شعر و شیدایی

                        

ننوازی به سرانگشت مرا ساز خموشم
زخمه بر تار دلم زن که در آری به خروشم...
من زمین گیر گیاهم، تو سبک سیر نسیمی
که به زنجیر وفایت نکشم هرچه بکوشم...
تو و آن الفت دیرین ،من و این بوسه شیرین
به خدا باده پرستی ، به خدا باده فروشم...

ناز کن زیبا نگارم ، تا خریدارت منم،،،
دل ببازم در قمارت، دوست میدارم ترا،،،

چشم زیبایت قرار از دل ربود،،،،
رو مگیر از بیقرارت، دوست میدارم ترا،،،
عطر گیسوی تو زیبا ،هوش از سر میبرد،،
گشته ام ای مه خمارت، دوست میدارم تو را من
خریدار نگاه خسته ات هستم هنوز
با همان شوریدگی دیوانه ات هستم هنوز

شمع گرم لحظه هایم خاطرات سبز توست
نازنین زیبای من ! پروانه ات هستم هنوز

ای چراغ روشن شبهای تار زندگی
من صدای غربت کاشانه ات هستم هنوز

دستهایت بستر بی انتهای سادگی است
خوب میدانی چرا دلداده ات هستم هنوز

از انســــان هـــای احســـاساتــی بـیشتـــر بـتـــرسیـــد؛


آن ها قـــادرند ناگهــــــانی،
.
.
دیگــــر گــریـه نکـننــد؛
دوسـتــــ نــداشتـــه بــاشـنـــد؛

و قـیـــدِ همـــه چـیــز را بــزننــد،
.
.

حتـــی زنــدگــــی . . .!

راه کج بود نشد تا به ديارم برسم
فال من خوب نيامد که به يارم برسم

بي‌قراري رسيدن رمق از پایم برد
نشد آخر سر ساعت به قرارم برسم

شهرياري پر از اندوه ثریا هستم
شايد آخر سر پيري به نگارم برسم

استخوان سوز سياهي زمستان شده‌ام
بلکه نوروز بیاید به بهارم برسم

عشق هرروز دلم را به کناري مي‌برد
عشق نگذاشت سرانجام به کارم برسم

مرگ دل‌بستگي آخر دنياي من است
مي‌روم شايد روزي به مزارم برسم

من آن مرغم که افکندم به دام صد بلا خود را
به یک پرواز بی‌هنگام کردم مبتلا خود را
نه دستی داشتم بر سر نه پایی داشتم در گل
به دست خویش کردم این‌چنین بی‌دست و پا خود را
چنان از طرح وضع ناپسند خود گریزانم
که گر دستم دهد از خویش هم سازم جدا خود را
گر این وضع است می‌ترسم که با چندین وفاداری
شود لازم که پیشت وانمایم بی‌وفا خود را
چو از اظهار عشقم خویش را بیگانه می‌داری
نمی‌بایست کرد اول به این حرف آشنا خود را
ببین وحشی که در خوناب حسرت ماند پا در گل
کسی کو بگذراندی تشنه از آب بقا خود را

وحشی بافقی

خــــــــــدایا...؟!、、
میشود امشـــــــب...؟!、
همین امشــــــــب...!
کمـــــــــــی、、、 "بــــــــــــــــــــاران" ببارد...؟!、、、、
میخواهم ...خیســـــــه باران شوم...、、、、、、、
دانه دانه قطــــــــره های پاکش را در آغـــــــــوش بگیرم...、、、、、
برایش "شعــــــــــر" بگویم...、、、
و کمی...、、、
"اشـــــــــــــک" بریزم...؟!
خدایـــــــــــــــــــا...؟!
من قول میدهم سرما هم نخورم...!、、、、、
تو فقط به باุุرانุุ بگو...、、
لطفـــــــــــــا کمی ุุبباุุردุุ...؟ 、、、、、、、
این جـــــــــــــــــا...
یک نفــــــــــــر هست که...
دلـــــــــــش به اندازه ی تمامุุ روزุุ هایุุ باุุرุุانیุุ گــــุุــุุــุุـุุـุุـุุــุุـุุـุุـุุـุุـرفته....、

💫💓💫💓💫💓💫💓💫💓💫💓
کنارت بودم و افسوس توگریان و دلتنگی
توماه پشت ابری و پر از باران و دلتنگی

