شعر و شیدایی

                        

وَ اشک مرهم درد است...این درست،اما؛

چگونه گریه کنم من بدون شانه ی تو؟

#مریم_عظیمی

مثل خاراندن یک زخم پس از خوب شدن

یاد یک عشق، عذابیست که لذت دارد ...!

به اخمت خستگی در می رود ،لبخند لازم نیست
کنـــــار سینی چــــای تـــــو اصلا قند لازم نیست

همیشـه دوستت دارم ـ بــــــــه جــــــان مــادرم ـ امــــا
تو از بس ساده ای ، خوش باوری ، سوگند لازم نیست


بهمن صباغ زاده

هرچه بین شعر ها عنوان کنم بی فایده است

ایهاالناس این بشر را دوست می دارم زیــاد


امین پوررضایی

ای فدای تو و آن ناز نگاهت گل من
جان به قربان تو و چشم سیاهت گل من

باورت هست از آن لحظه که تو دور شدی
همه شب منتظرم بر سر راهت گل من

باورت هست دمادم به تو من میگفتم
شده بر دوش من آن بارگناهت گل من

این همه سردی تو باز عذابم داده است
مگر آغوش کسی گشته پناهت گل من

یادت امد به تو گفتم که چه زیبا شده ای
باگلی را که زدی تو به کلاهت گل من

بارها گفته ام ای دوست چنین آه نکش
چونکه آتش بکشد خرمن اهت گل من

مرگبارترین جدال …!
جدال میان " دلتنگی " و " غرور " است…!وقتی" دلتنگی " آزارت میدهد …!اما " غرورت " دیگه نای شکستن ندارد …!
میخواهی بی خیالش شوی …!
نمیتوانی و نخواهد شد …!
و عجیب برزخی میشود …!
همین دقایق مرگبار ...!

مُشک را گفتند :

ﺗﻮ ﺭﺍ ﯾﮏ ﻋﯿﺐ ﻫﺴﺖ ،
ﺑﺎ ﻫﺮ ﮐﻪ ﻧﺸﯿﻨﯽ
ﺍﺯ ﺑﻮﯼ ﺧﻮﺷﺖ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺩﻫﯽ.
ﮔﻔﺖ:

ﺯﯾﺮﺍ ﮐﻪ ﻧﻨﮕﺮﻡ ﺑﺎ ﮐﯽ ﺍﻡ ،
ﺑﻪ ﺁﻥ ﺑﻨﮕﺮﻡ ﮐﻪ ﻣﻦ ﮐﯽ ﺍﻡ!

مولانا

هزار قصه نوشتیم بر صحیفه ی دل

هنوز عشق تو عنوان سر مقاله ی ماست...


ارفع کرمانی

گفتم که از که پرسم جانا نشان کویت
گفتا نشان چه پرسی آن کوی بی نشان است

گفتم مرا غم تو ، خوشتر ز شادمانی
گفتا که در ره ما ، غم نیز شادمانیست ..

گفتم که سوخت جانم از آتش نهانم
گفت آنکه سوخت او را کی ناله یا فغان است ..

گفتم فراق تا کی ؟ گفتا که تا تو هستی
گفتم نفس همین است .. گفتا سخن همان است ..

فیض_کاشانی

خداوند عشق است
عشقی که بعد از نفوذ به درون ما ؛
نرم می کند ، ناب می کند ، تازه می کند ، بازسازی می کند،
و درون آدمی را دگرگون می کند.
نیروی اراده ، انسان را دگرگون نمی کند
زمان انسان را دگرگون نمی کند.
عشق دگرگون می کند!
زیرا ؛ عشق ، خداوند است
و خداوند، عشق....!

من گم شده ام...کلید این خواب کجاست؟
آن کوچه که بود «بی تو مهتاب..» کجاست؟

باید بروم...کسی مرا می خواند
دیرم شده کفش های سهراب کجاست؟

دلم را خوب می فهمد هر آن کس ماجرا دارد …
میان سینه اش هر کس که قلبی مبتلا دارد

پر از دلشوره ی عشقی که سیرابم نخواهد کرد
به دریا می زند خود را دلِ من، تا تو را دارد !

