شعر و شیدایی

                        

با تو گاهی قهر وگاهی نیز سازش میکنم
من تمام راه ها را آزمایش میکنم

گاه وقتی نیستی از روی عادت میروم
روبه روی آینه خود را نوازش میکنم

بی محلی کردنت افسرده ام کرده ولی
در دل خود، این غرورت را ستایش میکنم

چشمشان شور است ادم ها بدون چشم زخم
پای در هرمجلس مگذار خواهش میکنم

دیگری را دوست داری، باشد اما او اگر
بشنوم یک آن تو را آزرده شورش میکنم

گفتی اشعارت غم انگیز است وگفتم تازه من
خوش ترین ها را برای تو گزینش میکنم.....

من از عهد آدم تو را دوست دارم
از آغاز عالم تو را دوست دارم

چه شب‌ها من و آسمان تا دم صبح
سرودیم نم‌نم، تو را دوست دارم

نه خطی، نه خالی! نه خواب و خیالی
من ای حس مبهم تو را دوست دارم

سلامی صمیمی‌تر از غم ندیدم
به اندازه‌ی غم تو را دوست دارم

بیا تا صدا از دل سنگ خیزد
بگوییم با هم: تو را دوست دارم

جهان یک دهان شد هم‌آواز با ما
تو را دوست دارم، تو را دوست دارم

پدرم نقاش عجیبی ست...
رنج هایی می کشد که هیچ کجا ندیده اید!
خواستید سری به آثارش بزنید
کمی به مادرم خیره شوید
او تمامشان را به جان خریده...

#رسول_ادهمی

زنده دل‌ها می‌شوند از عشق، مست...
مرده دل كی عشق را آرد به دست...

عشق را با نیستی سودا بود...
تا تو هستی، عشق كی پیدا بود...

عشق می‌جوید حریفی سینه چاك...
كو ندارد از فنای خویش باك...

عشق در بند آورد عقل تو را...
تا نماند در دلت چون و چرا...

#مولوی

به غم کسی اسیرم که زمن خبر ندارد

عجب از محبت من که در او اثر ندارد

غلط است هر که گوید که به دل رهست دل را

دل من زغصه خون شد ،دل او خبر ندارد

دلـــم" میـــخواهد"

تمـــام شــهر را نـــگهبان "خـــودم"

کنـــم.آن لحـــظه کــه "تـــــو" بــا

تمـــام وجـود میـــگویی:"مـــراقب


خـــودت بـــاش.

دل و جانم به فدایـــــت تو عزیز دلمی
تو که خود مشکلمی چاره هر مشکلمی

اینکه طوفان تویی و آبی و موج و قایق
تو به دریای غم عشق خودت ساحلمی

دیگ عشق تو به جوش و عرقم شرم حضور
اشک من مثل گلاب و تو عزیزم گلمی

میشد ایکاش نه یک روز که هم وزن نفس
چشم میدید گل من که تو در منزلمی

میشد ایکاش ببینم که شبی ، نیم شبی
اینکه ساکن شده ای در دل من همدلمی

دل بیچاره ام افسونـی رویایی هسـت
به گمانش تو هم ای میل دلم مایلمی

شده تفریق من از خود همه مساله ام
بی نهایت تویی و مساله را حاصلمی…

پای تویی
دست تویی
هستی هر هست تویی

بلبل سرمست تویی
جانب گلزار بیا


#مولانا

بیخیال را می شناسی؟؟؟؟؟؟
بیخیال همان است که وقتی دردی را درمان نیست بکار میبریم....
بیخیال.....
وقتی اشکت از ته دلت است وچاره ندارد.
بیخیال.....
وقتی که نادیده گرفته شدی....
بیخیال....
وقتی که میخواهی اشکت سرازیر نشود ...
بیخیال...
وقتی که نمیخواهی دردت را به کسی بگویی ومیپرسند...
بیخیال....
همان همدم تنهاییمان است که پنهان میکنیم پشتش خودمان را بیخیال. وای اگر این بیخیالی را از من بگیرند

