شعر و شیدایی

                        

بانو! غزل بخوان كه شدیداً قناری‌ام
وقتی گلِ همیشه بهاری، بهاری‌ام

تا می‌رسی به تاكِ غزل، مست می‌شوم
وقتی كه می‌روی، نگران خماری‌ام

سخت است انتظار كشیدن، ولی، هزار-
گل می‌دهم اگر كه تو روزی بكاری‌ام

در من صدا و عكسِ تو تكثیر می‌شود
تالاری از سكوتم و آیینه‌كاری‌ام

با خواب‌های صورتی‌ام قهر كرده‌ام
چون گفته‌ای: "الهه‌ی شب‌زنده‌داری‌ام"

"این مشق‌ها جریمه‌ی صد سال" ... وا شده
پای تو در قلمروی كاغذنگاری‌ام

نیست صاحب نفَسی، درک کند حالِ مرا
کاش این شعر بگوید به تو احوال مرا

طوطیِ چشمِ تو پرواز کنان رفت و ندید
که به قیچی زده دنیا، پَرِ آمالِ مرا

منطق و فلسفه ات پخته شده اما حیف
عشق باید بکُند پخته، دلِ کالِ مرا

تو خودت خواسته ای بی منِ مسکین بپَری
و همین خواسته ات، بسته پر و بالِ مرا

الفِ قامتِ من، مشقِ الفبای تو بود
رفتی و هیچ ندیدی کمرِ دالِ مرا

نفَسی نیست که بی یادِ تو از سینه رود
بنِگر ثانیه های شده چون سالِ مرا

من چِسان شرح دهم مرگِ دلم را به غزل
برسانید به من حضرتِ غسّالِ مرا

« دیدی ای دل که غمِ عشق دگربار چه کرد؟! »
چشمهای تو فقط شاد کند فالِ مرا

« یارِ دیرینه ببینید که با یار چه کرد »
حافظ! ای شاه غزل! شرح بده حالِ مرا.؟

نه عالم ریاضی‌ام و نه سیاسی‌ام
من دکترای تجربی «تو شناسی‌ام» !!

تبلیغ عشق می‌کنم و در کنار آن
آموزگار مکتب «زاهد هراسی‌ام»

هم عاشقم به درک عمیق تو از غزل
هم دوستدار خوشگلی و خوش‌لباسی‌ام

وقتی لب تو امر کند می‌شوم مطیع
از دست چشم‌های تو ، هرچند عاصی‌ام

یک لحظه غافل از تو نشد فکر و ذکر من
ای علت همیشـــگی کم‌حواســـی‌ام !!

مردانه دوست دارمت این را بخوان بفهم
از عاشقانه‌های متیــــن حماســی‌ام

کتمان نکن که مثل خودم عاشقی تو هم ،
من دکترای تجربی «تو شناسی‌ام» !!

تظاهر میکنم خوبم ولی از غصه لبریزم
بلا نسبت ، بهارم بی تو من هر فصل پاییزم

بلا نسبت!بلا!بالا بلند شعرها! وقتی
نباشی بر زبان نقشه ها شهری بلاخیزم

نباشی نیمه ی مرداد هم در یزد من سرد است
نباشی در غزل هر روز چون دی ماه تبریزم

به جان چترها گاهی بزن از ابرها بیرون
ببار ای دختر باران به روی خاک جالیزم

ندیدی و نمی دانی چه با من کرده دلتنگی
که هر شب با خودم! با خاطرات تو! گلاویزم

تظاهر میکنم خوبم!دلم قرص از مسکن هاست
ولی نه...یک شب اخر زندگی را دور می ریزم...

امیررضاوکیلی

احساس می کردم نداری هیچ مانندی
بعد از تو دیگر هیچ کس با هیچ لبخندی...

سخت است در چنگال این تقدیر جان دادن !
حال مرا شاید بفهمد شیر دربندی

من سردی این دست ها را خوب میفهمم
وقتی که چشمان مرا از پشت می بندی

وقتی کنارم می نشینی باز هم دوری
داری تظاهر می کنی خوبی که می خندی

طوری برو از سرنوشت روسیاهم که
انگار از اول نبوده هیچ پیوندی

حرفی نزن از این درام تلخ ! راهی شو
حتی نگو خوشبختی ام را آرزومندی !

