شعر و شیدایی

                        

خدا قلم زد و شب را ادامه دار کشید
مرا مسافرِ شب های انتظار کشید

تو را شکفته و مغرور و سنگدل، اما
مرا شکسته و بی تاب و بی قرار کشید

تو را کنارِ سحرگاهِ شاد پبروزی
مرا حوالیِ اندوهِ بی شمار کشید

میان خنده و غم جنگ شد، دریغا غم
به خنده چیره شد و دورِ من حصار کشید

غمی که بر سرم آمد از آشنایان است
همان غمی ست که هر لحظه شهریار کشید

« کجا رواست که از دستِ دوست هم بکشد
کسی که این همه از دستِ روزگار کشید »


جویا_معروفی

افسوس که اشعار مرا هیچ‌ نخوانی
شاعر نشدی حیف که با من تو بمانی

دستت قلمی نیست که با آن بنویسی
با خون دلش بر دل من خون بچکانی

صد حیف که در سینه ی سنگت خللی نیست
صد وای که از عاطفه ات نیست نشانی

حسی به منت نیست پذیرفته ام از جبر
ای جان‌به فدایت که مرا هیچ ندانی

در حسرت دیدار تو آواره ترینم
کی میشود از عشق به ما هم بچشانی

چون‌ ماه که پیدا شود و باز کشد روی
یک روز گریزانی و یک روز عیانی

زان عشق که پنهان شده در قلب من زار
آگاه تو هستی که در این قلب ، روانی

آنقدر گرفتار تو هستم که در این عشق!
کافی است بدانم که برایم نگرانی

ای آنکه مرا دیدی و انگار ندیدی !
« با ما به از آن باش که با خلق جهانی »

باید مرد باشی تا بفهمی

احساس یک زن،

فروشی نیست،

هدیه ست ...



#احمد_شاملو

دیگر گذشته نوبتِ آن سررسیدها
حالا رسیده وقت به ما ناامید ها

ما مردمانِ خسته دلِ ناتوان شده
ما سروهای دست به دامانِ بیدها

ما عاشقانِ مخلصِ ابن السلام ها
ما عارفانِ بی خبر از بایزید ها

بر بختِ بی گشایشِ ما قفلِ محکمی است
آن گونه ای که هیچ نچرخد کلیدها

گفتی که « شاد باش که شادی سزای توست »
سر می زند به جای سیاهی سپیدها

در گوشه گوشه ی دلِ ما غصه ریخته
دیگر به گوشِ ما نرود آن نویدها

تنها زمانه بر سرِ این شعر با من است
بد فرصتی است فرصتِ ما نا امیدها


جویا_معروفی

اعتـــــــراف می کنـــــم ...!

محتـــــاج حس"نفس"هاي توام ....

ممنوعه ترينم باش اما ...!

بــاور کــن کـــه ....

دلتنگیِ تــــو ...!

بـــرای مـــن ....

مـــرگ تــدریجی اســـت ......

سخت است

که محدوده ی ممنوع

خیالم ...

جولان گه افکار

تو باشد .

تو نباشی!!

درد دهی به فصلی، درمان کنی به وصلی

مانم که بر چه اصلی، درد و دوایم از توست!؟

حسین_منزوی

از رنجی خسته ام که ازآنِ من نیست

بر خاکی نشسته ام که ازآنِ من نیست

با نامی زیسته ام که ازآنِ من نیست

از دردی گریسته ام که ازآنِ من نیست

از لذّتی جان گرفته ام که ازآنِ من نیست

به مرگی جان می سپارم که ازآنِ من نیست.

#احمدشاملو

پادشاهی مےکنم در ﻛﺸﻮﺭ آغوش تو

درچنین جولانگهےفرمانده اےنام آورم

داده ام موسےکه باترفندبسپاردبه نیل

تانگردد عاشق چشمان مستت لشکرم

همیشه عاشق آدمای مغرور بودم...👉
چون گفتن "دوست دارم" خیلی واسشون سخته
ولی وقتی میگن عجیب به دلت میشینه...
میدونی چرا...؟!!
چون مطمئنی از سر عادت نگفته...
چون مطمئنی تیکه کلامش نیس...
چون مطمئنی واسه گفتنش پا رو همه ی غرورش گذاشته
چون...
چون مطمئنی "دوست دارم" یعنی واقعا "دوست داره"

شوق دیدار تو را دارم نمی آیی چرا؟
مثل باران،تند میبارم نمی آیی چرا؟


خسته ام از درد،از آهنگ های بیکلام
خسته از آهنگ گیتارم نمی آیی چرا


غرق در کابوس میمانم مجال خواب نیست
من چرا تا صبح بیدارم؟ نمی آیی چرا ؟


رفته ای!با خاطراتت اشک میریزم هنوز
باز غم در سینه میکارم نمی آیی چرا؟


ای دوای درد قلبم، خسته ام از زندگی
بی تو در بستر گرفتارم نمی آیی چرا


نسخه ای پیچیده دکتر بوسه بر لبهای عشق
آه،محتاج پرستارم نمی آیی چرا


هیچ کس من راپرستاری به جز روی تونیست
از تب این عشق،بیمارم نمی آیی چرا؟؟

در توبه مرا گفت كه برگير شرابی
ساقی تو كه خود بيشتر از خلق خرابی !

