شعر و شیدایی

                        

ماه تابید و چو دید آن همه خاموش مرا
نرم بازآمد و بگرفت در آغوش مرا

گفت:« خاموش درین جا چه نشستی؟» گفتم:
بوی « محبوبه شب » می برَد از هوش مرا

بوی محبوبه شب، بوی جنون پرور عشق
وه، چه جادوست که از هوش بَرَد بوش مرا

بوی محبوبه شب، نغمه چنگی ست لطیف
که ز افلاک کند زمزمه در گوش مرا

بوی محبوبه شب همچو شرابی گیراست
مست و شیدا کند این جام پر از نوش مرا

بوی محبوبه شب جلوه جادویی اوست
آنکه کرده است به یکباره فراموش مرا


"فریدون مشیری"

آب منم ، تاب منم ، شاعر مهتاب منم
شورتویی ، شعرتویی ، عاشق بی تاب منم

رام تویی ، کام تویی ، عاشق این جام تویی
دار تویی، یار تویی ، عاطفه ی ناب منم

زخمه ی این ساز تویی ، زمزمه ی راز تویی
شاهد پرواز تویی ، حلقه ی این باب منم

ای تن دریایی من ، عشوه ی رویایی من
موجب رسوایی من ، آن گل مرداب منم

این دل هشیار منم ، محرم اسرار منم
خاطر دیدار تویی ، عاشق کمیاب منم

راد تویی ، داد تویی ، عاشق "فریاد" تویی
مست تویی ، هست تویی ، ساقی محراب منم

درد منم ، داد منم ، ناله و "فریاد"منم
شهره ومشهور تویی ، عاشق تواب منم .
مولانا

ﺑﺎﺭﺍﻥ ﮐﻪ ﻣﯽﺑﺎﺭﺩ ...
ﺑﺎﯾﺪ ﺁﻏﻮﺷﯽ ﺑﺎﺷﺪ ...
ﭘﻨﺠﺮﻩﯼ ﻧﯿﻤﻪ ﺑﺎﺯﯼ ...
ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺑﺎﺭﺍﻥ ...
ﺑﻮﯼ ﺧﺎﮎ ...
... ... ﺳﺮﻣﺎﯼ ﻫﻮﺍ ...
ﮔﺮﻩﯼ ﮐﻮﺭ ﺩﺳﺖﻫﺎ ﻭ ﭘﺎﻫﺎ ...
ﮔﺮﻣﺎﯼ ﻋﺮﯾﺎﻥ ﻋﺎﺷﻘﯽ ...
ﺻﺪﺍﯼ ﺗﭙﺶ ﻗﻠﺐﻫﺎ ...
ﺧﻮﺍﺏ ﻫﺸﯿﺎﺭ ﻋﺼﺮﺍﻧﻪ ...
ﺑﺎﺭﺍﻥ ﮐﻪ ﻣﯽﺑﺎﺭﺩ ...
ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺴﯽ ﺑﺎﺷﺪ ...

خسته ام از آرزوها؛ آرزوهای شعاری

شوق پرواز مجازی؛ بالهای استعاری

لحظه های کاغذی را؛ روز وشب تکرارکردن

خاطرات بایگانی ؛ زندگی های اداری

آفتاب زرد وغمگین؛ پله های رو به پایین

سقفهای سرد و سنگین؛ آسمانهای اجاری

با نگاهی سرشکسته؛ چشمهایی پینه بسته

خسته از درهای بسته؛ خسته از چشم انتظاری

صندلیهای خمیده؛ میزهای صف کشیده

خنده های لب پریده؛ گریه های اختیاری

عصر جدولهای خالی؛ پارکهای این حوالی

پرسه های بی خیالی؛ نیمکتهای خماری

رونوشت روزها را؛ روی هم سنجاق کردم

شنبه های بی پناهی؛ جمعه های بی قراری

عاقبت پرونده ام را؛ با غبار آرزوها

خاک خواهد بست روزی؛ باد خواهد برد باری

روی میز خالی من؛ صفحه ی باز حوادث

در ستون تسلیتها؛ نامی از ما یادگاری

گفته بودم بعد ازین باید فراموشش کنم

دیدمش وز یاد بردم گفته های خویش را

#مهدی_اخوان_ثالث

نگاهم می کنی احساس مردی عشق خو دارم
و تا هستی بمان عمری کنارت گفتگو دارم

تو از دنیای من دل بردی و صد بار دل بستم
که این دلدادگی بیش از هزاران آرزو دارم

شب چشم تو در آغوش من زیباست می دانم
که می دانی تو را چون ابر ها در پرّ قو دارم

شب مهتاب، من در جان تو, تو در وجود من
و لب بر لعل تو, گاهی به زیر و گه به رو دارم

تو بی پایان ترین عشقی و من عاشق ترین مردم
که تا دنیاست در چشم تو میل جستجو دارم.

