شعر و شیدایی

                        

*
00:00

ساعت بوسیدن ...!

عکس توست ....

به وقت بی قراری های لبم ...!

اگر سراب خنده هایت ....

حواس پنجره را پرت کند ....

برای دیدنت به ...؟

قاب بر می گردم ...........!!!

❤️❤️ : ❤️❤️

💫💫💫💫💫💫 کیستی در دل شب نام تو نجوايِ من است؟
نیستی و همه شب عشق،تمنایِ من است
.
قلب من پر بکشد سوی دلت،شهر به شهر
تا كه یادت برسد،عیش،محیّايِ من است
.
رودِ پُر آبْ شود خشک،غمم نیست که نیست
ساحلِ غم زده ام،چشمِ تو دریایِ من است
.

گر که آوار شود یکسره عالم به دلم
نيست باکم كه دلت،غرقِ تماشايِ من است....
.
فصلِ سرما که رسد، دست به آتش نبرم
بوسه ي مشتعلت،رونقِ گرمایِ من است
.
من به حل کردنِ هر مسئله ای استادم
زلفِ پرپیچِ تو در باد،معمایِ من است✨✨✨✨✨✨

00:00

سکوت نیمه شب است وصدای پای غزل

دوباره ساعت صفر وبهانه های غزل

دوباره بغض و سکوت وبه هق هق افتادن
وگریه های مسافر ترانه های غزل


Sogand

💫💫💫💫 کاش تا دل میگرفت و میشکست
دوست می آمد کنارش می نشست!

کاش میشد روی هر رنگین کمان
می نوشتم "مهربان "با من بمان!!!💥

کاش می شد قلب ها آباد بود
کینه و غم ها به دست باد بود
💥
کاش می شد دل فراموشی نداشت 💥
نم نم باران هم آغوشی نداشت

کاش می شد کاش های زندگی
تا شود در پشت قاب بندگی

کاش میشد کاش ها مهمان شوند💥
درمیان غصه ها پنهان شوند

کاش می شد آسمان غمگین نبود💥
رد پای کینه ها رنگین نبود.✨✨✨✨✨✨

خاك عالم بر سرت اي دل كه عاقل نيستي!
من گمان كردم تو دانايي وُ جاهل نيستي!

فكر كردي او وفادارست، از بس كودكي!
زهرِ تنهايي بِچش بيچاره، قابل نيستي!

هركه آمد زود كس شد زود ناكس شد پريد
نوش جانت بيكسي! هر چند مايل نيستي!

هركسي را بعد از اين ديدي سلامت ميكند
زود، از او بازجويي كن: "تو قاتل نيستي؟!"

عشق را بازيچه كردن رسم بي انصافهاست
دل كه سرقت شد تو ديگر صاحبِ دل نيستي!

مثل یک درنای زیبا تا افق پرواز کن
نغمه ای دیگر برای فصل سرما ساز کن

زندگی تکرارِ زخمِ کهنه دیروز نیست
بالهای خسته ات را رو به فردا باز کن

رقص آنجا کن که خود را بشکنی
پنبه را از ریش شهوت بر کنی

رقص و جولان بر سر میدان کنند
رقص اندر خون خود مردان کنند

چون رهند از دست خود دستی زنند
چون جهند از نقص خود رقصی کنند

مطربانشان از درون دف می‌زنند
بحرها در شورشان کف می‌زنند

تو نبینی لیک بهر گوششان
برگها بر شاخها هم کف‌زنان

تو نبینی برگها را کف زدن
گوش دل باید نه این گوش بدن


مولانا

بانگ زدم نیم شبان کیست
در این خانه دل!!!




گفت منم کز رخ من شد مه و
خورشید خجل!!!

مولانا

همه جا هستم و در حال تماشای توام
من تماشاگر نامریی دنیای توام

نگرانم که شبی در پی من گم بشوی
چون مه آلودترین قسمت رویای توام

تو نوازنده ی یک قطعه ی غمگینی و من
مثل یک نت نگران شب اجرای توام

روی سن رفتی و کم کم نفست بند آمد
مثل اکسیژنم اطراف نفس های توام

بین جمعیت کنسرت مرا پیدا کن
همه جا هستم و در حال تماشای توام

آشنا هایم ;

غریبه هایی هستند ،

که تنها اسمشان را میدانم

ای فدای تو و آن ناز نگاهت گل من
جان به قربان تو و چشم سیاهت گل من

باورت هست از آن لحظه که تو دور شدی
همه شب منتظرم بر سر راهت گل من

باورت هست دمادم به تو من میگفتم
شده بر دوش من آن بارگناهت گل من

این همه سردی تو باز عذابم داده است
مگر آغوش کسی گشته پناهت گل من

یادت امد به تو گفتم که چه زیبا شده ای
باگلی را که زدی تو به کلاهت گل من

بارها گفته ام ای دوست چنین آه نکش
چونکه آتش بکشد خرمن اهت گل من

غریبه بود...
عادت شد...
عشق شد...
هستی شد...
روزگار شد...
خسته شد...
بی وفا شد...
دور شد...
بیگانه شد...
حسرت شد...
فراموش نشد...
فراموش نشد..
فراموش نشــــــد ..!!!