دو فنجان چای آوردی ولی قندان تو خالیست
عسل بانو خودت قندی! چرالرزان و دلتنگی

مراعات النّظیری تو لطیف و بی نظیری تو
ببخشم چون نفهمیدم توگل ٬ خندان و دلتنگی

ببین سوگند بقراطم طبیب دردهای تو
چرادرشک وتردیدی چرا بی جان و دلتنگی

بدان باهررگم گویم تورا تنها تو را خواهم
به پایان می رسد روزی شب هجران ودلتنگی

توبستی بال پروازم که مرغ جَلد تو باشم
ندارم شکوه ای از تو ولی حیران و دلتنگی

کنارت مثل یک طوطی دمادم درسخن بودم
تودرتشویش یک قصه چو بازرگان ودلتنگی

زبانم مو درآورده!! فقط این بار می گویم
یکی ازبین ما داری من و افغان و دلتنگی

قفس دادی به من ٬خندان قبولش کرده ام آسان
منم آن «عندلیب» اماچرا دربان و دلتنگی
✒️
💫💓💫💓💫💓💫💓💫💓💫💓
💞

چونست به درد دیگران درمانی

چون نوبت درد ما رسد در مانی

من‌صبر کنم تا ز‌ همه وامانی

آئی بر ما چو حلقه بر در، مانی..


#مولانا

هوس لعل تو ایمان مرا میگیرد
گنه عشق تو دامان مرا میگیرد

جان من دست تو اما دل تو دور زما
آخر این فاصله ها جان مرا میگیرد

دل به دریا زده ام تا که ببوسم زلبت
موج چشمان تو سامان مرا میگیرد

باعث بودن من با دل من راه بیا
رفتنت علت و برهان مرا میگیرد

من خودم آرشم و ناوک مژگان شما
عاقبت قدرت عصیان مرا میگیرد

گریه تسکین،ولی بیشتر از حد که شود
آخرش نور دو چشمان مرا میگیرد

نظری گر بکنت غیر به تو، میمیرم
گوییا یوسف کنعان مرا میگیرد

می خندم اما چشم هایم رنگ غم دارد
باشم.. نباشم.. واقعا دنیا چه کم دارد؟

از زندگی چیزی به غیر از غم نصیبم نیست
دنیا برایم بدبیاری پشت هم دارد

از حال و روز واژه هایم باخبر باشد
مانند من هر کس که دستی در قلم دارد

وقتی به یادت موی خود را شانه خواهم زد
از آینه می پرسم آیا دوستم دارد؟

سنگ است پیش پای لنگ عاشقان آری
این راه ناهموار صدها پیچ و خم دارد

امروز هم بارانی ام مانند روز قبل
وقتی که دلتنگم دلم میل حرم دارد

خداوندا ...

ترسهاي بي دليلم را که ريشه در باور ضعيفم دارد از من بگير.....

جاري کن چشمه ايي از آرامش بي مثال خودت را بر قلبم...

و کنارم باش تا يادم بماند.

...اول و آخر تويي....

و چون تو هستي پس ترسي نيست...

دستهايم را که بگيري چشم بسته بدون

ترس و دلهره به دنبالت مي آيم...

و اعتماد دارم و ايمان دارم که مرا به بهترين

جايي ميبري که ميداني...

سوگند به آن حس غریبانه ی چشمت
بی یاد تو هرگز سخن آغاز نکردم

رفتی و دلم بست به سوی همه در را
جز روی تو در را به کسی باز نکردم

گفتم که بگویم غزلی لایق عشقت
حس غزلم را به تو ابراز نکردم

شبها که به خاطر گذرد یاد عزیزت
در خواب به جز نام تو آواز نکردم

زنجیر به پای دل من بست نگاهت
بی حال و هوای تو که پرواز نکردم

دلم...

یک دوست میخواهد...

که اوقاتی که دلتنگم!!!

بگوید...

خانه را ول کن...

بگو, من, کی, کجا باشم؟؟؟

ﭘﯿﺶ ﻣﻦ ﺑﺎﺵ ﮐﻪ ﻧﺎﺩﯾﺪﻩ ﺧﺮﯾﺪﺍﺭ ﺗﻮ ﺍﻡ
ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻧﺎﺯ ﻧﮑﻦ ﺗﺸﻨﻪ ﯼ ﺩﯾﺪﺍﺭ ﺗﻮ ﺍﻡ
.
ﮔﺮ ﭼﻪ ﺧﺎﻟﻖ ﺯ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺜﻞ ﺗﻮ ﺍﻭﺭﺩﻩ ﭘﺪﯾﺪ
ﻣﻦ ﺧﻮﺩﻡ ﺧﻠﻖ ﺗﻮ ﮐﺮﺩﻡ ﻭ ﭘﺪﯾﺪﺍﺭ ﺗﻮ ﺍﻡ
..
ﺗﻮ ﺑﺮﻗﺺ ﺍﺯ ﺳﺮ ﺍﯾﻦ ﻣﯽ ﺧﻮﺷﯿﻢ ﮐﻢ ﻧﺸﻮﺩ
ﺗﺎ ﺳﺤﺮ ﺷﻌﺮ ﺑﺨﻮﺍﻥ ﻣﻦ ﮐﻪ ﺷﻨﯿﺪﺍﺭ ﺗﻮ ﺍﻡ
.
ﻗﺴﻤﺖ ﺍﯾﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﺎﺯ ﺗﻮ ﺳﻬﻤﯽ ﺑﺨﺮﻡ
ﻭ ﻫﻤﯿﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻋﺎﺷﻖ ﮐﺮﺩﺍﺭ ﺗﻮ ﺍﻡ
.
ﭘﺸﺖ ﺍﯾﻦ ﻟﺸﮑﺮ ﺑﯽ ﺭﺣﻢ ﻧﮕﺎﻫﺖ ﻧﮕﺮﯾﺰ
ﮐﻪ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺗﻮ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﮐﻪ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﺗﻮ ﺍﻡ
.
ﺳﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﻭﻗﺖ ﻏﺰﻝ ﮔﻔﺘﻨﻢ ﺍﻣﺪ ﺑﻪ ﺧﺮﻭﺵ
ﺩﺳﺖ ﻣﻦ ﻧﯿﺴﺖ ﻭﻟﯽ ﻋﺎﺷﻖ ﺑﯿﺪﺍﺭ ﺗﻮ ﺍﻡ󾬌