آهو فقط یک بار در یک دام می افتد !
بعد از تو دیگر هیچ کس...با هیچ ترفندی...

رویا باقری

چرا شعری نمی گویی، برای حال تبدارم؟
چه میخواهی تو از جانم؟که دست از عشق بردارم؟

به من احساس غم دادی چقدر از زندگی سیرم
چه کردی با دل تنگم، که بی اندازه می بارم…

نشستم باز هم امشب، میان عقل واحساسم
که شاید منطقی باشد، کند از عشق بیزارم…!

چه دنیای غم انگیزی…مرا یادت نمی ماند
منم آنکه به چشم تو، شبیه نقش دیوارم

فریبم دادی و حالا ، نمی بینی که دلخونم
غریبی می کنی با من …به بیش از این،سزاوارم

فراموشم کنی یا نه…به یادت بودم و هستم
مخواه از من که بد باشم، که دست از عشق بردارم

آرامشت را بیخیال... امشب به ساز من برقص..!
پاسخ بگو، پلکی بزن، تا مست و حیرانت کنم..

بنشین فقط حرفی بزن حتی به نرخ عمر من..
جانم فدایت! خنده کن تا ماه ارزانت کنم.....!

ترسوترین ترسای من قید قوانین را بزن..
همراه شو تا آشنا با شیخ صنعانت کنم..!

سیاره ی زیبای من دور تو گردش می کنم
خواهی تو را زیباترین کیوان کیهانت کنم...؟

اسطوره ی مهر و وفا بی شک تو هستی خوب من....
با من بمان تا سر تر از تاریخ یونانت کنم....

در حسرت این لحظه ها یعقوب دیدارت شدم...
حالا که هستی صبر کن تا عشق مهمانت کنم...!

آواره شدی خانه ی قلبم شده جایت
انداخته ام چشم سیه زیردوپایت

نقش رخ توحک شده برلوح خیالم
ای جان و دل و چشم و سر و تن به فدایت

یک عمرنشستم که قدم رنجه نمایی
حالاچه کنم باهمه ی ناز و ادایت

خواندند دو مرغ قفس از عشق برایم
اما نرسد چهچه بلبل به صدایت

شدقبله گهم عطرتن ویادحضورت
خاک قدمت مهرم و تسبیح دعایت

باآنکه شکستی توبلورانه دلم را
بی پرده بگویم به سرم هست هوایت

شبی دوباره و ای کاش های تکراری
فدای چشم قشنگت هنوز بیداری ؟

بهار من نکند شرط بسته ایی با خود
تمام پنجره ها را ستاره بشماری ؟

چقدر مانده به اتمام این شب تاریک
چقدر مانده که دست از سکوت برداری ؟

دوباره حرف بزن خوب من نمی خواهد
که احترام سکوت مرا نگهداری

تمام طول شب این بود فکر ِ عاشق تو
که مثل آن همه دیروز دوستش داری ؟

تمام طول شب این بود حرف چشمانت
که آی عاشق ِ دیووانه با توام ، آری

همیشه با تو بهار و همیشه بی تو خزان
حکایت من و تقویم های دیواری

چهار سال از آن صبح عاشقانه گذشت
و تو هنوز به احساس من وفاداری

تو هیچ فرق نکردی هنوز شیرینی
هنوز شکل همان روزهای دیداری

چرا بهانه و ای کاش ما که می دانیم
تمام می شود این انتظار اجباری

دوباره صبح همان صبح ناب خواهد شد
دوباره خواب پر از رنگ و بوی بیداری

احسان افشاری

تظاهر میکنم خوبم ولی از غصه لبریزم
بلا نسبت ، بهارم بی تو من هر فصل پاییزم

بلا نسبت!بلا!بالا بلند شعرها! وقتی
نباشی بر زبان نقشه ها شهری بلاخیزم

نباشی نیمه ی مرداد هم در یزد من سرد است
نباشی در غزل هر روز چون دی ماه تبریزم

به جان چترها گاهی بزن از ابرها بیرون
ببار ای دختر باران به روی خاک جالیزم

ندیدی و نمی دانی چه با من کرده دلتنگی
که هر شب با خودم! با خاطرات تو! گلاویزم

تظاهر میکنم خوبم!دلم قرص از مسکن هاست
ولی نه...یک شب اخر زندگی را دور می ریزم...

