شعر و شیدایی

                        

🌿🌿🌿
🌿🌿
🌿

نیستی تاجر و بر لب شکر اندوخته ای
آتشی سخت به دامان خود افروخته ای

همه در شهر به دنبال شکر می گردند
زره ای از شکرت هیچ تو نفروخته ای

شیخ خواهد که برد دست به تحریم شکر
پیش تو گشت چو لیلاج دو سرسوخته ای

من ندانستمت ای یار چنین باهوشی
این همه دوز و کلک از که تو آموخته ای

همه تجار به صف کوی تو آیند خرید
رایگان،یار به من گفته که بفروخته ای

گفتمت از چه دهی مفت تو بر من شکرت
گفتیم یار تو تنها به رهم سوخته ای

همه از بهر شکر عاشق و دلداده شدند
لیک چشمان خودت را تو به هم دوخته ای

کی غنی پور.🍀 ز یادش ببرد بخشش تو
ای که لب بر لب او با شکرت توخته ای


#محمدغنی_پور
🌿🌿🌿

قدم آهسته بگذارید,دلی در خاک پنهان است
دلی پردرد و پر حسرت,که آزرده ز دوران است

سرخاکم نریزید اشک,بکارمن نمی آید
تمام گریه و زاری , خود آزاری وجدان است

بسی نامهربانی ها, زآدمها نصیبم شد
مرا ازرده کردند و امیدم رو به پایان است

بریدم من زیاران و رفیقان و زخویشانم
بخوانید سوره قرآن,برای من چو باران است

من "پروانه"ی تنها,تمام عمر,رنجیدم
ولی ای بی مروتها,محبت کردن آسان است



امدم با بوسه بیدارش کنم رویم نشد
از هوای عشق سرشارش کنم رویم نشد
در دلم گفتم من عاشق پیشه ی چشم توام
خواستم آهسته تکرارش کنم رویم نشد
پلکهای مخملش بر روی هم عمرش بلند
خاطرم بود"آفرین" بارش کنم رویم نشد
کاش دستی بر بلور خوش تراش مرمرش
ترسم از این بود آزارش کنم، رویم نشد
ابر زیر سر، نسیم انداخته بر روی خود
دست بردم خیس رگبارش کنم رویم نشد
آفتاب آورده بودم پیش مهتابش مگر
با خبر از صبح دیدارش کنم رویم نشد
کبک ناز برفیش لم داده زیر برگ گل
تور وا کردم گرفتارش کنم رویم نشد🌴

دوستت دارم..چرایش پای تو،

ممکنش کردم،محالش پای تو

میگریزی از من و احساس من

دل شکستن هم ،گناهش پای تو

آمدی آتش زدی بر جان من

درد بی درمان گرفتن هم،دوایش پای تو

من اسیرم در میان آن دو چشم

قفل زندان را شکستن هم،سزایش پای تو

سوختم،آتش گرفتم زین سبب

آب بر آتش نهادن هم جزایش پای تو

پای رفتن هم ندارم من،از کوی دلت

پا نهادن بر دل مست و خرابم پای تو..

آمدی وه که چه مشتاق و پریشان بودم
تا برفتی ز برم صورت بی‌جان بودم

نه فراموشی‌ام از ذکر تو خاموش نشاند
که در اندیشهٔ اوصاف تو حیران بودم

بی تو در دامن گلزار نخفتم یک شب
که نه در بادیهٔ خار مغیلان بودم

زنده می‌کرد مرا دم به دم امید وصال
ورنه دور از نظرت کشتهٔ هجران بودم

به تولای تو در آتش محنت چو خلیل
گوییا در چمن لاله و ریحان بودم

تا مگر یک نفسم بوی تو آرد دم صبح
همه شب منتظر مرغ سحرخوان بودم

سعدی از جور فراغت همه روز این می‌گفت
عهد بشکستی و من بر سر پیمان بودم

ﺑﻮﯼ ﻧﻔﺴﻬﺎﯼ ﻟﺒﺖ ﺟﺎﻥ ﻭ ﺩﻟﻢ ﻭﺍ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ

ﺍﻣﺎ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﻢ ﭼﺮ ﺍ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ ﻓﺮﺩﺍ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ

ﺑﺎ ﺑﻮﺩﻧﺖ ﮐﻨﺎﺭ ﻣﻦ،ﻏﻢ ﻫﺎﯼ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﯽ ﺭﻭﺩ

ﻓﮑﺮ ﺗﻮ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻗﻠﺐ ﻣﻦ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻏﻮﻏﺎ ﻣﯽ

ﮐﻨﺪ.

