شعر و شیدایی

                        

بغضم به فریادم برس، آرام ویران میشوم
در این سرای بی کسی هر روز نالان میشوم

گفتم زمانی بگذرد، دردم فروکش میکند
با هر ‌نسیم خاطره، انگار طوفان میشوم

غربت ز هر دیوار و در، صد حلقه بر در می زند
آخر شبی من بیخبر سر به بیابان میشوم

تا کی کنم پنهان زخلق این گریه های تلخ را
هر شب شبیه ابرها پنهانی گریان میشوم

آشوب میگیرد مرا وقتی کنارم نیستی
همچون سیه مویی ز باد هردم پریشان میشوم

یاد تو در آغوش من آتش به جانم میزند
اشکم چه رقصی میکند وقتی که "باران" میشوم?

اجازه هست به لوح دلت قلم بزنم
برای یکدفه حرف از ته دلم بزنم

اجازه هست بگویم که دوستت دارم
و پیش چشم تو اینجا کمی قدم بزنم

اجازه هست که در سایه تو بنشینم
به قول مردم دِه زیر سایه دم بزنم

شمارش نفست را به گوش من بسپار
اجازه هست که موی تورا به هم بزنم

اجازه هست تورا سخت در بغل گیرم
رها شوم ز خودم بال در عدم بزنم

اجازه هست صدایت کنم تورا عشقم
به پشتوانه تو آتشی به غم بزنم

تو سکوت می کنی

فریاد زمانم را نمی شنوی

یک روز من سکوت خواهم کرد

و تو آن روز برای اولین بار

مفهوم «دیر شدن» را خواهی فهمید...

️

فالی شدی که من نمی خواهم بگیرم
تا قولی از آینده ای مبهم بگیرم

این کوچه ی لغزنده ی برفی بهانه است
تا دست هایت را کمی محکم بگیرم

در آخر این سرسره آغوش وا کن
تا ترس را هم با تو دست کم بگیرم

حوا شدم در قایقی بی بادبان تا
با تور ماهیگیری ام آدم بگیرم

باید بجای تور با پیراهن تو
آن شاه ماهی را که می گفتم بگیرم.....!!

#زهرا_حاصلی

یاد ِ تو می وزد ولی... بی خبرم ز جای تو
کز همه سوی می رسد... نکهت ِ آشنای تو

" عمر منی " به مختصر، چون که ز من نبود اثر
زنده نمی شدم اگر... از دم ِ جان فزای تو

گرچه تو دوری از برم... همره ِ خویش می برم
شب همه شب به بسترم، یاد تو را به جای تو

با تو به اوج می رسد... معنی دوست داشتن
سوی کمال می رود... عشق به اقتفای تو

خواجه که وام می دهد، لطف تمام می دهد
حسن ختام می دهد... شعر مرا برای تو:

" خاک درت بهشت ِ من، مِهر رُخت سرشت من
عشق ِ تو سرنوشت من... راحت ِ من، رضای تو "

حسین_منزوی

نمیدانم که قلبم از کجا تعلیم میگیرد!!
بدون مشورت با من، خودش تصمیم میگیرد!

من از روز تولد تا کنون از بس که دلتنگم
همیشه روز میلادم، دل تقویم میگیرد!

چرا حس میکنم در جای دوری -که نمیدانم-
یکی هر شب برایم مجلس ترحیم میگیرد!

مرا اینقدر در محدودیت نگذار! می میرم!
که قلب کشوری در موقع تحریم، میگیرد!

نگو در یک زمان خاص باید منتظر باشم!
دل ِ ساعت - اگر زنگ اش شود تنظیم- میگیرد!

به آرامی مرا توجیه کن گر ساده دل هستم
که قلب ساده گاه از شدت تفهیم، میگیرد!

همه در موقع تصمیمگیری در پی عقل اند
برای من ولی تنها دلم تصمیم میگیرد !