هی خانم !
که خیره نگاه می‌کنی
لباسم شبیه او بود یا قد و قواره‌ام ؟
شرم نکن ! من درد تو را می‌فهمم
من هم به یاد او
به ابرها و آدم‌ها
حتی به دیوار
خیره شده‌ام
هر چه دلت می‌خواهد نگاه کن ..

#عليرضا_روشن

از گوشه ی چشمم
کبوتری
پر می کشد روی شانه ات!
نامه اش را باز کن
حرف های زیادی را برایت
گریسته است...

#مینا_آقازاده

💓🌿💓🌿💓
🌿💓🌿
💓🌿
🌿

خوش به حال من و دریا و غروب و خورشید
و چه بی ذوق جهانی که مرا با تو ندید

رشته ای جنس همان رشته که بر گردن توست
چه سر وقت مرا هم به سر وعده کشید

به کف و ماسه که نایاب‌ترین مرجان ها
تپش تب‌زده نبض مرا می فهمید

آسمان روشنی اش را همه بر چشم تو داد
مثل خورشید که خود را به دل من بخشید

ما به اندازه هم سهم ز دریا بردیم
هیچکس مثل تو و من به تفاهم نرسید

خواستی شعر بخوانم دهنم شیرین شد
ماه طعم غزلم را ز نگاه تو چشید

منکه حتی پی پژواک خودم می گردم
آخرین زمزمه ام را همه شهر شنید

"محمد علی بهمنی"
🌿
💓🌿
🌿💓🌿
💓🌿💓🌿💓

ﻣﻮﺭﭼﮕﺎﻥ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺣﺮﻑ ﻧﻤﯿﺰﻧﻨﺪ . ﺍﻣا
ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﯽ ﺩﺍﻧﻪ
ﺟﻤﻊ
ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ
ﺯﻧﺒﻮﺭﻫﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺣﺮﻑ ﻧﻤﯿﺰﻧﻨﺪ . ﺍﻣﺎ ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﯽ ﺧﺎﻧﻪ
ﻣﯿﺴﺎﺯﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻮﻫﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺣﺮﻑ ﻧﻤﯿﺰﻧﻨﺪ . ﺍﻣﺎ ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﯽ ﺑﻪ ﺳﻔﺮ
ﻣﯿﺮﻭﻧﺪ
ﺁﺩﻣﻬﺎ ﺑﺎ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺧﻮﺏ ﺣﺮﻑ ﻣﯿﺰﻧﻨﺪ ...
ﺗﻨﻬﺎ ﺁﺫﻭﻗﻪ ﺟﻤﻊ ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ . ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﺎ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻔﺮ ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ
براستي ﮐﻪ ﺁﺩﻣﯽ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺮﯾﻦ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺭﻭﯼ ﺯﻣﯿﻦ ﺍﺳﺖ !!!!

دل اگر زیبا نباشد روی زیبـــــا را چــــــه ســود
عشق اگر در دل نباشد ذات شادان را چه سود

هر اسیدی در مـیــــــــان خُمره گردان نی شود
حال این مستانه بی مستی دستان را چه سود

غم مــیــــــــــــان سینه ام خُمخانه ویران میکند
مستی میخانه بـــا هوشیار و مستان را چه سود

شب اگر صـــــد بــوســــه میگیرد ز لبهای عقیق
گر فدا در کار آزادی نباشد نــام انسان را چه سود

عشق تــــــو تا عمق جانم شمع و آن پروانه است
عاشق روح غزل اخگر نباشد حال نالان را چه سـود.....