۰۱:۵۵ ۱۳۹۴/۱۱/۷
گوش کن حرف دلم را عسلم، شیرینم
مثل یک کاسه ی زهرم چه کنم؟ من اینم
و هنوزم که هنوز است پر از دردم من
و فقط از خودم از دست خودم غمگینم
حرف های دل من قوطی کبریتند و
آتشم می زند از بس که خودم بنزینم
شعرها پر شده از " عشق و عزیز " الکی
آخر هر غزل " ای عشق بیا بالینم" ...
خود من هم دو سه بار از لب و گیسو گفتم
چه بدم آمده از شعر بد و ننگینم
حالت زشت و کریه و بدی آدم دارد
فقط از عاشقی و ... آه! عجب بدبینم
وارث رودکی و سعدی و خیامم من
عاشق شعر فروغ و غزل پروینم
همه ی همت من شاعری اما افسوس
همه ی قافیه ها را الکی می چینم
چون اگر حرف دلم را بزنم متهمم
چند باری به خودم گفته شده بی دینم
شاعر آرام بماند چه کسی حرف زند؟
شاعرم نقد و نظر رسم من و آئینم
و چرا شعرِ " سه تا نقطه " سرودن جرمست؟
ولی از عشق خدا لاف زنم تأمینم
غزلی خواندم و حافظ چقدر زیبا گفت
" گر دهد دست که دامن ز جهان درچینم "
