شعر و شیدایی

                        

امشب منم و طواف کاشانهٔ دوست
میگردم تا بصبح در خانهٔ دوست

زیرا که بهر صبوح موسوم شده است
کاین کاسهٔ سر بدست پیمانهٔ اوست
مولانا

صدايَش را شنيدم جان گرفتم
ز کُفر افتادم و ايمان گرفتم !

چنان عطر کلامش تازه ام کرد
که گويي غُسل، در باران گرفتم !

غمين و خسته و سرگشته بودم
ولي با صُحبتش سامان گرفتم

کلام دلنشينش شعر نغزيست
که از آن مَطلَعِ تابان گرفتم

ز نَجوايش درونم زيرورو شد
هرآنچه خواست قلبم، آن گرفتم

مرا حاجت از اين خوشتر نباشد
که در اوجِ غم از يزدان گرفتم

عجب حال خوشي دارم من امشب
که جانِ تازه از جانان گرفتم ...!✨✨✨✨✨

برای دلهـایی کـه بغض هایشـان سنگین است،
میخواهم برای دلت بگویم"الله اکبر"
خدا بزرگ تر است ...

بگذار بزرگترت تصمیم بگیرد
بگذار خدا برایت خدایی کند
گوش بسپار به حرف بزرگترت ...
از تهِ تهِ دلت ...

برای تمام اتفاقات زندگی صبر کن
بگذار خدا بشود قرار روزهای بی قراریت ...
بیا این بـار خلاف بارهای قبل که "تا تقی به توقی میخورد" زانوی غم بغل میگرفتیم؛
این بار از تهِ تهِ دل، خودمان را دو دستی بسپاریم به جان جانان

مگـر میشود مایی را کـه اینجور دل به کرمش بسته ایم دست خالی رد کند؟!!
مگر نه اینکه هنر کنیم در سختی ها هم بگوییم:
🌹معبود جان ... شکرت خدا 🌹
خدایاشکرت.....✨✨✨✨✨

تو از باران دلگیری..
من از مهتاب بیزارم!
تو از شبهای دلتنگی..
من از این راه بیزارم!

تو از خواب و تو از بیدار..
من از اندیشه ی بیمار بیزارم!

تو از تنهایی مطلق..
من از شبهای بی مفرق
تو از آرامش دریا..
من از طوفان بیزارم..! تو از نغمه تو از آواز..
من از سنگینی این راز بیزارم!

تو از شور و شر و شیدا!
من از این همه احساس بیزارم.. تو از من دوری و بی تو..!
من از انجام..!
من از فرجام..!
من از آغاز بیزارم..!

(خدای من)
دیشب خواستم بابت هر گناهی که کرده ام شمعی روشن کنم...
سوختنش را ببینم و جهنم را یادآور شوم...
اما گناهانم آنقدر زیاد بود، که ترسیدم دنیا را به آتش بکشم!
خدای من:!!!
بابت هر شبی که بی شکر سر بر بالین گذاشتم
بابت هر صبحی که بی سلام تو آغاز کردم
بابت لحظات شادی که به یادت نبودم
بابت هر دلی که شکستم
بابت هر گره که به دست تو باز شد و و من به شانس نسبت دادم
بابت هر گره که به دستم کور شد وتو را مقصر دانستم:
مرا ببخش...

خـدای من:
منم منم هایم را نبیـن ....
خودت خوب می دانی

"من بی تو هیچـــم...
خدای من:من گنهکارم
ولی تورحمت اللعالمین هستی..
خدای من:ناامیدم نکن..✨✨✨✨✨✨✨✨

غزل گفتم، مبادا یک نفر هم بی خبر باشد
که خواهان تو باید بی گمان مرد خطر باشد

ببین نام تو را در شعر هایم منتشر کردم
نباید تا ابد احساس، مفقودالاثر باشد!