آواره ی چشمان فریبای توهستم
با خرده کلافی سرِ سودای تو هستم

پیچیده ترین مسئله در شعر منی تو
مجنون شده ی حلِّ معمای تو هستم

تو زمزمهء بارش باران بهاری
من دشت عطش غرق تمنای تو هستم

ای حضرت لیلای جهان معنیِ خورشید
آواره ترین در پیِ سیمای تو هستم

تو مطلع هر شعر طربناک و دل انگیز
من مرثیهء حزنم و رسوای تو هستم

عالم همگی دست به دامان تو اما
عمریست که من دلخوشِ رویای تو هستم

بهمن صباغ زاده



دو چشمت از عسل لبریز و لب هایت شکر دارد
بیا، هرچند می گویند: شیرینی ضرر دارد

زدم دل را به حافظ، دیدم او امشب برای من
"لبش می بوسم و در می کشم می" در نظر دارد

پریشان است و افسون و هوس در چشم او جمع است
پری‌ رو از پریده‌ رنگ، آخر کی خبر دارد

اگرچه مثل نرگس نیست چشمش سخت بیمار است
کمر چون مو ندارد او، ولی مو تا کمر دارد

لبش شیرین و حرفش تلخ و چشمش مست و قلبش سنگ
درشت و نرم را آمیخته با خیر و شر دارد

به یاد اولین بیت از کتاب خواجه افتادم
شروع عشق شیرین است، بعدش دردسر دارد

نَفَسم بگو کجایی که ستاره ی سهیلی؟!

دو سه خط گلایه دارم، که به عرض میرسانم:
من و میل اینچنینی!!!تو چرا بدون میلی؟!

همه شب به انتظارت، غزلی سروده ام تا
تو یِ بی وفا بدانی ،که دلم گرفته ! خیلی

تو که پیش من نباشی ،همه ی دار و ندارم...
قلمی...دفتر شعری، دو سه واژه ی طُفیلی

تو نماز نیمه شبها...تو نیایشی...نه شعری!
تو شبیهِ یک دعایی،که مقدسی ! کُمیلی

من و پای لنگ شعرم،تو بگو چگونه روزی...
برسد به گَرد پایت؟ که قطار روی ریلی

نکند خبر نداری؟نَفَسم بیا که کار از...
غزل و گریه و هق هق،به خدا گذشته خیلی

برگی شده افتاده ام از شاخه به کویی
چون باد مرا می بَری امّا به چه سویی ؟

این چیست که جذبش شده ام موی تو؟ هرگز!
دلبستگی آن نیست که بسته ست به مویی!

ای غنچه که در عمق دلم ریشه دواندی
عشقی و عجب نیست که از سنگ برویی!

من با تو چه باید بکنم عشق گریزان
با صید چه باید بکند ببر ِ پتویی ...

میخواهی ام اما به چه عنوان؟ به چه منطق؟
میخواهم ات اما به چه قیمت؟ به چه رویی؟

من بغض تو هستم چه بباری چه نباری
من راز تو هستم چه بگویی چه نگویی ...

#یاسر_قنبرلو

گوش کن حرف دلم را عسلم، شیرینم
مثل یک کاسه ی زهرم چه کنم؟ من اینم

و هنوزم که هنوز است پر از دردم من
و فقط از خودم از دست خودم غمگینم

حرف های دل من قوطی کبریتند و
آتشم می زند از بس که خودم بنزینم

شعرها پر شده از " عشق و عزیز " الکی
آخر هر غزل " ای عشق بیا بالینم" ...

خود من هم دو سه بار از لب و گیسو گفتم
چه بدم آمده از شعر بد و ننگینم

حالت زشت و کریه و بدی آدم دارد
فقط از عاشقی و ... آه! عجب بدبینم

وارث رودکی و سعدی و خیامم من
عاشق شعر فروغ و غزل پروینم

همه ی همت من شاعری اما افسوس
همه ی قافیه ها را الکی می چینم

چون اگر حرف دلم را بزنم متهمم
چند باری به خودم گفته شده بی دینم

شاعر آرام بماند چه کسی حرف زند؟
شاعرم نقد و نظر رسم من و آئینم

و چرا شعرِ " سه تا نقطه " سرودن جرمست؟
ولی از عشق خدا لاف زنم تأمینم

غزلی خواندم و حافظ چقدر زیبا گفت
" گر دهد دست که دامن ز جهان درچینم "

