شعر و شیدایی

                        

چه بگويم كه كمى خوب شود حال دلم؟!
لكنت شعر و پريشانى و جنحال دلم

كاش ميشد كه شما نيز خبردار شويد
لحظه اى از من و از درد كهنسال دلم

از سرم آب گذشته ست ،مهم نيست اگر
غم دنياى شما نيز شود مال دلم

عاشق نان و زمين نيستم ،اين را حتما
بنويسيد به دفتر چه ى اعمال دلم

آه! يك عالمه حرف است كه بايد بزنم
ولى انگار زبانم شده پامال دلم

مردم شهر! خدا حافظتان من رفتم
كسى از كوچه ى غم آمده دنبال دلم....

ای که جا مانده دلم در گسل چشمانت
شهریارت شده گفتم غزل چشمانت

هر سحربوسه ای از کنج لب شیرینت
شده صبحانه ی من با عسل چشمانت

شور ابیات منی ؛ بی تو تغزل هیچ است
شده دیوان غزل ؛ ما حصل چشمانت

رقص گیسوی تو و دلبری ی جانانه
نت موسیقی ی باد از علل چشمانت

هم خدا عاشق زیبائی و هم خود زیباست
آیه ای هم شده ضرب المثل چشمانت

چشم غماز تو افسونگر بی اغماض است
وای از آن شره ی شور و دغل چشمانت

اهل چشمان توام ، کشور من آغوشت
شده ام مفتخر واز ملل چشمانت

فتح تو کار من شاعر عاشق هرگز
نبود ، تا که رسم بر قلل چشمانت

#مرتضی_شاکری

جانِ من مالِ تو باشد، هرچه غم داری بده
رویِ کاغذ ثبت کن هر چیز کم داری بده

تا مبادا بر تنِ نازِ تو آسیبی رسد
هرچه در اطرافِ خود قوطیِ سم داری بده

شهرِعمرت از بلاها دور بادا تا ابد
در خیالت هرچه از احساسِ بم داری بده

بختِ خوب و فالهایِ سبز ارزانی تو
طالعِ نحسی اگر در جامِ جم داری بده

چال لبخندِ تو دائم ، حالِ خوبت مستمر
خطِ اخم و مشکلِ پر پیچ و خم داری بده

«آیة الکرسی» هزاران بار نذر شادی ات
در دلِ خود ذره ای اندوه هم داری بده

من پس انداز دلم را به تو دادم که تو هم
بیمه ی عمر دلم روز مبادا بشوی

غرق عشق تو شدم، بلکه تو شاید روزی
دل به دریا بزنی، عازم دریا بشوی

نم بارون، ، لب دریا، ، غم تو، ،تنگ غروب
دل من تنگ تو شد، ،کاش که پیدا بشوی.

در دو چشم من نشین ای آن که از من من تری!

تا قمر را وانمایم کز قمر روشن تری

#مولانا

مرجع ام واجب نموده در حریم کعبه ات

نرم صحبت، سخت آغوش،بوسه هردم از لبت

آدمهای عجیبی دارداینجا!!!

دوستی هایشان ناگهانی است...

دل بستنشان غریب است...

ورفتنشان!!!

" آشنا "

