شعر و شیدایی

                        

گوش کن دارم صدایت می کنم
باز دارم دل فدایت می کنم

باز داری بوسه باران می کنی
صبر کن دارم دعایت می کنم

خواهم از آن خالق هفت آسمان
خواب باشی تا صدایت می کنم

پر زدم در کوی عشقت بی هوا
شب که تنهايم هوایت می کنم

خسته ام از این همه هجران ولی
تا تو هستی دل به پایت می کنم

قصه ی عشق مرا نشنیده ای؟
گوش کن دارم روایت می کنم

ای مه و خورشید ای دنیای من
آفرين دارم ثنایت می کنم

من که قابل نیستم باشم فدا
این غزل ها را فدایت می کنم

بس کن ای زیبای من ، اینطور فالم را نگیر
هی نکن امروز و فردا ، حس و حالم را نگیر

شاید این حرف ِ تو باشد اشتباه و می شود
هی نگو امکان ندارد ، احتمالم را نگیر

من به یادت ، خاطراتت ، بودنت مشغولم و
جز تو که کاری ندارم ، اشتغالم را نگیر

با تو من میسوزم اما با تو هم روشن شدم
شعله ات را برندار و اشتعالم را نگیر

سد نساز و خواهشا ً این راه ها را هم نبند
رود هستم سمت ِ دریا ، اتصالم را نگیر

میوه ای کالم وَ هستم متصل بر شاخه ات
نه ! نکن از خود جدا من را ، کمالم را نگیر

در خیالاتم تو هستی و تو هستی و تویی
خوش خیالم با خیال ِ تو ، خیالم را نگیر

با تو بودن بخدا حس قشنگیست نرو
با تو شبهای سیاهم همه رنگیست نرو
تازه دل داشت خودش را بتو عادت میـداد
بین دستِ من و تو مَعبر تنگیست نـرو
مطمئنم بِرَوی سقفِ دلم می ریــــزد
راست می گویمت این خانه کلنـگیست نرو
جای من نیستی و از دل من بی خبری
این خدا حافظ تو نیز تفنگیست نرو
مانده ام تا چه بگویم که بمانی نَرَوی
آخر ای یار مگر قلب تو سنگیست ؟ نَرو

بگذار هر چه بدی هست

در این خاک بماند؛

من و تو رهگذر کوچه ی عشقیم؛

و همین بس که تو را دوست بدارم ؛

نکند خسته شوی یا که ببازی!

من کنار تو نشستم

که تو بر عشق بنازی

لحظه ای ترکم نکن محبوب زیبا روی من
حرف هایی با تو دارم ای غزل آهوی من

ﺁﻥ ﭼﻨﺎﻥ ﺁﻫـﯽ ﺯ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺑﺮﺁﻭﺭﺩﻡ ﮐﻪ ﺩﻭﺵ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺁﺗﺶ ﮔﺮﻓﺖ ﺍﺯ ﻫﺎﯼِ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻫﻮﯼ ﻣﻦ

لحظه ای گر با تو باشم بوی گل گیرد تنم
کی خیالت را فرستی در شبی پهلوی من

من که باشم تا بیایم لحظه ای در خاطرت
لطفها داری به من ای غنچه ی خوشبوی من

نوجوانی رفت و آثار کهنسالی بجاست
شکوه ها دارد ز عمرم رعشه ی زانوی من

دائما از عشق رویت روی دریا یک نفس
لحظه ها را می شکافد قایق و پاروی من

ای عسل با عشق و یکرنگی در آغوشم بیا
تا به دورت حلقه گردد هر دو تا بازوی من?

گیرم که در باورتان به خاک نشسته ام

و ساقه های جوانم از ضربه های تبرهایتان زخم دار است

با ریشه چه می کنید؟

گیرم که بر سر این باغ بنشسته در کمین پرنده اید

پرواز را علامت ممنوع می زنید

با جوجه های نشسته در آشیان چه می کنید؟

گیرم که می کشید

گیرم که می برید

گیرم که می زنید

با رویش ناگزیر جوانه ها چه می کنید

#روزبه_بمانی :

