شعر و شیدایی

                        

لبی مست ودعا خوان خواهم امشب
تسلی دل و جان خواهم امشب

که تا بینی نیازم بر قد خویش
نگاهت رافراوان خواهم امشب

نشستم بر درت همچون گدایی
هر آن بخشی مرا آن خواهم امشب

چنین سرد و بدون غم مخواهم
مددکن درد هجران خواهم امشب
بگیرم از لبت یک جرعه شاید
به درد کهنه درمان خواهم امشب

مگیرآشفته مویت را زدستم
که آن زلف پریشان خواهم امشب

به جانت خسته از این عقل و هوشم
دمی بر عشق و نسیان خواهم امشب

پا به پایت تا ته این جاده می آیم نترس
این منم عاشقترین دلداده می آیم نترس
.
در مسیرِ عشق از آیینه هم صادق ترم
ساده بودم ساده هستم ساده می آیم نترس .
خم به ابرویت نیاور ذره ای ، دق می کنم
عاشقت با خون تعهد داده ، می آیم نترس
.
عقل میگوید نرو اما نمی فهمد که عشق
در دلِ وامانده ام افتاده می آیم نترس...!
.
در دلِ آتش برو ، در آسمان پرواز کن...

پا به پایت تا ته این جاده می آیم ، نترس
.

ﻋﻤﯿــــﻖ ﺗــــــــﺮﯾﻦ
ﺯﺧــــــﻢ ﻫﺎﯼ ﺩﻟــــﻢ
ﯾــــــﺎﺩﮔـــــﺍﺭﯼ
ﻋـــــﺰﯾﺰﺗﺮﯾﻦ ﺍﺩﻡ
ﺯﻧـــــــﺪﮔﯿﻤﻪ
ﻫﻤـــــﻮﻥ ﮐﻪ ﯾﻪ ﺗﺎﺭ ﻣﻮیش
ﺑــــــﺮﺍﺑــــــﺮ ﺑـــــﻮﺩ ﺑﺎ ﺩﻧﯿــــــــﺎ ﺑـــﺮﺍﻡ......

صبح آمد! به دلم حال و هوایَت دارم
بَسکه احساسِ عجیبی به صدایَت دارم

تو بیایی بغلم، بغض و نفس تنگی و شور
از سَرِ عشق و جنون، گریه برایَت دارم

تا سیب گونه ات بنوازد نگاه را

آدم چگونه سر نسپارد گناه را؟

حالم شبیه شانه ی بیچاره ایست که

در لابه لای موی تو گم کرده راه را

هر چند گفته اند که بوسیدنت خطاست

توجیه می کند لب تو اشتباه را

چشم تو بس که جاذبه دارد٬ عجیب نیست

عمری خدا به دور تو گردانده ماه را

حالم بد است٬ مثل گدایی که سالهاست

چشمش گرفته دختر یک پادشاه را

من در نماز غرق که باشم بغیر تو؟!

اسمت می آید "" اشهد ان لا اله" را

یکی انفرادی شده زندگیش
یکی باخت داده پای سادگیش
یکی هرچی هست با دلش صادقه
یکی عاشقه عشقشم عاشقه
خدا چوب لای چرخ کارم نکن
خدا خسته ام صبح بیدارم نکن

هر چند نمی‌دانم خواب‌ هایت را با که شریک می‌ شوی

اما هنوز شریک تمام بی‌خوابی ‌های من تویی

هیچ کس ویرانیم را حس نکرد

وسعت تنهائیم را حس نکرد

در میان خنده های تلخ من

گریه پنهانیم را حس نکرد

در هجوم لحظه های بی کسی

درد بی کس ماندنم را حس نکرد

آن که با آغاز من مانوس بود

لحظه پایانیم را حس نکرد

از این نامهربونی ها دارم از غصه میمیرم

تو ای رفیق تنهایی یه روز دستاتو می گیرم

ﺭﻭﺯ ﺍﻭﻝ ﺑﻤﻦ ﺁﻣﻮﺧﺖ ﻣﻌﻠﻢ” ﺁ ” ﺭﺍ
ﺧﻮﻥ ﺩﻝ ﺧﻮﺭﺩ ﺑﺴﯽ ﺗﺎ ﮐﻪ ﻧﻮﺷﺘﻢ ” ﺑﺎ ” ﺭﺍ

ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩ ﺑﻪ ﺑﺎﻻ ﻭ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺁﻭﺭﺩ
ﺗﺎ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﺨﺶ ﮐﻨﻢ ﺑﺎﺑﺎ ﺭﺍ