امیررضاوکیلی

ترا ندیده ام ولی ندیده دوست دارمت
به دست گرم عاشقی دوباره می سپارمت

غزل تویی غزال من ، ستاره ی شمال من
همیشه تا همیشه ها به دیده می گذارمت

بهار دربهار من، امید ماندگار من
به دفتر سپید دل همیشه می نگارمت

بیا به چشم باغ من، به باور سراغ من
که لحظه لحظه در دلم چو عشق می فشارمت

قسم به نام هر چه او ،به میل حس گفتگو
که دانه دانه مثل مو ، چو شانه می شمارمت

پرنده ی زمین من ، همیشه نازنین من
ترا ندیده ام ولی ندیده دوست دارمت

تو به بویِ غزل و قافیه ، آمیخته ای !
به خدا حال ِ مرا ،خوب به هم ریخته ای !
.
«آنچه خوبان همه دارند تو یكجا داری !»
بی سبب نیست ، كه در كُنج ِ دلم جا داری

به سپیدیِ غزل ، رایحه یِ یاس ِ منی
یاسمنْ بویْ ترین ! قسمت ِ احساس ِ منی

یاسمنْ بویْ ترین ! جایِ خدا را پُر كن
من پُر از زندگی ام ، فاصله ها را پُر كن !

من جهنّم زده ام ، حسرت ِ سیبی دارم !
باز نسبت به شما ، حسّ ِ غریبی دارم !

غربت و رخوت ِ دستان ِ مرا باور كن !
نازنین ، قصه یِ ایمان ِ مرا باور كن !

راز شاعر شدنم ، عشق غزل خیز تو بود
کاسه ی صبر دلم ، یکسره لبریز تو بود

طبع بی حوصله‌ی بی کس و کارم ، انگار
از ازل ، منتظرِ رویِ دل‌انگیزِ تو بود

آمدی کُن فیکون شد ، همه ی هستی من
گوش جانم ، هم از آن روز ، فقط تیزِ تو بود

این همه غم ، که دراشعارِ تَرَم می بینی
همه ، بعد از سفرِ تلخ و غم انگیزِ تو بود

ای که دریای غزل ، در نفس تو جاریست
شعر من ، قافیه در قافیه ، ناچیزِ تو بود

#فی خالِدون . .

دست از احساسات من بردار عاشق می شوم

مطمئننا من فقط یکبار عاشق می شوم

من که قبلا گفته بودم تو خودت یادت نبود

گفته بودم لحظه ی دیدار عاشق می شوم

نیمه باز است چشم من اما تو که رد می شوی

پشت دود خسته ی سیگار عاشق می شوم

چشم و ابرو میگذارم من برای سایه ها

تا شبیهَ ت می شوند انگار عاشق می شوم

لحظه هم حتی اگر برگردد آن روزی که بود

من دوباره با همین تکرار عاشق می شوم

عشق یعنی من تو را هرجور باشی عاشقم

با وجود چادر گلدار عاشق می شوم

گفته بودم پس نیازی هم نمی بینم

ولی باز تاکید می کنم یکبار عاشق می شوم

حسین دهلوی
نه مغرورم نه دلسنگم نه از تحقیر می ترسم
پر از بغضم ولی از اشک بی تاثیر می ترسم
حریفی خسته ام، شطرنج بازی که کم آورده
که از پیچیده بازی های این تقدیر می ترسم
میایی...، چای مینوشی...، برایت شعر می خوانم...
من از سردرد این رویای بی تعبیر می ترسم!
هم از تهران پرجمعیت آشفته بیزارم
هم از تنها شدن در خانه ی دلگیر می ترسم
دلم صحرا و دریا را به آتش می کشد روزی
از این دیوانه؛ این مجنون بی زنجیر می ترسم...

