شعر و شیدایی

                        

بوسه هایت می گشاید هر طلسم گنج را
حتم دارم عشق پایان می دهد این رنج را

ای زلیخای جوان اینبار جای آن ترنج
می برد چاقوی چشمان تو تا آرنج را

با تو تقویمم پس از این زودتر خواهد گذشت
بی تو باید می شمردم گاه چار و پنج را

گاه سربازی جوانم ؛ گاه شاهی خسته ام
مرگ پایان می دهد یک روز این شطرنج را

ای دو چشم خسته ی دلخواه لختی صبر کن
عشق آسان می کند هر مشکل بغرنج را

شبی دوباره و ای کاش های تکراری..


فدای چشم قشنگت هنوز بیداری…؟

باید این احساس در دل مانده را پنهان کنم
این شکستن های بر جا مانده را درمان کنم

عاشقت باشم ولی عمدا فقــط دورت کنم
له شدن های غــرورم را کمی جبـران کنم

روبرویت هی بخندم بی خیالی طـی کنم
در نبودت خویش را در شاعری عریان کنم
رشـد کرده در درونم ریشه ای با نــام تو
در نظـر دارم تبـر بردارم و ویـــران کـنم

خسته ام از این نقاب لعنتی بر چــهره ام
نه نمی خواهم تو را در بودنم کتمان کنم

ابر بغض آلوده ام باید ببارم بـی هـــوا
در توانم نیست بـاران باشم و پنهان کنم

بوسه هایم را به روی گونه هایت چال کن

مثل یک تمبرم مرا هم با لبت ابطال کن



منتظر مگذار من را ماه بهمن هم گذشت

من سفارت خانه ام امشب مرا اشغال کن

بوسه هایم را به روی گونه هایت چال کن

مثل یک تمبرم مرا هم با لبت ابطال کن



منتظر مگذار من را ماه بهمن هم گذشت

من سفارت خانه ام امشب مرا اشغال کن

ﺩلم
ﻫـــﻮﺍﯼِ تو را دارد . . .
ﺧــﺪﺍ ﮐﻨﺪ ﺭﺍﺳـــﺖ ﺑﺎﺷﺪ
که می گویند . .
"ﺩﻝ ﺑﻪ ﺩﻝ ﺭﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ "❤️❤️❤️

من اگر نیکم اگر بد تو برو خود را باش
که گناه دگری برتو نخواهند نوشت

ای توبه‌ام شکسته از تو کجا گریزم

ای در دلم نشسته از تو کجا گریزم

ای نور هر دو دیده بی‌تو چگونه بینم

وی گردنم ببسته از تو کجا گریزم

ای شش جهت ز نورت چون آینه‌ست شش رو

وی روی تو خجسته از تو کجا گریزم

دل بود از تو خسته جان بود از تو رسته

جان نیز گشت خسته از تو کجا گریزم

گر بندم این بصر را ور بسکلم نظر را

از دل نه‌ای گسسته از تو کجا گریزم


#مولوی

دلدار به من گفت چرا غمگینی؟

در بند کدام دلبر سیمینی؟

برخاستم و آیینه به دستش دادم

گفتم که در آیینه که را میبینی...*؟؟

قبله بود
و محرابی به وسعت دشت
و شب از چهار پنجره می گذشت
هزار جرعه پولک و نور
نوشیده بودم
و هنوز یک ستاره هم
در مشتِ شب ندیده بودم
امیدی به برگشتنم نبود
و خدا هم سکوت کرده بود
فراموش شده بودم
راه بود و سراسیمه گی
که لبخند تشنه ام با تو افطار کرد
و من چه ناگهان، چه عجیب
مومن شده بودم
هزار جرعه پولک و نور
هزار نذر نومید
کافی نبود
و بارانِ چشمان گرمسیری ات
مرا بخشیده بود.

قيمت اهل وفا يار ندانست دريغ
قدر ياران وفادار ندانست دريغ

درد محرومی ديدار مرا کشت افسوس
يار حال من بيمار ندانست دريغ

يار هر خار و خسی گشت درين گلشن حيف
قيمت آن گل رخسار ندانست دريغ

زارم انداخت ز پا خواری هجران هيهات
مُردم و حال مرا يار ندانست دريغ

وحشی آن عربده جو کشت به خواری ما را
قدر عشاق جگر خوار ندانست دريغ

#وحشی

تا کـه آرَم رخ زیبــای تـــو را در نظرم
دیده را اشک فرا گیــرد و سوزد جگرم

من نه این بودم و حالم نه چنین بود، ولی
این بلا از غم هجـــران تـــو آمد به سرم

💕

تو مرا...
آنقدر آزردی..
که خودم کوچ کنم از شهرت..
بکنم دل ز دل چون سنگت..