ﺯﻧﮓ ﻧﻘﺎﺷﯽ، ﻣﻦ ﺭﻧﮓ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﺴﺘﻢ
ﺍﻭ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺁﺑﯽ ﺑﮑﺸﻢ ﺩﺭﯾﺎ ﺭﺍ

ﺁﻧﻘﺪﺭ ﮔﻔﺖ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺎﯼ ﺩﻡ ﺩﺳﺖ
ﺗﺎ مراعات کنم ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺩﺭ ﺍﻣﻼ ﺭﺍ

ﺑﺎﺯﮔﻮ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺩﻫﻘﺎﻥ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭ ﮐﻪ ﺑﻮﺩ
ﺗﺎ ﮐﻪ ﺳﺮﻣﺸﻖ ﺩﻫﺪ ﺟﻤﻠﻪ ﯼ ﺧﻮﺑﯽ ﻫﺎ ﺭﺍ

ﺗﺎ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﯿﻢ ﮐﺴﺮ ﮐﻨﻢ ﺳﺎﯾﻪ ﯼ ﺟﻬﻞ
ﺑﺎ ﮐﻤﯽ ﺣﻮﺻﻠﻪ ﺁﻣﻮﺧﺖ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﻨﻬﺎ ﺭﺍ

ﮔﻔﺖ ﺭﻭﺑﺎﻩ ﭘﻨﯿﺮ ﺍﺯ ﺩﻫﻦ ﺯﺍﻍ ﺭﺑﻮﺩ
ﺗﺎ ﮐﻪ ﯾﺎﺩﻡ ﻧﺮﻭﺩ ﺣﻘﻪ ﺍﯾﻦ ﺩﻧﯿﺎ ﺭﺍ

گفت ” ﺁ ” ﺑﺮ ﺳﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﯿﺰ ﮐﻼﻫﯽ ﺩﺍﺭﺩ
ﻋﺸﻖ ﺑﺎ ﺣﻮﺻﻠﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﮐﻼﻩ ﻣﺎ ﺭﺍ

ﻣﺎ ﮐﻪ ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩﯾﻢ که: ﺑﺎﺑﺎ ﻧﺎﻥ ﺩﺍﺩ
ﭘﺲ ﻧﺪﯾﺪﯾﻢ ﭼﺮﺍ ﺧﻮﻥ ﺩﻝ ﺑﺎﺑﺎ ﺭﺍ؟

ﺩﺭﺱ ﺩﻫﻘﺎﻥ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪ ﻭ
ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺑﺮد ﮐﻪ ﻣﺤﺘﺎﺝ ﮐﻨﺪ ﺩﺍﺭﺍ ﺭﺍ

ﺷﻮﻫﺮ ﺳﺎﺭﺍ ﺷﯿﺎﺩ ﺩﺭﺁﻣﺪ ﺍﺯ ﺁﺏ
ﮐﺮﺩ ﭼﻮﻥ ﺷﺎﻡ ﺳﯿﻪ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺳﺎﺭﺍ ﺭﺍ