قهـــــر میکنم
تا محکمتــــر دستانم را بگیــــری
نه اینکه شانه بالا بیندازی

و بگویـــی
هــر طـور که راحتـــی
بــرای ماندنم،

تأییدت را میخـــواهم

نه تردیدت

دیوان حافظ


اگر آن طایرقدسی زدرم باز آید
عمر بگذشته به پیرانه سرم باز آید

دارم امید برین اشک چو باران که دگر
برق دولت که برفت از نظرم باز آید

آن که تاج سرمن خاک کف پایش بود
ازخدا می طلبم تا به سرم باز آید

خواهم اند رعقبش رفت به یاران عزیز
شخصم ار باز نیاید خبرم باز آید

گرنثار قدم یار گرامی نکنم     گوهرجان به چه کار دگرم باز اید

مانعش غلغل چنگ است و شکر خواب صبوح
ورنه گر بشنود آه سحرم باز آید

کوس نودولتی از بام سعادت بزنم
گر ببینم که مه نو سفرم باز اید

آروزمند رخ شاه چو ماهم حافظ
همتی تا به سلامت زدرم باز آید

نه روزگار دهد کام دل، نه يار مرا



هزار شکوه ز يار است و روزگار مرا

ای که در شبهای من هستی تو فریادم بیا
خاطرات رفته ام امشب تو به یادم بیا

ای که من در قفس عشقت اسیرم تا ابد
در کنار تو ز هر داغی به دل شادم بیا

عاشق اینم به پای تو بمانم تا ابد
از همین حالا ببین از پای افتادم بیا

گر در قفس عشق اسارت شرط نیست
من که در هفت شهر عشقت آزادم بیا

چون غریبم هیچ کس یارم نشد
هیچ لیلایی خریدارم نشد

هرکسی یک جورقلبم راشکست
طعنه برجانم زد و از من گذشت

هیچ کس چشم بر دو چشم من ندوخت
هیچ قلبی بهرغمهایم نسوخت

غربت دنیا شکارم کرده است
پیش چشم خلق خوارم کرده است

وای ازدنیاگناه من چه بود
غم و تنهایی سزای من نبود.

کاش میشد بی خبر یک حلقه بر در می زدی
بر خیالات محالم رنگ باور می زدی

زخمهای کهنه ام دارد مداوا میشود
کاش بودی بر دلم یک زخم دیگر می زدی

دلخوشم با خاطراتت هر چه خوب و هر چه بد
بی گمان حتی همان روزی که خنجر می زدی

بی تو این دنیا جهنم ، من اسیر دوزخم
کاش میشد شعبه در صحرای محشر می زدی

بی وفا از داغ هجرت گشته ام بیمار و زار
کاش میشد این دم آخر به ما سر می زدی

در هجوم غصه هایت قلب من صد پاره شد
کاش قبل رفتنت در سینه سنگر می زدی

ساحل دریای چشمم شد اسیر موج خون
یاد ایامی که در چشمم تو لنگر می زدی

عشقــــــــــم دوستــــــــــ دارم، نگاهتــــــــــ کنم...
صدایتــــــــــ را بشنوم...
به تو تکیــــــــــه کنم...
دوستــــــــــ دارم بدانــــــــــی، حتی اگر کنارم نباشــــــــــی...
باز هم، نگاهتــــــــــ می کنم...
صدایتــــــــــ را می شنوم...
به تو تکیــــــــــه می کنم...
همیشه با منــــــــــی، و همیشه با تــــــــــو هستم، هر جا که باشــــــــــی
تورا نه عاشقانــــــــــه
نه عاقلانــــــــــه
و نه حتی عاجزانــــــــــه
که تو را عادلانــــــــــه در آغوش میکشــــــــــم
عدل مگر نه آن استــــــــــ که هر چیز سر جای خودش باشـــــــد؟؟

شب مانده و پروانه من منتظر است

تا صبح غزل خانه من منتظر است

هر وقت دلت هوای باریدن داشت

برگرد بیا شانه من منتظر است