تو با تمام قلب من نیومده یکی شدی
به قصد کشتن اومدی تمام زندگی شدی

بیا به قلب عاشقم بهونه ی جنون بده
اگه مثل من عاشقی تو هم به من نشون بده

من که بریدم از همه به اعتماد بودنت
دیگه باید چی کار کنم واسه بدست اوردنت

از لحظه ای که دیدمت بیرون نمیرم از خودم
دیگه قراره چی بشه بفهمی عاشقت شدم

درد منو کی میفهمی عاشقتم چون بی رحمی
دوری ازم تا رویا شی عاشقتم هرچی باشی

اگه به هم نمی رسیم تو با تمام من برو
همین برای من بسه که ارزو کنم تو رو

به من که فکر میکنی پر میشم از یکی شدن
همین برای من بسه که فکر می کنی به من

درد منو کی میفهمی عاشقتم چون بی رحمی
دوری ازم تا رویا شی عاشقتم هرچی باشی

نفسم نفس بیاور که دگر نفس ندارم
به هوای دیدن تو سر هیچکس ندارم

من و فکر بودن تو چه تفکر محالی
دلم از خودم گرفته گله از قفس ندارم

تو که گفته بودی ای جان نفس منی همیشه
دل من زدی ز ریشه به تو دسترس ندارم

هوس وصال یک سو و غم گناه یک سو
چه تفکری کنم من? ره پیش و پس ندارم

گرچه دوری از من اما بخدا عزیز هستی
نفسم ز تو طمع بر دولب ملس ندارم

من اگر ز عشق گفتم نه گناه کردم ای جان
بخدا قسم که با تو هوس هوس ندارم

نفسم خطی برایم بفرست از سر مهر
گل من بجز تو من یاور و دادرس ندارم

تو که نیستی دلم را به امید میکنم خوش
بخدا به بر بجز چند پشه و مگس ندارم

دل رحمت از خیالت شده خون که بازگردی
نفسم بیا که من بی تو دگر نفس ندارم

درِ ميخانه خماريم كجايى ساقى
فارغ از يار و دياريم كجايى ساقى


سر خود را به ره عشق بداديم و برفت
همچو حلاج به داريم كجايى ساقى


ما در انديشه ى يك لاله رُخى سوخته ايم
جرعه اى ناب نداريم كجايى ساقى


چهار فصل دل ما منظره ى پاييز است
در پىِ فصل بهاريم كجايى ساقى


ساقيا جرعه بنوشان كه بسى در طلبِ
طاقت و صبر و قراريم كجايى ساقى


مثل يك برده ى عصيانگر نافرمانيم
شرمِ ارباب نداريم كجايى ساقى

لحظه لحظه ساعتش را می شکست و بعد از آن
لحظه ها را می شمرد و باز ساعت می خرید

قسمتش چیزی به جز تنها شدن گویا نبود
از قضا، در کوچه ی تقدیر، قسمت می خرید

جای خالی‌ ات
یک چمدان باران گذاشته ام
یک پاکت باران
که هر وقت فندک می‌‌زنم
انگشت‌هایم خیس می‌‌شوند
دلم نمی‌‌آید کیف دستی‌‌ام را باز کنم،کمدِ لباس‌هایم را
الو!
شماره ی لو رفته ات را
عدد به عدد گریسته ام
الو!
این صدای رعد و برق است
که گلویم را به پنجره ی خانه ات وصل کرده است
و الا من،زیر شیروانی خانه تان
از زیر پیراهنی که هدیه داده ای
به آرامی زنگ می زنم!


#بهرنگ_قاسمی

ناله ام گرچه ندارد اثرى در دل تو
نكنم ناله اگر در دل شبها چه كنم ؟

در پى گمشده اى گرد جهان ميگردم
اى خدا گر نشد اين گمشده پيدا چه كنم ؟

مردمان قطرهء آبى بكف آرند و خوش اند
من كه مردم ز عطش بر لب دريا چه كنم ؟

چون طبيب دل بيمار من از من شده دور
نكنم گر به تو اى درد ! مدارا چه كنم ؟

گرچه امروز مرا نيست ز پى فردايى
گر نبندم دل از امروز به فردا چه كنم ؟

روى بر تافت ز من آنكه جهانم همه است
بعد از اين گر نكنم پشت به دنيا چه كنم؟

🍂🌹🍂🌹

ﺍﺯ ﭼﺸﻢ ﺧﻤﺎﺭﺕ ﺑﻪ ﺧﺪﺍﯾﺖ ﮔﻠﻪ ﮐﺮﺩﻡ
ﺍﺯ ﻋﺸﻮﻩ ﻭ ﺁﻥ ﻭﻧﺎﺯ ﻭ ﺍﺩﺍﯾﺖ ﮔﻠﻪ ﮐﺮﺩﻡ

ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﺁﻥ ﻟﺐ ﻟﻌﻠﺶ ﺷﮑﺮﯾﻦ ﺷﺪ
ﺍﺯ ﻧﻐﻤﻪ ﻭ ﺁﻫﻨﮓ ﺻﺪﺍﯾﺖ ﮔﻠﻪ ﮐﺮﺩﻡ