ﺑﻮﯼ ﻣﺮﮒ ﺁﻣﺪ ﻭ ﮐﺒﺮﯼ ﺑﻪ ﻣﺮﺍﺩﺵ ﻧﺮﺳﯿﺪ
ﺳﺮﻃﺎﻥ ﺭﻓﺖ ﮐﻪ ﺗﺴﻠﯿﻢ ﮐﻨﺪ ﮐﺒﺮﯼ ﺭﺍ

ﮐﺎﺵ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﻣﻌﻠﻢ ﻋﻮﺽ ﺭﻭﺑﻪ ﻭ ﺯﺍﻍ
ﯾﺎﺩ ﻣﯽ ﺩﺍﺩ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺯﯾﺮﮐﯽ ﻓﺮﺩﺍ ﺭﺍ

کاش ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﺳﺮ ﺑﺎﺯﯼ ﻗﺎﯾﻢ باﺷﮏ
ایست میداد بد و زشت همه دنیا را

ﺍﻭ ﺑﻪ ﻣﺎ ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻟﻔﺒﺎﯼ ﻣﺤﺒﺖ ﺁﻣﻮﺧﺖ
ﻣﺎ ﻏﻠﻂ ﯾﺎﺩ ﮔﺮﻓﺘﯿﻢ ” ﺍﻟﻒ ” ﺗﺎ ” ﯾﺎ ” ﺭﺍ..........

بعضی ها !!!!
آرامش مطلقند .........
لبخندشان ،،،
تلألو برق چشمانشان ........
صدای آرامشان ..........
اصلِ کار ،،، تپش قلبشان ،
یک دنیا آرامشند ......
آنقدر عزیزند که میترسی تمام شوند ،،
بعضی ها .......
بودنشان......
همین ساده بودنشان......
نفس کشیدنشان.......
لبخند مینشاند گوشه لبمان
و من چقدر دوست دارم
این بعضی ها را..

دلگیرم
از دنیآ و روزگآرش
از بی کسی هآ و سکوت هآ!
این منم که اینگونه خسته ام
منی که همیشه خوب بودم و خندآن
منی که خنده هآیم مثآلی بود به مثآل ضرب المثل!
نمی توآنی بفهمی و البته عجیب هم نیست برآیم!
چون “تو”، “من” نیستی!
پس لطفا قضآوتم نکن

دیده را صد بار شستم ، وا نشد
آنچه را گـم کرده ام ، پـــــیدا نشد

هرکسی با شیوه ای دل را شکست
یک نفـــــر دلســوز حـال مـا نشــد

هیچ کس در دل شکستن ، مثل تو
خشک وبی احساس و بی پروا نشد

وعده هایی را که دادی، پـوچ بود
قول هایت، هیچ یک اجــرا نشــد

گم شدی همواره در کابوس هــا
خواب تو ، یکـــــبار هم رویـا نشد

چهره از آئیـــــــــنه تا آئــــینه ای
فرق ها دارد ، ولـی زیـــبـــا نشد

باز ، موکــول به فــردا می کنی؟
درد این دل ، چاره تا فـــردا نشد

ادعای عاشقی ، حرف است، حرف
هر دلی ، هم وسعت دريا نشد..

شاه دلم گدا مکش ، من شده ام گدای تو
گر چه ستم کنی به من،جان و تنم فدای تو

مهر تو از وجود من ، با غم دل نمی رود
مهر منت به دل نشد ، هر چه کنم برای تو

از همه کس گذر کنم ، از تو گذر نمی شود
مشکل تو وفای من ، مشکل من جفای تو

کن نظری که تشنه ام ، بهر وصال عشق تو
من نکنم نظر به کس ، جز رخ دلربای تو

جان من و جهان من ، روی سپید تو شدست
عاقبتم چنین شود ، مرگ من و بقای تو

از تو برآید از دلم ، هر نفس و تنفسم
من نروم ز کوی تو ، تا که شوم فنای تو

دست ز تو نمی کشم ، تا که وصال من دهی
هر چه کنی بکن به من ، راضی ام از رضای تو

شب به چشمان سیاهت غبطه دارد ناز من
وا مکن چشمت که تا افشا نگردد راز من

تیر مژگانت نمی دانی که با قلبم چه کرد
آن کمان ابروی تو هر دم کند با من نبرد

خال مه رویت زند آتش به جان و هستی ام
آمدی گشتی دلیل عشق و این سرمستی ام

سرخوشم زان لحظه ای را شانه بر مویت زنم
هر دم آهنگی ز دل با تار گیسویت زنم

رخنه کردی در دل و در دین و جان و پیکرم
دوست دارم دم به دم آن روی ماهت بنگرم

دست دنیا بوسم و خاکم به پای سرنوشت
مرحبا بر آنکه تقدیرم به پای تو نوشت...