نه تنها بار غم را دوست دارم، شانه ی من هم
دلش می خواهد آن "بامی که برفش بیشتر..." باشد

نمی خواهم که عشق از ریشه هایم دست بردارد
چه عیبی تک درختی از رفیقان تبر باشد؟

چنان بی تاب تحسین تو هستم بعد هر شعرم
که دختربچه ای مشتاق لبخند پدر باشد........!✨✨✨✨✨

مثل هر شب ، هوس عشق خودت زد به سرم
چند ساعت شده از زندگی‌ام بی خبرم

این همه فاصله ، ده جاده و صد ریل قطار
بال پرواز دلم کو ، که به سویت بپرم؟

از همان لحظه که تو رفتی و من ماندم و من
بین این قافیه‌ها گم شده و در‌به‌درم

تا نشستم غزلی تازه سرودم که مگر
این همه فاصله کوتاه شود در نظرم

بسته بسته "کدوئین" خوردم و عاقل نشدم !
پدر عشق بسوزد که در آمد پدرم !

بی تو دنیا به دَرَک ! بی تو جهنّم به دَرَک !
کفر مطلق شده ام، دایره‌ای بی‌وترم

من خدای غزل ناب نگاهت شده‌ام
از رگ گردن تـــو ، من به تو نزدیکترم

#✨✨✨✨✨✨

💫 دقتت کم میشود وقتی که عاشق میشوی
بیخیال خنده و کشف حقایق میشوی

ساعت دلشوره هایت زنگ دایم میخورد
باز هم دلواپس مرگ دقایق میشوی

دایما فکرت گرفتار نگاهش میشود
یا برای لمس آغوشش تو لایق میشوی?

آسمان حال تو این روزها ابری شده
شاید از این عاشقی باران ناطق میشوی

ماه ها طی میکنی سخت است میدانم ولی
بارها با نام او مجنون سابق میشوی
???

💫 یار من کو؟ بی دلم،دائم هوایش میکنم
توبه كردم، باز دارم ادعایش میکنم

چشم و گوشم را پس از این توبه هم دادم به او
او بخواهد باز هم جان را فدایش میکنم

چونکه میترسم صدای ناله ام را بشنود
دزدکی با سوز دل، در خود صدایش میکنم

یک جهان در پایکوبی از شکست توبه ام
توبه می افتد به پایم من فنایش میکنم
✨✨✨✨✨

اط

در دامن شب اسیر
تردید شدم...

از جانب هر ستاره
تهدید شدم...

من شاعـر شب
تـرانه هایم امــا...

در ظلمت شب عاشق
خورشید شدم….

مومنم کردی به عشق و جا زدی ، تکلیف چیست

با مسلمانی که کافر می شود پیغمبرش؟

#جواد_منفرد

💫 دلم وقتی که می گیرد تو می آیی به دیدارم
به من آهسته میگویی " عزیزم دوسـتت دارم "

سرم بر شانه ات ، باور ندارم پیش من باشـی
تورا در خواب میبینم بگو یا این که بیدارم ؟

نوازش می کنی با مهربـانی گونه هایم را
چه رقصی دارد انگشتت به روی بغض تب دارم

کنار لحظه های تو دو فنجان قهوه می ریزم
اگرچه تلخ ، شیرین است با لبخندِ هَر بارم

کتابی میگذاری روی میزم مهربان من
و مـی گویی به آرامی که این هم آخرین کارم

غروب شنبه ای دیگر برایم شعر میخوانی
تمام هفته را من از هوای عشق سرشارم

تنم خورشید میخواهد کنار ساحل امنت
من از شبهای برف آلوده ی این شهر بیزارم✨✨✨✨✨

💫 من گرفتار شبم در پی ماه آمده ام
سیب را دست تو دیدم به گناه آمده ام?

سیب دندان زده از دست تو افتاد زمین
باغبانم که فقط محض نگاه آمده ام

چال اگر در دل آن صورت کنعانی هست
بی برادر همه شب در پی چاه آمده ام?

شب و گیسوی تو تا باز به هم پیوستند
من به شبگردی این شهر سیاه آمده ام?