هوا دم کرده در چشمم دو پلکم را کمی وا کن
که می خواهد ببارد او توان در خویش تا دارد !

در این دنیای دردآگین نمی بینی دل من را
غم عشق تو را یک سو، غم خود را جدا دارد …

اگر پرسید حالم را کسی از تو بگو...... اصلا،
میان شهرمان پر کن که درد بی دوا دارد !

مبادا هیچکس جز من... خداوندا! چطور آخر …
دلش می آید این غم را چنین بر من روا دارد؟

نمی دانی چه می کردم فقط گر می توانستم …
«عجب صبری خدا دارد ، عجب صبری خدا دارد» …

من با تو سودا می کنم / سیمین بهبهانی

گفتا که می بوسم تو را ، گفتم تمنا می کنم
گفتا اگر بیند کسی ، گفتم که حاشا می کنم

 

گفتا ز بخت بد اگر ، ناگه رقیب آید ز در
گفتم که با افسونگری ، او را ز سر وا می کنم

 

گفتا که تلخی های می گر نا گوار افتد مرا
گفتم که با نوش لبم ، آنرا گوارا می کنم

 

گفتا چه می بینی بگو ، در چشم چون آیینه ام
گفتم که من خود را در آن عریان تماشا می کنم

 

گفتا که از بی طاقتی دل قصد یغما می کند
گفتم که با یغما گران باری مدارا می کنم

 

گفتا که پیوند تو را با نقد هستی می خرم
گفتم که ارزانتر از این من با تو سودا می کنم

 

گفتا اگر از کوی خود روزی تو را گفتم برو
گفتم که صد سال دگر امروز و فردا می کنم

منبع:temenna.blogfa.com

تو
با تمام زن های دنیا فرق داری
گلهای پیراهنت هیچگاه
پژمرده نمی شوند .......

یک دوست داشتن هایی،
هم هست،
که از دور است و در سکوت.
که دلت برایش از دور ضعف می رود.
که وقتی حواسش نیست،
چشمانت را می بندی و در دل،
دعایش می کنی.
یک بوسه به سویش روانه می کنی،
که وقتی بی هوا،
نگاهش با نگاهت یکی می شود،
انگار کسی به یک باره،
نفس کشیدن را،
ممنوع می کند!
یک دوست داشتن هایی،
هست که به یک باره،
بی مقدمه،
پا در کفش دلت می کند،
و از دست #تو،
کاری برنمی آید،
جز، از دور دوست داشتن.
یک دوست داشتن هایی،
هست،
ساکت است.
آرام است،
خوب است،
گم است...

رڪ بگویم... از همـہ رنجیدہ ام!
از غریب و آشنا ترسیدہ ام

با مرام و معرفت بیگانـہ اند
من بـہ هر ساز ے ڪـہ شد رقصیدہ ام

در زمستانِِ سڪوتم بارها...
با نگاـہ سردتان لرزیدہ ام

رد پاے مهربانے نیست...نیست
من تمام ڪوچـہ را گردیدہ ام

سالها از بس ڪـہ خوش بین بودہ ام...
هر ڪلاغے را ڪبوتر دیدہ ام

وزن احساس شما را بارها...
با ترازوے خودم سنجیدہ ام

بے خیال سردے آغوشها...
من بـہ آغوش خودم چسبیدہ ام

من شما را بارها و بارها...
لا بـہ لاے هر دعا بخشیدہ ام

مقصد من نا ڪجاے قصـہ هاست
از تمام جادہ ها پرسیدہ ام

میروم باواژـہ ها سر میڪنم
دامن از خاڪ شما بر چیدہ ام

من تمام گریـہ هایم را شبی...
لا بـہ لاے واژـہ ها خندیدہ ام

ﺷﺪﻡ ﺑﯿﻤﺎﺭ ﭼﺸﻤﺎﻧﺖ ﺷﻔﺎﯾﻢ ﻣﯿﺪﻫﯽ ﯾﺎﻧﻪ؟
ﺩﻟﯽ ﺑﺸﮑﺴﺘﻪ ﺁﻭﺭﺩﻡ ﺩﻟﻢ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺧﺮﯼ ﯾﺎ ﻧﻪ؟