عاشقی پیداست از زاری دل
نیست بیماری چو بیماری دل

علت عاشق ز علتها جداست
عشق اسطرلاب اسرار خداست

عاشقی گر زین سر و گر زان سرست
عاقبت ما را بدان سر رهبرست

هر چه گویم عشق را شرح و بیان
چون به عشق آیم خجل باشم از آن

ساقیا باده بده غرق نیازم امشب

قدحی بخش که من محرم رازم امشب

هردم از جذب نگاهت به جنون افتادم

من چوازعشق تودر سوزوگدازم امشب

سحر چشمان سیاهت خردم راگم کرد

بس کن این خرده که بادل بنوازم امشب

من به خود نامده ام چشم توبیمارم کرد

نیستم بهر شفا غرق نمازم امشب

مردم شهر ازاین پس همه سنگم بزنند

چوزنم بردرتو.. دست نیازم امشب

دل غمگین من در زیر یک آوار می رقصد
نظير برگ زردي که , شده سر بار مي رقصد

میان رقصهایی بی هدف , شبهای تنهایی
دلی که زخمها دارد به حالي زار می رقصد

توهم دارم اینکه عاشقت هستم و یا بودم
شبیه نئشه های اکس من بسیار می رقصد

رفیقان مست پاتیلن مفاعیلن مفاعیلن
یکی مثل مترسک روی یک دیوار می رقصد

شبیه بوسه آخر که طعمی از جدایی داشت
برای آخرین بارش چه بی انکار می رقصد

به بادم دادی و رفتی ،شبيه عشق اسکارلت
کتاب مارگارت میچل ، سر بازار می رقصد

دلم را عاقبت بردي به تیر يک غزل اما
شبیه بچه آهو با پلنگی هار می رقصد

بیا با بوسه های داغ لبهای دروغینت
که عشق و عاشقی با طعنه ی دیدار می رقصد

سمانه تیموریان

قلمی هستم
که فقط از تو می نویسم ...
شعرهایم را
بخوانی
یا نخوانی
باز خواهم نوشت
هرچند می دانم
نوشتن از تو
تمام می کند مرا...

دلتنگم و دیدار تو درمان منست

بیرنگ رخت زمانه زندان منست

بر هیچ دلی مباد و بر هیچ تنی

آنچ از غم هجران تو بر جان منست


#مولوی

ﺍﯾﻨﺠﺎ ﺧﻼﺻﻪ ﯼ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻣﻦ
...
ﭘُﺮﻡ ﺍﺯ ﺩﻟﺘﻨﮕﯽ
ﭘُﺮﻡ ﺍﺯ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ
ﭘُﺮﻡ ﺍﺯ ﺷﺮﻡ ﺣﻀﻮﺭ ﺗﻮ ﻭﻗﺘﯽ ﻣﻦ ﻏﻮﻃﻪ ﻭﺭﻡ ﺩﺭ ﺣﺲِ ﻏﻠﻂ
ﻣﻦ ُﭘﺮﻡ ﺍﺯ ﻫﻮﺍﯼ ﺑﺪِ ﺍﯾﻦ ﺷﻬﺮ ِ ﮐﺜﯿﻒ !!
ﺩﻡِ ﺻﺒﺢ ِ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ، ﺍﯾﻦ ﻫﻮﺍ ﺩﺍﺭ ﻣﯽ ﺯﻧﺪ ﺣﺲ ﻣﺮﺍ
ﺷﻌﺮﻡ ﻣﯽ ﻣﯿﺮﺩ

مادربزرگ میگفت
آدم
بوی غذایی را بشنفد
دلـش بخواهد
و نداشته باشدش
نفسَش میماند
مریـض میشود .. !

دیروز
کنارِ پنجـره
بوی عطرت
می آمد ...

مریم_قهرمانلو

بی تو

باران بزند

خیس ترین رهگذرم

تا به صد خاطره

با چتر خیانت نکنم...

غرور را دوست دارم!

گاهی غرور آخرین تکیه گاه است
وقتی همه چیزت را باخته ای!

غرور همچون نقابی‌ست که به پشتوانه اش میتوانی تصویر درهم ِ ویرانی‌ات را پنهان کنی!

تو هیچ چیز از من نمیدانی...
نمیدانی چه قدر سخت است
در برابر آن همه زیبایی تو
سیل نگاهم را پشت سد غرورم مهار کنم و نقش کسی را بازی کنم که برایش بود و نبود تو
خالی از اهمیت است!

تو بهتر از هر منتقدی میتوانی تشخیص دهی بازیگر خوبی هستم یا نه؟!