این همه تند مرو شعر مرا خسته مکن
من که درهر غزلم سوی توراه آمده ام
✨✨✨✨✨✨

💫💫 بگذار دلتنگت شوم گاه به گاهی
بگذار از یادت بسازم تکیه گاهی

بگذار خوابت را ببینم گه گداری
یا لااقل عکست بماند یادگاری

بگذار با رویای تو بیدار باشم
بگذار از احساس تو سرشار باشم

بگذار هر جا عطر یادت هست باشم
بگذار از عطر خیالت مست باشم

بگذار در راه عبورت خاک باشم
بگذار از عشق تو، سینه چاک باشم

بگذار باشم تا ابد چشم انتظارت
تا می تپد قلبم ، بمانم بی قرارت...✨✨✨✨✨

عشق را با بی قراری نسبتی دیرینه است
سطر سطرش را بخواهی آتشی در سینه است

عشق ویران گر ترین آبادی دنیا شده
گرچه مرگ و بی قراری حاصلش ، بی کینه است

مرد میدان دیده ای باید که باید بایدش
هر الاغی انعکاس عشق نیست آیینه است

سنگ برداری شکسته قلب هر آیینه ای
عشق تنها ماندگی های دل تهمینه است

مرگ را با عاشقی از روز اول بسته اند
گرچه در هر هفته ای امید در آدینه است

با مسیحی دور مانده از صلیب سینه ای
عشق حتی در نبودن خود به خود گنجینه است

عشق گفتم آتشی افتاده بر هر مصرعی
قافیه کشتن ندارد ، قلب این شعرم شکست !!!!

هر وقت از آشیانه ی خود یاد می کنم

نفرین به خانواده ی صیاد می کنم ...

هر چند امیدی به وصال تو ندارم
یک لحظه رهایی ز خیال تو ندارم

ای چشمه ی روشن منم آن سایه که نقشی
در آینه ی چشم زلال تو ندارم

می دانی و می پرسیم ای چشم سخنگوی
جز عشق جوابی به سوال تو ندارم

ای قمری هم نغمه درین باغ پناهی
جز سایه ی مهر پر و بال تو ندارم

از خویش گریزانم و سوی تو شتابان
با این همه راهی به وصال تو ندارم

یک شب از کوچه ی معشوقه گذر خواهم کرد

دزدکی باز به آن خانه نظر خواهم کرد

بعد از آن با دل آشفته و چشمانی خیس

بی خبر خسته از این شهر سفر خواهم کرد❤️

#علیرضا_ضرغامی

یک غزل مهمان من باش و پس از آن شب بخیر

نرم نرمک دستی افشان پای کوبان شب بخیر

وسعت غمهای ما را نیست مرزی آشکار

زین سبب لختی قلم بر ما بگریان شب بخیر

از نگاهت شور و مستی می تراود چون شراب

شور و مستی را از این مستان تو مستان شب بخیر

لحظه ای دیگربمان ای بانوی شعر وغزل

میزبان اکنون تو یی ما نیز مهمان شب بخیر

برف می بارد هوا سرد است بیرون می روی

یک غزل مهمان من باش و پس از آن شب بخیر

پیکرم درهم شکسته از غم هجران تو
رنگ رویم زرد شد از درد بیدرمان تو

سالها با دوریت هم سوختم هم ساختم
طاقتم طاق آمده از صبر بی پایان تو

گفته بودی بی تو میمیرم کجایی خوب من؟!!
سینه را ماتم گرفته حسرت چشمان تو

رو به سمت قبله ی یادت نشستن سخت نیست
کفر بی اندازه دارد عشق بی ایمان تو

باخیال داغ اغوشت اگر سر میکنم
خسته از دردم، کمی سرخورده از پیمان تو

من به هرساز تو رقصیدم و اخر گم شدم
گم شدم در انجماد سنگی دستان تو

سهم من از عاشقی تنها هجوم غصه هاست
غصه هایی پا گرفته هر شب از طغیان تو