تو خیالت راحت..
می روم از قلبت..
می شوم دورترین خاطره در شب هایت

تو به من می خندی..
و به خود می گویی:
باز می آید و می سوزد از این عشق

ولی..
بر نمی گردم نه!!!

می روم آنجایی
که دلی بهر دلی تب دارد..
عشق زیباست و حرمت دارد..

تو بمان..
دلت ارزانی هر کس که دلش مثل دلت
سرد و بی روح شده است..
سخت بیمار شده است...
تو بمان در شهرت...
💔💔💔

دردی ست در دلم
که دوایش نگاه توست

دردا که درد هست و
دوا نیست ، بگذریم ...

#سجادسامانی

دیده بارانی و دل کرده هوایت چه کنم؟
تو نبودی و ز غم پر شده جایت چه کنم؟

نرود پای دلم غیر رهی جز ره تو
غیر از این جان که فدا گشته برایت چه کنم؟

این روا نیست که اینگونه دل آزار شدی
صنما..با دل افتاده به پایت چه کنم؟

میکنی بر همه جانم تو خدایی اما
دل سنگی که خدا کرده عطایت چه کنم؟

بی تو این سینه کویریست به پهنای سراب
بی خدا....با تو و این جور و جفایت چه کنم؟

قاب عکس تو کند ولوله در سینه بپا
مانده ام با هوس زنگ صدایت چه کنم ؟ 🍂

حافظ



خرم آن روز کز این منزل ویران بروم
راحت جان طلبم و از پی جانان بروم

گر چه دانم که به جایی نبرد راه غریب
من به بوی سر آن زلف پریشان بروم

دلم از وحشت زندان سکندر بگرفت
رخت بربندم و تا ملک سلیمان بروم

چون صبا با تن بیمار و دل بی‌طاقت
به هواداری آن سرو خرامان بروم

در ره او چو قلم گر به سرم باید رفت
با دل زخم کش و دیده گریان بروم

نذر کردم گر از این غم به درآیم روزی
تا در میکده شادان و غزل خوان بروم

به هواداری او ذره صفت رقص کنان
تا لب چشمه خورشید درخشان بروم

تازیان را غم احوال گران باران نیست
پارسایان مددی تا خوش و آسان بروم

ور چو حافظ ز بیابان نبرم ره بیرون
همره کوکبه آصف دوران بروم

یادِ آن شب..

که بِچَسبَد لَبِ مَن بَرلَبِ تو..

تو دَر آغوش ِ مَنو،

مَن شُده مَست اَز لَبِ تو..

وَلی اِمروز دَریغا زِ تو دورَم چه کُنم..؟

دلِ دیوانهٔ ما

کَرده هَوایِ لَبِ تو

شیرین لبی شیرین تبار
مست ومی الود و خمار
مه پاره ای بی بند و بار
با عشوه های بی شمار
هم کرده یاران را ملول
هم برده از دلها قرار
مجموع مه رویان کنار
تو یار بی همتا کنار
زلفت چو افشان میکنی
مارا پریشان میکنی
اخر من از گیسوی تو
خود را بیاویزم به دار
یاران هوار مردم هوار
از دست این بی بند و بار
از دست این دیوانه یار
از کف بدادم اعتبار
می میزنم جام پیاپی میزنم
هی میزنم هی میزنم بی اختیار
کندوی کامت را بیار
بر کام بیمارم گذار
تا جان فزاید کام تو
بر جان این دلخسته ی بشکسته تار

از بـس کـه غـم تـو قـصه در گـوشم کــرد

غـم هـای زمانـه را فـرامـوشم کــرد

یـک سیـنه سخن بـه درگـهت آوردم

چـشمان سخـنگـوی تـو خـاموشم کـرد.
#فریدون_مشیری

خورشید مردّد است، کمرنگ شده
هر چیز که دست می زنم سنگ شده

انگار که حال و روز دنیا خوش نیست
شاید که دلت برای من تنگ شده

- سید مهدی موسوی