بوی رفتن می دهد با من مدارا کردنت
سخت دلتنگم برای اخم و دعوا کردنت

عطر خوبی می زنی از در که بیرون می روی
دلخورم از این همه خود را فریبا کردنت

گفتم آیا خسته ای از زندگانی پیش من؟
سخت رنجیدم من از اینگونه حاشا کردنت

گفتمت میل سفر دارم تو گفتی صبر کن
خسته ام، دلخسته از امروز و فردا کردنت

می شنیدم دیشب آن لحن پر از افسوس را
صورت گریان و آن آه و دریغا کردنت

می هراسم از نگاه خیره تو سمت در
رنگ حسرت دارد آخر این تماشا کردنت

با زبان بی زبانی حرف خود را گفته ای
می روم دیگر نمی خواهم مدارا کردنت

تا خدا پرونده احساس "زن" را باز کرد
خلقت زیبای "زن" را بی درنگ آغاز کرد

ابتدا اندام او را مثل یک الماس ناب
صیقلی داد آنقدر تا لحظه ای اعجاز کرد

گیسوانش از حریری تاروپودش از طلا
اندکی آشفتگی با موی او دمساز کرد

با نوک انگشت خود نقش هلالی را کشید
تا کمان ابروانش را شبیه ساز کرد

تا به چشمانش رسید او پرده را پایین کشید
من ندیدم طرح چشمش، پیش خود یک راز کرد

صورتش همچون گلی از جنس گلهای بهشت
آنقدر زیبا شد آن "رخ" با خدا هم ناز کرد

قرمز براقی از خون روی لبهایش کشید
پرتویی از نور خورشید ازلبش پرواز کرد

رقص دستانش به روی قوس زیبای کمر
پیچ وتاب کهکشان را درتنش ایجاز کرد

خلقت"زن" جلوه ای از حس زیبای خداست
چون خدا احساس نابش را در او ابراز کرد

تا خدا پرونده احساس"زن" را باز کرد
آفرینش را خدا با نام "زن" آغاز کرد

چه گرمی ، چه خوبی ، شرابی ؟ چه هستی ؟
بهاری ؟ گلی ؟ ماهتابی ؟ چه هستی ؟

چه هستی كه آتش به جانم كشیدی ؟
سرود خوشی ؟ شعر نابی ؟ چه هستی ؟

چه شیرین نشستی به تخت وجودم
خدا را ، غمی ؟ التهابی ، چه هستی ؟

فروغی كه از چشم من می گریزی ؟
و یا ای همه خوب ، خوابی ؟ چه هستی ؟

شدم شاد تا خنده كردی به رویم
تو بخت منی ؟ ماهتابی ؟ چه هستی ؟

لب تشنه ام از تو كامی نگیرد
فریبی ؟ دروغی ؟ سرابی ؟ چه هستی ؟

عاشق شده ام حال و هوایم خوبست
درد است ولی درد برایم خوبست

آرامش من ! با تو فقط حالم نه
خوابم ، نفسم ، لحن صدایم خوبست

تشخیص پزشک است کنارم باشی
عطر تو برای ریه هایم خوبست

من با تو خوشم ، نا خوشی ام چیزی نیست
آنقدر که تاثیر دوایم خوبست

هربار فقط عاشق تو خواهم شد
صدباااار به دنیا که بیایم ... خوب است؟؟!

طوفان که نه ! بگذار قیامت باشد
من در بغل گرم تو جایم خوبست

گفتمش سلطان قلبم تو کجا اینجا کجا
منطق و عشق و خرابات بوده اند از هم جدا

گفت از روزی که عشقت در دلم ریشه دواند
منطق و عقل و تفکر را ز جانم زود راند

گفتمش ای محرم رازم تو جانم سوختی
بی وفا حالا که وقت توبه شد افروختی

گفت ای همراز عاشق پیشه ی نیکو سرشت
با تو حتی دوزخم باشد نکوتر از بهشت

دیگر حتی لحظه ای ترکت نمیگویم تو را
تا زمان مرگ خود ثابت کنم این ادعا

تا شنید همراز بیدل این سخن از یار خویش
داد بر دستان داور با دو دستش جان خویش

قصه ی همراز عاشق تا ابد پاینده است
هر کسی عاشق شود تا بی نهایت زنده است

ی ماه ترین دلخوشی روی زمینم
بگذار که چشمان تو را سیر ببینم

بگذار که بر روی لبت شعر بکارم
بگذار که در سایه چشمت بنشینم

ییلاقی چشمان تو یاغی ترمان کرد
جیرانِ من ای دلبر قشلاق نشینم

از روز ازل بسته گیسوی تو بودم
تا بوده چنین بوده و تا هست چنینم....