تقدیر چرا خواست بیایی سر راهم؟
یعنی چه که افتاد به چشم تو نگاهم؟

چشمان تو دیدم که شدم راهی دریا
از رؤیت رویت شد اگر عاشق ماهم

از حسرت حرفی که نشد با تو بگویم
هر روز در آیینه تو را می کشد آهم

یک سلسله زیبایی و یک رشته نجابت
پیدا شده در نقشه چشمان تو با هم

یا رومی روی تو و یا زنگی زلفت
یک لحظه سفیدم من و یک لحظه سیاهم

ابروی تو با غیرت و گیسوی تو گیرا
آن رانده مرا از در و این داده پناهم

امشب چقدر خوشه پروین شده روشن
انگار نظر کرده به چشم تو خدا هم

شاهکار استاد شهريار

گفته بودم بی تو می میرم ، ولی این بار نه
گفته بودی عاشقم هستی ، ولی انگار نه

هرچه گویی دوستت دارم ، به جز تکرار نیست
خو نمی گیرم به این ، تکرارِ طوطی وار نه

تا که پا بندت شوم از خویش می رانی مـــرا
دوست دارم همدمت باشم ، ولی ســــربار نه

دل فروشی می کنی ، گویا گمان کردی که باز
با غرورم می خرم آن را ، در این بازار نه

قصد رفتن کرده ای ، تا باز هـم گویم بمان
بار دیگر می کنم خواهش ، ولی اصرار نه

گه مـرا پس می زنی ، گه باز پیشم می کشی
آنچه دستت داده ام نامش دل است ، افسار نه! !!

حدود ساعت باران
به وقت شرعیِ شعر

نشسته ام که دو رکعت
غزل به جا آرم...

بدون علم عروض و
بدون آرایه

چقدر ساده نوشتم که
"دوستت دارم"

#ظهیر_مومنی

می‌شود آیا تو با این «من» مداراتر کنی؟
طعم عمرم را به کامِ دل، گواراتر‌ کنی؟

می‌شود وقتی که میخندی به رسم روزگار
نرمش لب‌های نازت را دلاراتر کنی؟!

در شهر عشق رسم وفا نیست، بگذریم
یارای گفتن گله‌ها نیست، بگذریم

دردیست در دلم که دوایش نگاه توست
دردا که درد هست و دوا نیست،بگذریم

گفتی رقیب با من تنها مگر کجاست؟
گفتم رقیب با تو کجا نیست؟ بگذریم.

ابری که می‌گذشت به آهنگ گریه گفت:
دنیا مکان «ماندن» ما نیست، «بگذریم»

هرچند دشمنم شده‌ای دوست دارمت
بر دوستان گلایه روا نیست، بگذریم...

آمدی طبعم شکوفا شد، بهارانی مگر؟
صورتم شد خیس خیس ازشوق، بارانی مگر؟

آمدی با دیدنت برخاست در من مرده ای
روح رستاخیزی من! در تنم جانی مگر؟

آمدی و هر خیال دیگری غیر از تو را
پیش پایت سر بریدم عید قربانی مگر؟

تا ابد دیوانه ی زنجیری موی تواَم
نیست امّید رهایی از تو، زندانی مگر؟

خواستی عشق زلالم را بسنجی با قسم
ای تو تنها بر لبم سوگند، قرآنی مگر؟

خواستی گرد فراموشی نگیرد قلب من
لحظه ای از چشم این آئینه پنهانی مگر؟

شرط کردی خالی از یادت نباشد خاطرم
خود که صاحب‌خانه ای ،ای خوب! مهمانی مگر؟

شرط کردی جز تو درمن گام نگذارد کسی
قلعه ای متروک و گمنامم، نمیدانی مگر؟

آنقدَر رفتی و برگشتی که ویران شد دلم
حسّ صحرا گردِ شهرآشوب! توفانی مگر؟

گردباد دامن موّاجت آتش زد مرا
رقص مشعلهای روشن در زمستانی مگر؟

لیلا

خبرت خرابتر کرد جراحت جدایی
چو خیال آب روشن که به تشنگان نمایی

تو چه ارمغانی آری که به دوستان فرستی
چه از این به ارمغانی که تو خویشتن بیابی

بشدی و دل ببردی و به دست غم سپردی
شب و روز در خیالی و ندانمت کجایی

دل خویش را بگفتم چو تو دوست می‌گرفتم
نه عجب که خوبرویان بکنند بی‌وفایی

تو جفای خود بکردی و نه من نمی‌توانم
که جفا کنم ولیکن نه تو لایق جفایی

چه کنند اگر تحمل نکنند زیردستان
تو هر آن ستم که خواهی بکنی که پادشایی


سعدی

از "تو" بگذشتم و
بگذاشتمت با "دگران"

رفتم از کوی تو
لیکن عقب "سرنگران"

ما "گذشتیم" و گذشت
آنچه تو با ما کردی

تو بمان با "دگران"
وای به حال "دگران"

تا چه پیش آید برای من... نمی دانم هنوز!

دوری از تو می شود منجر به خیلی چیزها

هیچ حرفی نیست، دارم کم کم عادت می کنم

من به این افکار زجر آور... به خیلی چیزها