شعر و شیدایی

                        

به اشکم ساده خندیدی مرا با غیر سنجیدی

در آن شبهای تنهایی تو را خواندم تو نشنیدی

غرورم را شکستم من به پایت عهد بستم من

ولی تو بی وفا هرگز مرا هرگز نفهمیدی

مرا از عشق ترساندی برایم نقشه ها چیدی

نرنجاندم تو را هرگز ولی تو ساده رنجیدی

تویی عشق محال من تویی تنها تو مال من

خداوندا تو کاری کن دلش سوزد به حال من ...

ناز کمتر کن، که من اهل تمنّا نیستم
زنده با عشقم، اسیر سود و سودا نیستم

اشک گرم و خلوت سرد مرا، نادیده ای
تا بدانی اینقدر ها هم شکیبا نیستم

#معینی_کرمانشاهی

به اشکم ساده خندیدی مرا با غیر سنجیدی...
درآن شبهای تنهایی تو را خواندم تو نشنیدی...

غرورم را شکستم من به پایت عهد بستم من..
ولی تو بی وفا هرگز مرا هرگز نفهمیدی..

مرا از عشق ترساندی برایم نقشه ها چیدی...
نرنجاندم تو را هرگز ولی ساده رنجیدی...

تویی عشق محال من تویی تنهاا تو مال من...
خداوندا تو کاری کن دلش سوزد به حال من..

همدم خار می شوم !بی کس و یار می شوم

بر سردار می شوم ، باز مقابلم تویی!



#مولانا

سوزش چشم من از لذت "زیبایی توست"


خیره بر تو شده ام،پلک زدن یادم رفت

خیره شو،پایین نیاور دست زیر چانه را
ساده تر کن خلق تصویری هنرمندانه را

بی گمان یک شهر در می آید از آشفتگی
می کشی وقتی به روی گیسوانت شانه را

قهرمان قصه ام هستی نه یک معشوق صرف
نه رمان بلکه تداعی می کنی افسانه را

پر در آوردی در آغوشي که زندانت شده
بیشتر در پیله ماندن می کشد پروانه را

عشق از جلد قفس آری درم آورده است
کرده بیرون از سرم افکار خودخواهانه را

با من مجنون نزن حرف از عقوبت های عشق
هیچ گاه از غم نترسان آدم دیوانه را

در قرنطینه ی چشمت که پر از ناز خداست
میتوان سیر نشست
و به یک حس پر از شعر رسید
شعر موهای بلندی که شبی می پیچد
بین سرپنجه ی سردی که به غم متصل است

#مهدی_خداوردی

من، میز قهوه خانه و چایی که مدتی ست...

هی فکر می کنم به شمایی که مدتی ست...

"یک لنگه کفش" مانده به جا از من و تویی

در جستجوی "سیندرلایی" که مدتی ست...

با هر صدای قلب، تو تکرار می شود

ها! گوش کن به این اُپرایی که مدتی ست...

هر روز سرفه می کنم اندوه شعر را

آلوده است بی تو هوایی که مدتی ست...

دیگر کلافه می شوم و دست می کشم

از این ردیف و قافیه هایی که مدتی ست...

کاغذ مچاله می شود و داد می زنم:

آقا! چه شد سفارش چایی که مدتی ست...

#نجمه_زارع

عاشقت باشم و پنهان کنم و پیر شوم
این خودش فلسفه ی عشق درونی من است

هی نگاهت بکنم ، گم بشوم در چشمت
گم شدن در شب چشمان تو پیدا شدن است

دلگیرم و دلتنگم و دل سرد و دل آشوب...


فرمانده ی شرمنده ی یک لشگر مغلوب!!

از بَـس عزیـزی ، داده ام ، دار و نـدارَم را...
آهـی نـمـانـده در بَـسـاطـم ، جـُز غَـزل هـا یَت

بـعـداً کـسـی ، مـیخَنـدَد و بـا طَعـنـه مـیگـویَد
دیوانه شُـد بیچاره از عکـس الْعَمَل هـا یَت

#سعید_شیروانی

قلب من
مؤدب است
اگر
بخواهی بروی
حتما
برای خداحافظی
خواهد ایستاد...

