانش می رود

من پلنگی عاشقم، وقتی هراسان می شود
نیمه شبـهایی که ماه از آسمانش می رود

از غمم ، هر کـس به لـب نام مـرا مـی آورد
جان به لب میگردد و خون از دهانش می رود

اندکی در خود نظر کن، تا نپرسی بعد از این
این دل بی کس ، چرا تاب و توانش می رود

سالهای عمر من ، در پای چشم روشنت
هم بهارش می گریزد، هم خزانش می رود

عاقبت یک روز ، می فهمی بهای عشق را
روزگـار بـی وفـایـی هـا ، زمــانـش مــی رود....

چه می شد هستی ام گل بود تا از شاخه بردارم
که محض لحظه ای لبخند، در دست تو بگذارم

جوانی ام، غـرورم، آبـرویم، آرزوهایـم...
تمام آنچه را که از خودم هم دوست تر دارم

اگر از من بپرسی، عشق "رازمطلق" است، اما
تماماً عـشق تو پـیداست در اجزای رفتارم!

یقین ای دورِ سوسوزن! تو هم دیری نمی پایی
چنان که من سراغ از آسـمان تار خود دارم

فقط در لحظه هایم باش،بی دیدار، بی منّت
نه اینکه آدمم؟ قدری هوا را هم سزاوارم!

بگو با که، کجا، سر می گذاری تا بدانم که
کجا، تنها، سری بر زانوان خویش بگذارم

علی حیات بخش

تا خدا پرونده احساس "زن" را باز کرد
خلقت زیبای "زن" را بی درنگ آغاز کرد

ابتدا اندام او را مثل یک الماس ناب
صیقلی داد آنقدر تا لحظه ای اعجاز کرد

گیسوانش از حریری تاروپودش از طلا
اندکی آشفتگی با موی او دمساز کرد

با نوک انگشت خود نقش هلالی را کشید
تا کمان ابروانش را شبیه ساز کرد

تا به چشمانش رسید او پرده را پایین کشید
من ندیدم طرح چشمش، پیش خود یک راز کرد

صورتش همچون گلی از جنس گلهای بهشت
آنقدر زیبا شد آن "رخ" با خدا هم ناز کرد

قرمز براقی از خون روی لبهایش کشید
پرتویی از نور خورشید ازلبش پرواز کرد

رقص دستانش به روی قوس زیبای کمر
پیچ وتاب کهکشان را درتنش ایجاز کرد

خلقت"زن" جلوه ای از حس زیبای خداست
چون خدا احساس نابش را در او ابراز کرد

تا خدا پرونده احساس"زن" را باز کرد
آفرینش را خدا با نام "زن" آغاز کرد

زیر باران در نسیم آهسته بوسیدم تورا
می شکفت از دامنت رنگین کمان، چیدم تورا

چنگ در موسیقی گیسوی تو انداختم
نت به نت آرام، می رقصی و رقصیدم تورا

بوسه هایت دانه هایی در زمین تشنه بود
پیچکی در من به پا میخواست، پیچیدم تورا

تن به تن یک تن شدیم و در تب هم سوختیم
گم شدم، دنبال خود هر روز پرسیدم تورا

از قنوتم ساختم قایق به آب انداختم
هر طرف فانوس عشقت بود، چرخیدم تورا!!

ای که با ناز نگاهت به دلم چنگ زدی
روز و شب فلسفه ی خواب مرا رنگ زدی

رفتی و نرگس شهلای تو بی تابم کرد
مست عالم شدی و پا به دل تنگ زدی

نغمه ی عشق تو در سینه ی من رویایست
تا که با دست محبت به دل آهنگ زدی

نازم آن ناز نگاهت که به خط دل من
با طنین نفس عاشق خود زنگ زدی

نفس گرم تو تا عرش صفایم می برد
هم نفس از چه دراین جاده کمی لنگ زدی

چنگ بردار و کمی خسته دلان را بنواز
ای که با ناز نگاهت به دلم چنگ زدی...