ﻧﺪﺍﺭﻡ ﻫﯿﭻ ﺩﺭ ﺩﺳﺘﻢ ﻣﻦ ﺍﺯ ﻏﺎﺭﺕ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻢ
ﻣﺮﺍ ﺍﯼ ﻧﺎﺯﻧﯿﻦ ﻣﻦ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﻩ ﻣﯿﺒﺮﯼ ﯾﺎ ﻧﻪ؟

ﻣﻦ ﻫﺮ ﺷﺐ ﺩﺭ ﺧﯿﺎﻻﺗﻢ ﺯﻧﻢ ﺑﻮﺳﻪ ﺑﻪ ﻟﺒﻬﺎﯾﺖ
ﮔﻞ ﺑﻮﺳﻪ ﺑﻪ ﻟﺒﻬﺎﯾﻢ ﺗﻮ ﻫﻢ ﻫﺮﺷﺐ ﻣﯿﺰﻧﯽ ﯾﺎ ﻧﻪ؟

ﺑﻬﺎﺭﻣﻦ ﺑﻪ ﻏﺎﺭﺕ ﺭﻓﺖ،ﻫﺮﺷﺐ ﺑﻬﺮﻣﻦ ﯾﻠﺪﺍﺳﺖ
ﺑﮕﻮ ﺍﯾﻦ ﺷﺎﻡ ﺗﺎﺭﻡ ﺭﺍ ﭼﺮﺍﻏﺎﻥ ﻣﯿﮑﻨﯽ ﯾﺎ ﻧﻪ؟

ﺩﮔﺮ ﺑﺮ ﻋﺸﻖ ﺷﮏ ﺩﺍﺭﻡ ﺑﺮﺍﯾﻢ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﯼ ﻧﯿﺴﺖ
ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﺎ ﻗﻠﺐ ﺭﻧﺠﻮﺭﻡ ﻣﺪﺍﺭﺍ ﻣﯿﮑﻨﯽ ﯾﺎ ﻧﻪ ؟

ﻧﺴﺨﻪ ﺍﯼ ﭘﯿﭽﯿﺪ ﺩﮐﺘﺮ، ﺗﺎ ﮐﻪ ﺁﺭﺍﻣﻢ ﮐﻨﺪ
ﺩﺭ ﺧﯿﺎﻝ ﺧﺎﻡ ﺧﻮﺩ، ﺷﺎﯾﺪ ﮐﻪ ﺩﺭﻣﺎﻧﻢ ﮐﻨﺪ
ﻣﻦ ﮐﻪ ﻣﯿﺪﺍﻧﻢ ﺩﻭﺍﯼ ﺩﺭﺩ ﻣﻦ، ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻮﺋﯽ
ﺷﻬﺪِ ﻟﺒﻬﺎﯾﺖ، ﻋﻼﺝ ﺯﺧﻢ ﻟﺒﻬﺎﯾﻢ ﮐﻨﺪ

"الا یا ایها الساقی ادر کأسا و ناولها"
که درد عشق را هرگز نمی فهمند عاقل ها

نه آدابی، نه ترتیبی، که حکم عاشقی حُب است
ندارد عشق جایی بین توضیح ‎المسائلها

وقتی
هوای نگاهت سرد شد
همچون پرنده ی مهاجری
كوچیدم
از سرزمین چشمانت
شهر به شهر
دور شدم
و گم كردم تو را

و كوچ
اتفاق قشنگی ست
وقتی
هوای رابطه سرد است .......