شعر و شیدایی

تو رفتی دلم مرد و جانم بسوخت
چو شمعی فروزان توانم بسوخت

فغان دل و جان به افلاک رفت
نگاهم خموش و زبانم بسوخت

به صیدت خوشی ها نمودم ولی
شکارم برفت و کمانم بسوخت

چه شیرین لب من ز شهد لبت
برفت انگبین و دهانم بسوخت

تو بودی همه حاصل عمر من
تو رفتی زمین و زمانم بسوخت

مرا زندگی هست و جانی ولی
به درد فراقت جهانم بسوخت

شتابان تو رفتی و من مانده ام
شتابان ز هجرت امانم بسوخت

پر از اشک و آه و فغان است دلم
رگ و پی و روح و روانم بسوخت

تو رفتی و زرین به جا مانده است
که داند به ظاهر نهانم بسوخت؟