شعر و شیدایی

چون شفق گر چه مرا باده ز خون جگر است

دل آزاده ام از صبح ، طربناک تر است



عاشقی مایه ی شادی بود و گنج مراد

دل خالی ز محبت ، صدف بی گهر است



جلوه ی برق شتابنده بود جلوه ی عمر

مگذر از باده ی مستانه ، که شب در گذر است



لب فرو بسته ام از ناله و فریاد ، ولی

دل ماتمزده ، در سینه ی من نوحه گر است



گریه و خنده ی آهسته و پیوسته ی من

همچو شمع سحر ، آمیخته با یکدگر است



داغ جانسوز من ، از خنده ی خونین پیداست

ای بسا خنده ، که از گریه جگرسوز تر است



خاک شیراز که سر منزل عشق است و امید

قبله ی مردم صاحبدل و صاحب نظر است



سر خوش از ناله ی مستانه ی سعدی است رهی

« همه گویند ولی گفته ی سعدی دگر است » *

* رهی معیری