"مصطفی زاهدی"

حرفم شده با آینه تصویر ندارد!
دیوانگی ام بعد تو تفسیر ندارد

رویای رسیدن به تو یک امر محال است
بی خوابی دیوانه که تعبیر ندارد!

غم می رسد از راه همان لحظه که شادی
فرصت طلبی هست که تأخیر ندارد

شاه دلم افتاده هم از اسب و هم از اصل
این درد بزرگی ست که تدبیر ندارد

لجبازی و مغرور، غرور آفت عشق است
دنیای تو ظرفیت تغییر ندارد!

عشق است و خطر هیچکس الحق و الانصاف
جز عاشق بی باک دل شیر ندارد

محبوبم؛
اگر روزی از تو دربارۀ من پرسیدند
زیاد فکر نکن !
مغرور، به ایشان بگو:
دوستم دارد
بسیار دوستم دارد ... !



#نزار_قبانی

حرفم شده با آینه تصویر ندارد!
دیوانگی ام بعد تو تفسیر ندارد

رویای رسیدن به تو یک امر محال است
بی خوابی دیوانه که تعبیر ندارد!

غم می رسد از راه همان لحظه که شادی
فرصت طلبی هست که تأخیر ندارد

شاه دلم افتاده هم از اسب و هم از اصل
این درد بزرگی ست که تدبیر ندارد

لجبازی و مغرور، غرور آفت عشق است
دنیای تو ظرفیت تغییر ندارد!

عشق است و خطر هیچکس الحق و الانصاف
جز عاشق بی باک دل شیر ندارد

ﺩﻭﺳﺘﺖ ﺩﺍﺭﻡ ﻭﻟﯽ ﺍﻏﻠﺐ ﺭﻋﺎﯾﺖ ﻣﯿﮑﻨﻢ
ﮔﺮ ﺣﻀﻮﺭﺕ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﺎ ﯾﺎﺩﺕ ﻗﻨﺎﻋﺖ ﻣﯿﮑﻨﻢ

ﺗﺎ ﺭﻗﯿﺒﺎﻥ ﺳﻨﮓ ﺣﺴﺮﺕ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﻟﻬﺎﺷﺎﻥ ﺯﻧﻨﺪ
ﺭﻭﺯ ﻭ ﺷﺐ ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﺗﻮ ﺟﺎﻧﺎﻧﻪ ﺑﯿﻌﺖ ﻣﯿﮑﻨﻢ

ﮔﺮ ﻓﺮﺍﻕ ﺍﻓﺘﺪ ﺩﻣﯽ ﻣﺎﺭﺍ ﺑﻪ ﺟﺒﺮ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ
ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﺑﺎ ﭘﺎﯼ ﺩﻝ ﺳﻮﯼ ﺗﻮ ﺭﺟﻌﺖ ﻣﯿﮑﻨﻢ

ﻭﻗﺖ ﺑﻮﺩﻥ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺍﯼ ﺁﺭﺍﻡ ﺟﺎﻥِ ﺧﺴﺘﻪ ﺍﻡ
ﻣﻦ ﭼﻪ ﺑﯽ ﭘﺮﻭﺍ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺖ ﻣﯿﮑﻨﻢ

ﻋﻄﺮ ﻧﺎﻣﺖ ﭼﻮﻥ ﮐﻪ ﭘﯿﭽﺪ ﺩﺭ ﺣﯿﺎﻁ ﺫﻫﻦ ﻣﻦ
ﺩﺭ ﺧﯿﺎﻟﻢ ﮔﺎﻫﮕﺎﻫﯽ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯿﮑﻨم

ﺩﺭ ﺿﯿﺎﻓﺘﻬﺎﯼ ﺷﺒﻬﺎﯼ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺍﻡ
ﻣﺎﻩ ﻭ ﻣﻬﺮ ﻭ ﺍﺧﺘﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺩﻋﻮﺕ ﻣﯿﮑﻨﻢ

ما که رقصیدیم به هر، سازی زدی ای روزگار
دل به تو بستیم و آخر ، دل شکستی روزگار

خوب بودم پس چرا کاتب برایم غم نوشت
کی روا باشد جوابم ،با بدی ای روزگار

فارغ التحصیل دانشگاه درد و غصه ام
بهر شاگردت عجب، سنگ تمامی روزگار

گر برای دیگران مثل بهاران سبز سبز
بهر من پاییزی و ،فصل خزانی روزگار

میکنم دل خوش به هر چیزی حسودی میکنی
مثل رهزن میزنی، بر خنده ام چنگ روزگار

کاش می گفتی ز آزارم چه حاصل میشود
وای عجب بی معرفت ،اهل جفایی روزگار

چون پرنده با چه شوقی لانه بر هم میزنم
دست بی رحمت کند خانه خرابم روزگار

چرخ گردون با دلم نامهربان باشد ولی
با همه درد و غمت بازم صبورم روزگار