اين ماهی دلمرده در اين بركه ی دلگير
جز دوری آن ماه نديده ست عذابی

من عارف دلتنگم ، يا زاهد دلسنگ؟
هر روز نقابی زده ام روی نقابی …

يک عمر ملائک همه گشتند و نديدند
در نامه ی اعمال منِ مست صوابی

ساقی! همه بخشوده ی یک گوشه چشميم
آنجا كه تو باشی چه حسابی؟ چه كتابی؟

حافظه ام درد می کند
از سنگینی خاطرات درشت
از اتفاق های نیفتاده

آرامشم تیر می کشد
بغض هایم لبه ی پرتگاه مانده اند
و چشمهایم
خیره به چراغهای جایی نامعلوم

جلوتر نیا
سرزمین سکوت من
میدان مین است...

چه خوش است راز گفتن،
به حریف نکته سنجی

که سخن نگفته باشی،
به سخن رسیده باشد

#بیدل_دهلوی

سخت است بت پرست به تهدیدی
دست از بتی که ساخته بردارد
از دوزخی ندیده نمی ترسد
شمعی که شوق شعله به سر دارد

من شاعری شکسته و آن بانو
با چشم خویش کرده مرا جادو
من با سی و دو حرف الفبا او
جز شاعری هزار هنر دارد

این نابرابرآنه ترین جنگ است
ماه من است و آه... که از سنگ است
یک شب که با من است دلش تنگ است
می گوید انتظار سحر دارد

گرچه هنوز بر سر پیمان است
در فکر ترک خلوت این خانه است
این مثل پر کشیدن پروانه است
در نظم کائنات اثر دارد

تغییر داده است پسندش را
کوتاه کرده موی بلندش را
کفشش به پا،گره زده بندش را
با خنده گفته قصد سفر دارد

تا لب به اعتراض گشودم،دست
بر شانه ام نهاد و لبم را بست
با بوسه ای و گفت که عشقی هست
حتی اگر هزار اگر دارد

عبدالمهدی_نوری

می‌نوشمت که تشنگی‌ام بیشتر شود
آب از تماس با عطشم شعله‌ور شود

آنگاه بی‌مضایقه‌تر نعره می‌کشم
تا آسمان ِ کر شده هم با خبر شود

آن‌قدرها سکوت تو را گوش می‌دهم
تا گوشم از شنیدن ِ بسیار کر شود

تو در منی و شعرم اگر «حافظانه» نیست
«عشقت نه سرسری ست که از سر به در شود»

آرامشم همیشه مرا رنج داده‌است
شور خطر کجاست که رنجم به سر شود؟

مرهم به زخم ِ بسته که راهی نمی‌برد
کاشا که عشق مختصری نیشتر شود

خانه ی قلبم خراب از یکه تازی های توست


عشق بازی کن که وقت عشقبازی های توست



تا دل مشتاق من محتاج عاشق بودن است


دلبری کردن یکی از بی نیازی های توست

فاضل_نظري

دوست می‌دارم من این نالیدن دلسوز را

تا به هر نوعی که باشد بگذرانم روز را

شب همه شب انتظار صبح رویی می‌رود

کان صباحت نیست این صبح جهان افروز را

وه که گر من بازبینم چهر مهرافزای او

تا قیامت شکر گویم طالع پیروز را

گر من از سنگ ملامت روی برپیچم زنم

جان سپر کردند مردان ناوک دلدوز را

کامجویان را ز ناکامی چشیدن چاره نیست

بر زمستان صبر باید طالب نوروز را

عاقلان خوشه چین از سر لیلی غافلند

این کرامت نیست جز مجنون خرمن سوز را

عاشقان دین و دنیاباز را خاصیتیست

کان نباشد زاهدان مال و جاه اندوز را

دیگری را در کمند آور که ما خود بنده‌ایم

ریسمان در پای حاجت نیست دست آموز را

سعدیا دی رفت و فردا همچنان موجود نیست

در میان این و آن فرصت شمار امروز را


سعدی

ما را نتوان پخت که ما سوخته ايم
آتش نتوان زد که برافروخته ايم

ما را نتوان شکست آسان اى دوست
هرجا که دلى شکست، ما دوخته ايم

ما خسرو و شيرين نشناسيم به عشق
از عشق نکات ديگر آموخته ايم

از عشق همين نکته کفايت ما را
وجدان و شرف به عهد نفروخته ایم

#بیدل_دهلوی

نه سوهان روح و روان تو میشم
نه سکوی پرتاب بسوی زندگی

فقط قلب من سرزمینی میشود
که حالت خوب باشد
شبیه پناهندگی


سعید چگینی.