" قــــــــــلبم "
خصـــوصی ترین
جـــای دنیـــاے دلتنگـــــی هایم بـــــود...
تا اینکـــــه ... " تــــــــــو "
ســــزده به خـــانه ے دلــــــــــم آمـــــدی ..
رسـم مـهمان نــوازے
شد بـلاے جانم
نتوانســتم به آمـدنت "نـــــه" بگویم
با بـــودنت خـــو گرفتم ...
حســـابی که وابسته ات شدم ،
یـــادت افـــــتاد کـــــه ..
فـــقط برای مــهمانی
به دلــــــــــم ســــرزده بودے..
بعـد از رفتنت
حـــــریم خصـــــوصے دلــــــــــم ،
ویـــــرانه اے "ســـــوت و کــــور" شـــــده . . .
دلــــــــــم بدجـــــور شـکست ... بـاور کن .

عادتهائى كه معجزه میکند:

با ملايمت = سخن بگوئيد،
عــمــيـــق = نفس بكشيد،
شــــــيــك = لباس بپوشيد،
صـبـورانه = كار كنيد.
نـجـيـبـانه = رفتار كنيد،
هــمـــواره = پس انداز كنيد،
عــاقــلانـه = بخوريد،
كــــافـــى = بخوابيد،
بى باكانه = عمل كنيد،
خـلاقـانـه = بينديشيد،
صـادقانه = عشق بورزید،
هوشمندانه = خرج كنيد،

خوشبختی یک سفراست,نه یک مقصد.
هیچ زمانی بهترازهمین لحظه برای شادبودن وجودندارد.
زندگی کنیدو از حال لذت ببرید...

نه باغ، نه بستان، نه چمن میخواهم
نه سرو، نه گل، نه یاسمن میخواهم

خواهم ز خدای خویش کنجی که در آن
من باشم و آن کسی که من میخواهم


#ابوسعید_ابوالخیر

می دانم تو را امشب بِدِل مهمان کنم یا نه؟
همه درد وغم ِخود را به تو عنوان کنم یا نه؟

تمام ِنامه هایی که به تو دادم نخواندی را
من امشب از نگاه ِتو کنون پنهان کنم یا نه؟

لبانت را که بگشایی چه قندی از لبت ریزد
کمی از قند ِلب ها را پر ِقندان کنم یا نه؟

چگونه میشود روزی تو در آغوش ِمن باشی
درآغوشت من این جان را بتوقربان کنم یانه؟

میان جمع ِ گل ها تو گل زیبای ِمن بودی
تو را خوشبوترین عطر ِگل ِکاشان کنم یا نه؟

چه پُل هایی به سوی تو زدم نزدیک توباشم
همه پل های ِپشتم را بگو ویران کنم یا نه؟

زمان ِرفتنت قلبم دچار ِ فقر و بحران شد
بگو با مقدمت فکری به این بحران کنم یا نه؟

قدم بر دیده ام بگذار و شهرم را چراغان کن
زبان واکن شمیران را کنون استان کنم یا نه؟

بیا نزدیک ِمن بنشین بگو حرف ِدل ِخود را
من آیا شکر ِاین وصلت به آن یزدان کنم یانه؟

ل" چه دنیای قشنگی دارد...


"بزرگ" میشود...

"عاشق" میشود...

"تنگ" میشود...

میشکند...

میگرید...

میریزد...

دلبری میکند...

میتپد و میمیرد...

چون "می ایستد" تمام میشود.