ﺭﻓﺘﻢ ﺑﻪ ﺧﺮﺍﺑﺎﺕ ﻭ ﺩﻭ ﺻﺪ ﺑﺎﺭ ﺑﮕﻔﺘﻢ
ﺍﺯ ﺑﺎﺩﻩ ﮔﺬﺷﺘﻢ، ﺯ ﺧﻄﺎﯾﺖ ﮔﻠﻪ ﮐﺮﺩﻡ

ﺩﯾﺪﻡ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺁﻥ ﺑﺎﺩﻩ ﺑﻪ ﺍﻏﯿﺎﺭ ﺑﻨﻮﺷﯽ
ﺍﺯ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺯ ﺁﻥ ﺟﺎﻡ ﺷﻔﺎﯾﺖ ﮔﻠﻪ ﮐﺮﺩﻡ

ﺍﺯ ﻣﯿﮑﺪﻩ ﺭﻓﺘﻢ ﺑﻪ ﺳﺮﺍﯾﯽ ﮐﻪ ﻧﺒﺎﺷﯽ
ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ ﻭ ﺍﺯ ﮐﻮﯼ ﻭ ﺳﺮﺍﯾﺖ ﮔﻠﻪ ﮐﺮﺩﻡ

ﺩﯾﺪﻡ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺘﺎﻥ ﻫﻢ ﮔﻠﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﻣﻦ ﻫﻢ ﺯﺗﻮ ﺑﺎ ﺷﺎﻩ ﻭ ﮔﺪﺍﯾﺖ ﮔﻠﻪ ﮐﺮﺩﻡ...

با تو بودن بخدا حس قشنگیست نرو
با تو شبهای سیاهم همه رنگیست نرو
تازه دل داشت خودش را بتو عادت میـداد
بین دستِ من و تو مَعبر تنگیست نـرو
مطمئنم بِرَوی سقفِ دلم می ریــــزد
راست می گویمت این خانه کلنـگیست نرو
جای من نیستی و از دل من بی خبری
این خدا حافظ تو نیز تفنگیست نرو
مانده ام تا چه بگویم که بمانی نَرَوی
آخر ای یار مگر قلب تو سنگیست ؟ نَرو

روسری‌ را پس‌ بزن‌ تا شورش‌ بادت شوم

شهر را در هم‌ بریزم ‌ شور فریادت شوم

ای‌ فدای‌ بوسه‌ات‌ شیرین‌ کرمانشاهی‌ام

بعد چندین‌ قرن‌ باید باز فرهادت‌ شوم‌

چنانم کرده ای عاشق که بی عشق تو ویرانم
تویی روحم تویی جانم تویی پیدا و پنهانم

برای دیدن رویت ز هر خوابی گریزانم
تویی سر چشمه امید و درد و درمانم

نگر بر قلب بیمارم ببین این جسم بی جانم
بیا سویم چو می دانی تویی سوی دو چشمانم

@Aryanguys

میخواستم از عشق بنویسم
از حس خوب عاشق شدن
از طعم شیرین دلدادگی
از تپیدن های عاشقانه قلب
از تبسم شیرین مانده بر چهره ی عشاق
ولی نگذاشتند !
گفتند ننویس جرم است
مجازات دارد دروغگویی !
محکوم میشوی بیچاره ...
اینجا همه عشاق تحت تعقیب اند
اینجا اگر عاشق شوی مجنون صدایت میکنند
اگر دلت را تقدیم کنی با سو ظن نگاهت میکنند
اگر قلبی به قرمزیه عشق بکشی تیری از میانش میگذرانند
و آنقدر گفتند و شنیدم که حالا به خوبی فهمیده ام
اینجا نباید عاشق شد ... نباید دل سپرد ...
نباید از لیلی و مجنون چیزی نوشت و نباید به دروغ لب گشود !
اینجا باید صادق بود ...
و صداقت یعنی عشق هم مثل شیرین ِ فرهاد فقط یک افسانه است ...

کمی آهسته تر دنیا ،
به شلاق تو در بندم....

دگر هرگز به روی تو،
دمی حتی نمی خندم ....

به حدم میزنی ،
اما به جرمی که نمیدانم ...