عاشقم من عطش جان تو را میخواهم
بوسه از آن لب و دندان تو را میخواهم

به چه دردم بخورد ماه که در بالا هست
من فقط صورت تابان تو را میخواهم

تو بگیرازدل من حال پریشانی من
در عوض موی پریشان تو را میخواهم

باده یا درد به مستی نرساند ما را
من فقط آن لب مستان تو را میخواهم

جانم آماده قربانی اندر ره توست
چشمک ناز تو فرمان تو را میخواهم

جان من یخ زده از درد و غم تنهایی
جان به قربان تو دستان تو را میخواهم

چو سلام تو شنیدم، ز سلامتی بریدم

صنما هزار آتش تو در آن سلام داری...



#مولوی

هر زمان می بینمت قلبم پریشان می شود
چشم هایم در هوایت باز گریان می شود

حس عشقم ناگهان گل می کند اما چه حیف
مثل داغی در میان سینه پنهان می شود
گفته بودم دوستت دارم نکردی اعتنا
فکر می کردی که احساسم گریزان می شود

عشق تو تنها نماد دلخوشی هایم شده
دلخوشی هایی که رویاروی پایان می شود

فکر می کردم که آسان است دل کندن ز تو
دل گناهش چیست چون اینگونه تاوان می شود؟

مطمئن هستم گلم من دوستت دارم هنوز
دوستت دارم که قلبم بی تو ویران می شود

قول دل کندن گرفتی، باشد، اما حس تو
تا ابد در گوشه ای از قلب کتمان می شود

قطره تویی بحر تویی لطف تویی قهر تویی

قند تویی زهر تویی بیش میازار مرا

ای دل قلاش مکن فتنه و پرخاش مکن

شهره مکن فاش مکن بر سر بازار مرا

باغ سلام می‌کند سرو قیام می‌کند

سبزه پیاده می‌رود غنچه سوار می‌رسد

رونق باغ می‌رسد چشم و چراغ می‌رسد

غم به کناره می‌رود مه به کنار می‌رسد

باغ سلام می‌کند سرو قیام می‌کند

رونق باغ می‌رسد چشم و چراغ می‌رسد

باغ سلام می‌کند سرو قیام می‌کند

مولانا

تا چشم تو دیدیم ، ز دل دست كشیدیم


ما طاقت تیمار دو بیمار نداریم





#كلیم_كاشانی

تو با شرم قشنگ عمق چشمانت . . .
مرا وقتی تماشا می کنی عشق است

سکوتی خفته در حجم نفس هایت . . .
محبت را که حاشا می کنی عشق است

چه شد آن وقت دیدارت نمی دانم . . .
همین امروز و فردا می کنی عشق است

تو کز پشت حصار پنجره هر روز . . .
فضای شیشه را ها می کنی عشق است

میان کوچه می پاشی نجابت را . . .
دلم را اینچنین تا می کنی عشق است

مهتاب که مفسر دریای تنهایی‌ام بود، خورشید را رد کرد و کنار پنجرة نیمه‌باز یک دلواپسیِ صورتی شاعر شد. این‌جا که تنهایی یک قدم به اسکلة زندگی‌ام لنگر انداخته، چرا به پیشباز دستهایم نمی‌آیی؟ تو که پيچكها را پُر از تمنای یک دعوت از یقین باران کردی، چرا نفسهایت این همه فاصله را می‌شمارد و ترنّم یک شبنم از خنده‌هایت قدم‌به‌قدم به دوری دستهایت نزدیکتر می‌شود؟ تو که از جوانه های کبود سبدی از حرفهایم را چیده‌ای و کنار خوشه‌های آرامش می‌فروشی، به این برگهایی که روی سرود جاده‌ای بی‌انتها، دستخوش دلتنگی ارغوانی شده‌اند نگاه کن و ترانة چشمهایت را روی آنها بپاش!من و تو پُر از کوچ نبودن‌هایی هستیم که یک قدم مانده به پنجرة انتظار، بهار را خواب می‌بینند؛ پُر از آیینه‌هایی که گلدانها را با مهربانی‌شان غافلگیر می‌کنند و جواب یک تُنگ خالی را با دریایی از ستاره می‌دهند؛ پُر از آواز اُرکیده‌هایی که لبخند ماهیها را جشن می‌گیرند و در پی حس قشنگ خنده، حجم زمان را گُلکاری می‌کنند.

ﺭﻧﺞ ﺭﺍ ﺁﺷﻔﺘﻪ ﺩﺭ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ

ﺗﺎ ﺩﻟﺶ ﻏﻤﮕﯿﻦ ﻧﮕﺮﺩﺩ ﻫﺮ ﮐﺴﯽ ﺑﺎ ﻣﻦ ﻧﺸﺴﺖ ...