دیشب تو کجا بودی من خواب تو را دیدم
بین همه ی گل ها از شاخه تو را چیدم
ان شاخه گل نازو بوییدم و بوسیدم
تو شاه رویای من امید فردام شدی
تو خواب شیرین من شریک غمهام شدی
ستاره ی بخت من،فروغ چشمام شدی
یك قصه ی آشنا برای لبهام شدی
وقتی که به روی من دزدانه نظر کردی
دیدم ز کنار من مستانه گذر کردی ❤❤
چون سایه ی من با من از روز ازل بودی
من شعر و غزل خواندم،تو شعر و غزل بودی

پریدی از من و رفتی به آشیانه ی کی ؟
بگو کجایی و نوک میزنی به دانه ی کی ؟

هوای گریه که تنگ غروب زد به سرت
پناه می بری از غصه ها به شانه ی کی ؟

شبی که غمزده باشی تو را بخنداند
ادای مسخره و رقص ناشیانه ی کی ؟

اگر شبی هوس یک هوای تازه کنی
فرار کنی از خانه با بهانه ی کی ؟

تو مست میشوی از بوی بوسه ی چه کسی ؟
تو دلخوشی به غزل های عاشقانه ی کی ؟

اگر کمی نگرانم فقط به خاطرِ این
که نیمه شب نرساند تو را به خانه یکی ... !

.............. مهدی فرجی ................

خنده بگذار بــه غـم ها خط بطلان بزنــد
دل غمگین سرکی هم بـه خیابـان بزنــد

زیـر آواز بــزن محض رضـای دل خــود
گاه بایـد دل تـو سر بـه بیابــان بزنــد

بـاز لبخنــد بــزن تــا پــدر کارگــرت
بـرود جـــار بلنــدی سر میدان بزنـــد

های گنجشک بپر از لب این پنجره، های
کـه مبـادا دلت از نرده ی ایـوان بزنــد

کار خیـــر است بخند آدم عاقــل آخــر
استخاره چه نیــاز است بـه قرآن بزنـد

میثـم_بهـــارونــد_شاهکــــــار

من به لبهای غزل خوان شما مشکوکم
نکند عاشق سبزی نگاهم شده ای

من خودم عاشق چشمان سیاهی شده ام
نکند صید غریبی، تو به دامم شده ای

غم عشاق پریشان ببرد جان مرا
نکند داغ جدیدی، تو به جانم شده ای

سنگها خورد به بالم به سر بام دگر
نکند مرغ اسیری، تو به بامم شده ای

بر سر دار کنون از نگهم خون برود
نکند مرتکب جرم عیانم شده ای

پیر گشتست دلم، ظاهر حالم منگر
نکند شیفته ی روی جوانم شده ای

برو خود را برهان از غم و بیداد زمان
به گمانم که نه آگه ز خزانم شده ای!!

خنده‌هایم را دوامی نیست وقتی نیستی
لحظه‌هایم را مرامی نیست وقتی نیستی

می‌شود آرامشم میدانِ جنگِ خاطره
رشته‌هایم را کلامی نیست وقتی نیستی

می‌زند زیر تمام حرف‌هایش قولِ من
خشم‌هایم را نیامی نیست وقتی نیستی

می‌پَرَد بغضم میانِ گریه‌های خسته‌ام
اخم‌هایم را سلامی نیست وقتی نیستی

می‌خزد لایِ سکوتم بی‌قراری‌های من
اشک‌هایم را تمامی نیست وقتی نیستی

می‌شوم بدبین به‌ دنیا، زندگی، خورشید و ماه
شعرهایم را قوامی نیست وقتی نیستی

ذوق بودن با تو دینم را به بُردن می‌دهد
گفته‌هایم را پیامی نیست وقتی نیستی

می‌کند در سرزمینِ قلبِ من شورش، تپش
دردها را التیامی نیست وقتی نیستی!!!!!!!.