من که هستم تو کجایی که نگاهم بکنی

نفست گرم ،اگر گاه ........دعایم بکنی

من که آغوش خودم باز نمودم ،اما

تو کجایی که مرا گاه صدایم بکنی

ﻣﯿﭙﻮﺷﺎﻧﻢ ﺩﻟﺘﻨﮕﯽ ﺍﻡ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺑﺴﺘﺮﯼ ﺍﺯ ﮐﻠﻤﺎﺕ…
ﺍﻣﺎ…
ﺑﺎﺯ ﮐﺴﯽ ﺩﺭ ﺩﻟﻢ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺻﺪﺍ ﻣﯿﺰﻧﺪ…
ﺩﺭﻭﻍ ﺍﺳﺖ…
ﺑﺎ ﭼﻪ ﻣﻨﻄﻘﯽ ﮔﻔﺘﻨﺪ “ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻦ ﺍﺳﺖ”؟…
ﮔﺎﻫﯽ نمیشود که نمیشود…
ﮔﺎﻫﯽ ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ ، ﺗﻤﺎﻣﺖ ﻣﯿﮑﻨﺪ…
ﺯﻣﯿﻨﻮ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺳﺮﺕ ﺁﻭﺍﺭ ﻣﯿﮑﻨﺪ…
ﮔﺎﻫﯽ ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ ، ﺗﻤﺎﻡ ﺗﻮﺍﻧﺖ ﺭﺍ ﻣﯿﮕﯿﺮﺩ…
ﺁﺭﯼ…
ﮔﺎﻫﯽ ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ ﺩﺍﻍ ﺑﺰﺭﮔﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺩل ﻣﯿﻤﺎﻧﺪ

خدا در گـُل، خدا در آب و رنگ است
خدا نقاش اين دشت قشنگ است

خدا يعنی درختان حرف دارند
شقايق ها درونی ژرف دارند

خدا در هر نظر آينه ماست
همين حالا، خدا در سينه ماست

خدا شبنم، خدا باد و خدا گل
خدا زيباترين باغ تکامل

گهی گل ميکند ما را خبردار
گهی مرغی به ما ميگويد اسرار

خدا را ميتوان از نور فهميد
خدا را در پرستش ميتوان ديد

گُل فرستادی مرا، ای خوش‌تراز گُل روی ت
و
گُل نباشد در لطافت، چون بهشتی خویِ تو

جز دلی رنجور و غیر از نیمه‌جانی دردمند
من چه دارم تا به جای گُل فرستم سوی تو؟


#رهی_معيرى

مثنوی هفتاد "من" مولوی:

مَن(۱) اگر با مَن(٢) نباشم میشَوَم تنهاترین

کیست با مَن(٣) گر شَوَم مَن(۴) باشد از مَن(۵) ماترین

مَن(۶) نمیدانم کی‌اَم مَن(٧) لیک یک مَن(٨) در مَن(٩) است

آن که تکلیف مَنَ(١۰) اَش با مَن(١١) مَنِ(١٢) مَن(١٣) روشن است

مَن(١۴) اگر از مَن(١۵) بپرسم ای مَن(١۶) ای همزاد مَن(١٧)

ای مَنِ(١٨) غمگین مَن(١٩) در لحظه‌های شاد مَن(٢۰)

هرچه از مَن(٢١) یا مَنِ(٢٢) مَن(٢٣) در مَنِ(٢۴) مَن(٢۵) دیده‌ای

مثل مَن(٢۶) وقتی که با مَن(٢٧) میشوی، خندیده‌ای

هیچ کس با مَن(٢٨) چنان مَن(٢٩) مردم آزاری نکرد

این مَنِ(٣۰) مَن(٣١) هم نشست و مثل مَن(٣٢) کاری نکرد

ای مَنِ(٣٣) با مَن(٣۴) که بی مَن(٣۵) مَن(٣۶) تر از مَن(٣٧) میشوی

هرچه هم مَن(٣٨) مَن(٣٩)کنی، حاشا شوی چون مَن(۴۰) قوی

مَن(۴١) مَنِ(۴٢) مَن(۴٣) مَن(۴۴) مَنِ(۴۵) بی‌رنگ و بی‌تأثیر نیست

هیچ کس با مَن(۴۶) مَنِ(۴۷) مَن(۴۸) مثل مَن(۴۹) درگیر نیست

کیست این مَن(۵۰)؟ این مَنِ(۵۱) با مَن(۵۲) زِ مَن(۵۳) بیگانه‌تر

این مَنِ(۵۴) مَن(۵۵) مَن(۵۶) کُنِ از مَن(۵۷) کمی دیوانه‌تر ؟

زیر بارانِ مَن(۵۸) از مَن(۵۹) پُر شدن دشوار نیست

ورنه مَن(۶۰) مَن (۶۱) کردنِ مَن(۶۲) از مَنِ(۶۳) مَن(۶۴) عار نیست

راستی . . . این قدر مَن(۶۵) را از کجا آورده‌ام !!؟

بعد هر مَن(۶۶) بار دیگر مَن(۶۷) چرا آورده‌ام !!؟

در دهانِ مَن(۶۸) نمیدانم چه شد، افتاد مَن(۶۹)