سرباز عاشقت را ، با خشم راندی از خود

گفتم :"چرا؟" و گفتی :" ارتش چرا ندارد!"

#نفيسه_سادات_موسوي

از خدا خواسته ام سخت حواسش باشد

به تو وعشق تو، ای ضامن عشقم "به خدا"

#مجتبی_سپید

این شراب یاد تو
بد مست مستم میکند
هر دو پیک بودنت
هوش از سرم وا میکند
دین من، دنیای من
ای پادشاه قلب من
نرگس چشم خمارت
بد، خرابم میکند
ماه من، پیشم بمان
عطرت برایم زندگیست
عشق من، پیک لبت را
بوسه باران میکند
عاشقم در یک کلام
آنکه تمنا میکند
خسرو ام، با عشق شیرین
جان، پیشکش میکند

سالها رفت و هنوز
یک نفر نیست بپرسد از من
که تو از پنجره عشق چه ها می خواهی
صبح تا نیمه ی شب منتظری
همه جا می نگری
گاه با ماه سخن می گویی
گاه با رهگذران
خبر گمشده ای می جویی
راستی گمشده ات کیست؟

کجاست؟


قیصر_امین پور

شده عشقی به دلت باشد و انکار کنی
یا که از بودن او در دلت اقرار کنی

شده صدبار بمیری و شبت روز شود
باز هر بار همین کار، تو تکرار کنی

شده از روزه ی لبهای کسی خسته شوی
برسد روز ملاقات و تو افطار کنی

شده تنها بشوی بغض تو باران بشود
از تَهِ قلب خودت باز تو اصرار کنی

شده یارت بشود دور ز چشمت و تو باز
نتوانی که غمت بر همه اظهار کنی

تو در من گشتیِ ارشاد داری
چرا پس اینچنین فریاد داری؟

حسادت های تو هم هست شیرین
اگر چه تیشه ی فرهاد داری

بیگانه شبی آمد شب در قدمش گم شد
غم در دم او رفت و در بازدمش گم شد

چشمش عسلی ،مشکی یا اینکه نه آبی بود
تشخیص نمی دادم از بس که شرابی بود

از جنس پری بود و در قالب زن رقصید
بی واهمه در عمق تنهایی من رقصید

در آتش او قلبم هی دف زد و بعد از آن
جوشیدمو از آن سو می آمد و بعد از آن

فهمید که دلتنگ عطر خوش بارانم
باران شد و بی وقفه سر زد به خیابانم

سرگیجه ی مزمن را هی رفتم و هی رفتم
در یک تب رویایی تا بوسه به وی رفتم

شاید همه ی شعرم مفهوم همین بند است
خندید و یقین بردم منشور خداوند است

در عمق دلم خود را هی کاشت و بعد از آن
برخاست و چادر را برداشت و بعد از آن

صد مرتبه آن چادر جذاب ترش می کرد
خود کشف حجابی بود چادر که سرش می کرد

او بود و در آن بودن خالی شدم از کمبود
دلشوره ی این دنیا کم بود اگر هم بود

او بود و دلم خوش که غم های دمادم رفت
افسوس که چون یاغی شب آمد و شب هم رفت

مرا ترکی است مشکین موی و نسرین بوی و سیمین بر
سها لب ، مشتری غبغب ، هلال ابروی و مه پیکر

چو گردد رام و گیرد جام و بخشد کام و تابد رخ
بُود گلبیز و حالت خیز و سحر انگیز و غارتگر

دهانش تنگ و قلبش سنگ و صلحش جنگ و مهرش کین
به قد تیر و به مو قیر و به رخ شیر و به لب شکّر

چه بر ایوان ، چه در میدان ، چه با مستان ، چه در بستان
نشیند ترش و گوید تلخ و آرد شور و سازد شرّ

چو آید رقص و دزدد ساق و گردد دور، نشناسم
ترنج از شَست و شَست از دست و دست از پا و پا از سر !

جیحون.یزدی