به حکم تلخ تقدیرت ،
گرفتار شب تارم....

ببار باران ز ابر چشم
که این دریای بی زورق
به مشت موج میکوبد
به روی ساحل غیرت
چه حالی گشتم از بودن
در این دنیای پوشالی
منم زندانی و انگار تو زندانبان پنهانی...

شعر گفتن ، بهانه میخواهد
چیزهایی شبیه دلتنگی

خاطره ، عکس ، یا یک خواب
سوختن پا به پای آهنگی ...

شاید اینبار هم بهانه ی من
قصه ی تلخ ِ رفتنت باشد

شاید اینبار آخر ِ این شعر
لحظه ی خوب ِ دیدنت باشد !

شاید اینبار مثل دفعه ی قبل
از تو گفتن، بار ِ آخرم باشد!!

شاید اینبار یکنفر جز تو
همه ی عشق و باورم باشد!!

شاید اینبار دستهایت را
یکنفر تووی عکس میبوسد

شاید اینبار یک دل ِ تنها
وسط ِ گریه هاش میپوسد

شاید اینبار در نبودن ِ تو
یکنفر از نفس زدن سیر است

- خیره مانده به صفحه ی گوشیش-
بی تو این لحظه ها چه دلگیر است

شاید اینبار یکنفر خود را
تا ته ِ فکر ِ خودکشی برده

شاید اینبار بغض ِ او نشکسته
و تمام ِ گَلوش جِـــــر خورده

شاید اینبار هق هق ِ خود را
یکنفر دود کرده با سیــگار

شاید اینبار هم ، دلش تنگ است
هیس .. چیزی نگو نپرس اینبار...

#م_هاشمی « هخـا »

مصرع - خیره ماندن به خالی گوشی - از شهرام میرزایی

ﮔﻮﯾﻨﺪ ﺯ ﭘﯿﻤﺎﻧﻪ ﻧﻨﻮﺷﯿﺪ ، ﺣﺮﺍﻡ ﺍﺳﺖ
ﻫﺮ ﮐﺲ ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺷﺪ ﺑﻪ ﺳﺮ ﺩﺍﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﺳﺖ
ﻣﺎ ﺩﻭﺵ ﺑﻪ ﻣﯿﺨﺎﻧﻪ ﯼ ﻋﺸّﺎﻕ ﺑﺮﻓﺘﯿﻢ
ﺩﯾﺪﯾﻢ ﮐﻪ ﻣﺴﺘﯽ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﮐﯿﺶ ﻭ ﻣﺮﺍﻡ ﺍﺳﺖ
ﮔﻔﺘﯿﻢ ﺑﻪ ﭘﯿﻤﺎﻧﻪ ﭼﻪ ﺩﺍﺭﯾﺪ ﮐﻪ ﻣﺴﺘﯿﺪ ؟
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺷﺮﺍﺏ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﯾﺎﺭ ﺑﻪ ﮐﺎﻡ ﺍﺳﺖ
ﮔﻔﺘﯿﻢ ﭼﺮﺍ ﯾﺎﺭ ﺑﺸﺪ ﺳﺎﻏﺮ ﻣﺴﺘﺎﻥ ؟
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺴﺘﯽ ﺳﺒﺐ ﻋﺸﻖ ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺳﺖ
ﮔﻔﺘﯿﻢ ﮐﻪ ﺍﺯﻋﺸﻖ ﭼﻪ ﺁﯾﺪ ﺑﻪ ﺳﺮﺍﻧﺠﺎﻡ ؟
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﺑﺮﺩﻝ ﻋﺸﺎﻕ ﻃﻌﺎﻡ ﺍﺳﺖ
ﮔﻔﺘﯿﻢ ﮐﻪ ﺩﻭﺯﺥ ﺷﻮﺩ ﺁﻥ ﺧﺎﻧﻪ ﯼ ﻋﺸﺎﻕ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﯿﺨﺎﻧﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎﯼ ﺳﻼﻡ ﺍﺳﺖ
ﻣﺎ ﻧﯿﺰ ﺷﺪﯾﻢ ﺍﺯ ﭘﯽ ﺁﻥ ﺟﺎﻡ ﻭ ﺷﺮﺍﺑﺶ
ﺯﯾﺮﺍ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﻣﻘﺼﺪ ﭘﯿﻤﺎﻧﻪ ﻭ ﺟﺎﻡ ﺍﺳﺖ


مولانا