دل بی کس و تنهاست ، نخندم چکنم
این عاقبت ماست ، نخندم چکنم

همراز تو هستم بخدا ، حرف بزن
این سینه چو دریاست ، نخندم چکنم

زیبا و قشنگ است برایم ، عشقت
چون آخر غمهاست نخندم چکنم

مستم به شرابت ز دو چشمت شب و روز
این میکده زیباست ، نخندم چکنم

میمیرم اگر اخم کنی ، گریه کنی
این عاطفه در ماست نخندم چکنم

من تاب ندارم ، دگر از قهر مگو
دنیا پر غمهاست ، نخندم چکنم

گفتم که بیا تا به وصالت برسم
این خواهش بیجاست ، نخندم چه کنم

بغلت گریه ی خاموش چه حالی دارد
غزل و بوسه و آغوش چه حالی دارد!

من که یک عمر شکار توام ای کاش شبی
کبک من باشی و من قوش، چه حالی دارد!

غمزه ی چشم دل آشوب تو کم چیزی نیست
ناز ابروی تو هم روش، چه حالی دارد

دل دیوانه ی زنجیری من می گوید:
حبس در حلقه ی گیسوش چه حالی دارد!

عسلستان غریبی ست گل روش ولی
عسل از شانه ی کندوش چه حالی دارد

طالع شورم اگر پرده بگرداند، آه
چنگ در تار سر موش چه حالی دارد

تار لطفی، غزل سایه ،شب از نیمه گذشت
سر من بر سر زانوش چه حالی دارد

مهربانم یاد تو بر شعر من جان می دهد
درد من را چشم تو یكباره درمان می دهد

عشق من با هر حضور تو بهاری می شود
در رگم خون امیدی تازه جاری می شود

ای صدای تو ترنمهای باران بهار !
بر كویر سینه ام باران مهرت را ببار

ای نگاه تو خروشانتر زِ دریای دلم !
خیره شو در من كه بگریزد هراس باطلم

ای تو رویای بزرگ و خوب فرداهای من !
غم چه رونق می دهد بر عشق بی همتای من

مهربانم عشق تو معنای ایمان من است
یادت آرامشگر غمهای پنهان من است

خیز و با من تا به اوج آسمان پرواز كن
شعر همپرواز بودن را بیا آغاز كن

خیز و با من تا به دریای پر از رویا بیا
مهربان با قلب من! آبی تر از دریا بیا

شهر چشمان تو شور محشری دارد عزیز
ساده می گویم دلت افسونگری دارد عزیز

مثل یک پیغمبری هستی که با یک معجزه
از میان پیروانش لشکری دارد عزیز

سرخی لبهای تو چون پرچم این لشکر است
لشکر موهای تو هم افسری دارد عزیز

در میان عطر گلهای بهاری بیش و کم
پیچش موی تو عطر بهتری دارد عزیز

تاب گیسوی تو چون عطر بنفشه در بهار
خم ابروی تو شکل خنجری دارد عزیز

این کلام آخر است اما نمی دانم چرا
بوسه بر لعل تو طعم دیگری دارد عزیز

هرکسی عاشق شود باید که از جان بگذرد
تانگویندش که دل با دلبری دارد عزیز...