مثنوی گفتم که آوردم در آن هفتاد من(۷۰

يکي را دوست دارم
ولي افسوس او هرگز نميداند
نگاهش ميکنم شايد
بخواند از نگاه من
که او را دوست مي دارم
ولي افسوس او هرگز نميداند
به برگ گل نوشتم من
تو را دوست مي دارم
ولي افسوس او گل را
به زلف کودکي آويخت تا او را بخنداند
به مهتاب گفتم اي مهتاب
سر راهت به کوي او
سلام من رسان و گو
تو را من دوست مي دارم
ولي افسوس چون مهتاب به روي بسترش لغزيد
يکي ابر سيه آمد که روي ماه تابان را بپوشانيد
صبا را ديدم و گفتم صبا دستم به دامانت
بگو از من به دلدارم تو را من دوست مي دارم
ولي افسوس و صد افسوس
زابر تيره برقي جست
که قاصد را ميان ره بسوزانيد
کنون وامانده از هر جا
دگر با خود کنم نجوا
يکي را دوست مي دارم
ولي افسوس او هرگز نميداند

فريدون مشيري

سخت است قلم باشی و دلتنگ نباشی,
با تیغ مدارا کنی و سنگ نباشی.

سخت است دلت را بتراشند و بخندی,
هی با تو بجنگند و تو در جنگ نباشی.

از درد دل شاعر عاشق بنویسی,
با مردم صد رنگ هماهنگ نباشی.

مانند قلم تکیه به یک پا کنی اما,
هنگام رسیدن به خودت لنگ نباشی.

سخت است بدانی و لب از لب نگشایی,
سخت است خودت باشی و بی رنگ نباشی...🌷

حکایتــــــ مـــــــــن حکایتــ کسی است که

عاشقـــــــ‌ دریا بود ولیـــــ قایقـــــ نداشت

دلباختهـــــــــــ سفر بود ولیـــــــــ همسفـــــــر نداشت

حکایتــــــــــــ کسی بود که

زجــــــــــ ر کشیــــــد ولیــــــــ ضجه نزد

گریهـــــــــــــــ کرد ولیــــــــــــ اشک نریخت

حکایتـــــــــــــ من ، حکایتــــــــــــ کسی بود که

پـــــــــــ ر از فریـــــــــ اد بود اما سکوتـــــــ کرد تا همه صداهــــــــــــــا را بشنــــــــــ ود

رفت و چشمم را برایش خانه کردم برنگشت
بس دعاها از دل دیوانه کردم برنگشت

شب شنیدم زاهدی می گفت او افسانه بود
در وفایش خویش را افسانه کردم برنگشت

زلف هایم را که روزی می ربود از او قرار
تا سحرگاهان برایش شانه کردم برنگشت

تا در آن غربت نسوزد از غم بی همدمی
تارو پودم را بر او پروانه کردم برنگشت

این من مسجدنشین عاشق سجاده را
مدتی هم ساکن میخانه کردم برنگشت

تا بداند در ره او با کسانم کار نیست
خویش را بادیگران بیگانه کردم برنگشت

عاقبت هم درامید این که برمی گردد او
عالمی را از غمش دیوانه کردم برنگشت

هميشه خودت را " نقد "
بدان

تا ديگران تو را به
" نسيه " نفروشند

سعي كن استاد " تغيير " باشي

نه قرباني " تقدير "

در زندگی به كسی اعتماد كن كه
بهش " ايمان " داري نه " احساس "

شهري كه همه در آن
" ميلنگند "

به كسی كه "راست" راه
می رود "می خندند

استاد شهریار

ﻧﺎﺯ ﺁﻥ ﺍﺧﻤﺖ ﮐﻪ ﻭﻗﺘﯽ ﻟﺐ ﺯ ﻟﺐ ﻭﺍ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ...
ﮔﻮﺵ ﺷﯿﻄﺎﻥ ﻛﺮ ﻋﺠﺐ، ﺁﺷﻮﺏ ﺑﺮ ﭘﺎ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ...

