شعر و شیدایی

تو شاعرانه ترین ادعاي یک غزلی
من آخرین قدم از ردپاي بارانم

تو آن همیشه بهاري که با تمام دلم
میان دغدغه هایت غریبه میمانم

تو خنده ي شب مهتابِ آرزوهایی
من آن پري که به یاد گذشته گریانم

تو عاشقانه بزن زخم مثنوي مرا
که من درخت تبرخورده ي پریشانم

تو آن مترسک چوبی، پناه گندم ها
منم که مزرعه اي خشک و رو به پایانم

گذشتن از دل و ماندن به پاي خاطره ها
براي قلب تو هم سخت بوده میدانم

چگونه دل بِکَنم از حریمِ آغوشت
که یاد تو نکند سایه ي پریشانم

تمامِ دلخوشیِ من اسیرِ فاصله هاست
گناه سادگی ام بود عشقِ پنهانم