ﺑﺮﺍﯼ "ﺁﺩﻣــــــــﻬﺎ"
ﭼﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯾﺖ "ﻋﺰﯾــــــــــﺰﺗﺮﻧﺪ"
ﭼﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ "ﺩﻭﺳـــــﺘﻨﺪ" ..!!
ﺧـــــﺎﻃﺮﻩ ﻫﺎﯼ "ﺧــــــــــﻮﺏ" ﺑﺴﺎﺯ ..
ﺁﻧﻘــــــــــﺪﺭ ﺑﺮﺍﯾﺸﺎﻥ "ﺧﻮﺏ" ﺑﺎﺵ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺯﯼ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻮﺩ "ﮔﺬﺍﺷﺘــــــــــﯽ" ﻭ "ﺭﻓــــــــــﺘﯽ" ....!!
ﺩﺭ "ﮐﻨﺞ ﻗﻠﺒﺸــــــــــﺎﻥ" ﺟﺎﯾﯽ ﺑﺮﺍﯾﺖ ﺑﺎﺷﺪ ..
ﺗﺎ ﻫﺮﺯﮔﺎﻫﯽ ﺑﮕﻮﯾﻨﺪ: "ﮐــــــــــﺎﺵ ﺑــــــــــﻮﺩ" ..!
ﻫﺮﺯﮔﺎﻫﯽ ﺩﺳﺖ ﺩﺭﺍﺯ ﮐﻨﻨـــــﺪ ﻭ ﺑﺨــــــــــﻮﺍﻫﻨﺪ "ﺑـــــﺎﺷﯽ" !
ﻫﺮﺯﮔﺎﻫﯽ "ﺩﻟﺘﻨـــــﮓ" ﺑﻮﺩﻧﺖ ﺷﻮﻧﺪ ..
ﻣﯽ ﺩﺍﻧﻢ "ﺳﺨــــــــــﺖ" ﺍﺳﺖ ...
ﻭﻟــــــــــﯽ ...
ﺗﻮ "ﺧــــــــــﻮﺏ ﺑﺎﺵ"...√

دیدی آن را که تو خواندی
به جهان یارترین؟

سینه را ساختی
از عشقش سرشارترین

آنکه می گفت؛
منم بهر تو غمخوارترین!

چه دل آزارترین شد
چه دل آزارترین...

#فریدون_مشیری

چای دم کن....
خسته ام از تلخی نسکافه ها
چای با عطر هل و گلهای قوری بهتر است
من سرم بر شانه ات؟...
یا تو سرت بر شانه ام...؟
فکر کن خانم
اگر باشم چه جوری بهتر است...؟

دلت که میشکند..
منتظر صدای شکستنش نباش..
آرام میشکند تا کسی نشنود...
آرام میشکند تا ز درون بشکنی اما ظاهرت مثل همیشه باشد
آرام میشکند تا دل معشوقت از شکستنش خدایی نکرده نلرزد..
آرام میشکند تا تنها خودت و خدای تنهایی هایت بشنود..
آرام میشکند اما دلگیر نشو..
زیرا پس از این...
خودت هم صدای شکستنش را نمیشنوی..
دل سرد میشوی..
و دیگر سوز هیچ سرمایی دلت را نمی شکند...

حکایت رفاقت من با تو
حکایت "قهوه" ایست که امروز با یاد تو تلخ تلخ نوشیدم ...
که با هر جرعه بسیار اندیشیدم...
که این طعم را دوست دارم یا نه؟
و آنقدر گیر کردم بین دوست داشتن و نداشتن...
که انتظار تمام شدنش را نداشتم...
تمام که شد فهمیدم .. باز هم قهوه می خوام...
حتی تلخ تلخ!

دل نمی بندی ولی دل راچه آسان میبری
تیرمژگان میزنی ازدیده وجان میبری

ازمیان دفتر گلهای شعر باغ عشق
عاشقی راپشت چشمانت گروگان میبری

درسکوتی عاشقانه زیرچین زلف خود
چهره ازچشم من بیچاره پنهان میبری

ای که برگیسوی تودل بسته ام بامن بگو
ازکنارمن چراگیسوپریشان میبری

تاج سوسن سرنهاده باحریری ازنسیم
دست نسرین راگرفته زیرباران میبری

پا به پایت آمدم ای هم سفرآیامرا
باخودت تاانتهای خط پایان میبری.

دل داده ام بر باد ، بر هر چه باداباد
مجنون تر از لیلی ، شیرین تر از فرهاد

ای عشق از آتش اصل و نسب داری
از تیره ی دودی ، از دودمان باد

آب از تو توفان شد ، خاک از تو خاکستر
از بوی تو آتش ، در جان باد افتاد

هر قصر بی شیرین ، چون بیستون ویران
هر کوه بی فرهاد ، کاهی به دست باد

هفتاد پشت ما از نسل غم بودند
ارث پدر ما را ، اندوه مادرزاد

از خاک ما در باد ، بوی تو می آید
تنها تو می مانی ، ما می رویم از یاد

قيصر_امين_پور