ﯾﺎ ﺑﻪ ﻭﻗﺖ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺗﻬﺪﯾﺪِ ﺭﺳﻮﺍ ﮐﺮﺩﻧﺖ...
ﻧﺎﺯ ﺗﻬﺪﯾﺪﺕ ﮐﻪ ﻫﯽ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ ﻓﺮﺩﺍ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ...

ﻣﻦ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻢ ﺍﺧﻢ ﮐﻤﺘﺮ ﻛﻦ ﺩﻟﻢ ﺳَﺮ ﻣﯽ ﺭﻭﺩ...
ﮐﺎﺵ ﻣﯽ ﺩﯾﺪﯼ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﺧﻤﺖ ﭼﻪ ﻏﻮﻏﺎ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ...

ﺩﻟﺒﺮﯼ ﺑﺎ ﻫﺮ ﻗﺪﺭ ﺍﺧﻤﺖ، ﻧﮕﻮ ﺍﯾﻦ ﻃﻮﺭ ﻧﯿﺴﺖ...
ﯾﺎﺱ ﺍﻓﺸﺎﻧﯽ ﻣﻌﻄّﺮ، ﮔﺮ ﭼﻪ ﺣﺎﺷﺎ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ...

ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻢ ﻭ ﻣﻬﻤﺎﻧﯽ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻭ ﺗﻮ...
ﯾﮏ ﻧﻔﺲ ﺍﺯ ﻋﻤﻖ ﺍﯾﻦ ﺣﺲ ﺭﺍ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ...

ﺷﺎﻋﺮﯼ ﻫﺴﺘﻢ ﺭﺩﯾﻔﺶ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﺧﻤﺖ ﺑﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ...
ﻋﯿﻦ ﻟﺒﺨﻨﺪﯼ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﭘﯿﺪﺍ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ...

ﻭﺻﻒ ﺍﺧﻤﺖ ﮔﻔﺘﻨﻢ ﻃﻌﻢ ﺟﻨﻮﻥ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻟﯽ
ﺭﺑﻂ ﺍﯾﻦ ﺩﯾﻮﺍﻧﮕﯽ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺗﻮ ﻣﻌﻨﺎ ﻣﯽ کنی.. ..

اطرافم پر دوست ...!
دوستانم ،گهری بی همتا ...!
روزها اول صبح ؛
به درودی دل خود گرم كنیم...،
و چه زیباست، كنار یاران،
خنده بر صبح زدن ...!
زندگی را به صعود و به خوشی چسب زدن ...!
تا كه باشید شما ...،
زندگی بستر امنیت و اظهار خوشیست...،
پس كنارم باشید،
چون كه یك دست ندارد آوا ...،
مهرتان افزون باد ...،
تا ابد پاینده ...،
سرخوش و سر زنده ...!

می شکفد خنده ها ... در نَفَس ناز صبح
با تو تماشا کنیم ... مژده ی آغاز صبح

شب به نهایت رسید ... بی خبر از آشنا
تازه به تازه شود ، داغِ غزل ساز صبح

ای همه ی آسمان ، بر دل ما هم بتاب ...
باز تویی روشنی دیده ی پر راز صبح

صولت این روزگار ، از صدف نام توست
شور و شرِ آفتاب ، خاطره پرداز صبح

صبح به صبحِ غزل ، می شکفد با رخت
ای همه ی زندگی ... شرح پر آواز صبح

«هر نفس آواز عشق می رسد از چپ و راست»
فجر طلوع تو شد ...شاهد اعجاز صبح