شعر و شیدایی

                        

شاهرگ های زمین از داغ باران پر شده ست
آسمانا! کاسه ی صبر درختان پر شده ست

زندگی چون ساعت شماطه دار کهنه ای
از توقف ها و رفتن های یکسان پر شده ست

چای می نوشم که با غفلت فراموشت کنم
چای می نوشم ولی... از اشک، فنجان پر شده ست

بس که گل هایم به گور دسته جمعی رفته اند
دیگر از گل های پرپر خاک گلدان پر شده ست

دوک نخ ریسی بیاور یوسف مصری ببر
شهر از بازار یوسف های ارزان پر شده ست

شهر گفتم؟! شهر! آری شهر! شهر
از خیابان! از خیابان! از خیابان پر شده ست

رفیق روزهای قشنگم!

سردت شد خبرم کن تابرایت بسوزانم غم دنیا را...
بهانه های دنیا تو را از یادم نخواهد برد
در قلبم جاری هستی...
لبت پرخنده...
قلبت آرام ...

عاشقم ، دیوانه ام با اسمِ خود جارم بزن
عاشقی هم جرم دارد نازنین دارم بزن

منگِ منگم ، گیجِ گیجم ، اصلا امشب مثلِ بنگ
در تَهِ اندوهِ سیگارِ تمامِ غصه ها بارم بزن!

با ترامادول رفیقم از شبی که رفته ای !
وقت کردی یک سری هم بر دلِ زارم بزن

ای نگاهت آتشِ نمرودیانِ قبلِ من
آتشی بر شعرِ من یا جمله آثارم بزن

هیچکس دیوانگی های مرا باور نکرد
حداقل تو بیا سر به شبِ تارم بزن

نیمه ی خالیِ لیوانِ مرا هِی پر نکن!
ای دروغِ نیمه ی پر ، پک به سیگارم بزن

از دِهِ ما رفتی و شهری شدی اما شبی
بر دِهِستان دلم هم یک سری یارم بزن

ای پرنده زیبا
زخم بالت را که می‌بستم
عاشقت شدم
نباید این‌قدر بی‌رحمانه دور می‌شدی
بی پر و بالم من
آسمان به آسمان
چگونه دنبالت بگردم ؟
ای پرنده زیبا
اسیر زیبایی‌ات شده‌ام
مرا به قفس انداخته ای...


#رسول_یونان

هرکه پیشانی او زخم شده مومن نیست
پیر وادی شدن ای دوست! به سال و سن نیست!

دین تسبیح و مناجات و محاسن دین نیست!
به خدای تو قسم پیرو دین خودبین نیست!

دین کجا گفته که همسایه ی خود را ول کن؟
دین کجا گفته که دل را ز خدا غافل کن؟؟

دین کجا گفته که چون کبک ببر سر در برف؟
دین کجا گفته فقط مغلطه باشد در حرف؟؟

دین کجا گفته جواب سخن حق تیر است؟؟
دین کجا گفته که بیچاره شدن تقدیر است!؟

دین نگفته ست ببر آبروی مومن را؟
دین نوشته است بخر آبروی مومن را

به خدا سخت در انجام خطا غرق شدیم
ناخدا جان!همه در غیر خدا غرق شدیم

دل خوشی مان همه این است:مسلمان هستیم
فخر داریم که:ما پیرو قرآن هستیم

ما مسلمان دروغیم!... مسلمان فریب!
همه ی دغدغه مان این شده: گندم؟ یاسیب؟...

هر که از راه رسید آبروی دین را برد!
هر که آمد فقط از گرده ی این مذهب خورد!

آب راکد بشود، قطع و یقین می گندد!
غرب یکدست به دینداری مان می خندد!

در نمازت "خم ابروی نگار" آوردی!
با عبادات چنین, گند به بار آوردی!

هرچه را گم بکنی وقت نمازت پیداست
اصلا انگار نه انگار خدا آن بالاست!
💖💖

عقل و دل روزی ز هم دلخور شدند
هردو از احساس نفرت پر شدند....
دل به چشمان کسی,وابسته بود
عقل از این بچه بازی خسته بود....
حرف حق با عقل بود اما چه سود
پیش دل حقانیت مطرح نبود....
دل به فکر چشم مشکی فام بود
عقل آگاه از خیال خام بود....
عقل با او منطقی رفتار کرد
هرچه دل اصرار,عقل انکار کرد....
کشمکش ها بینشان شد بیشتر
اختلافی بیشتر از پیشتر....
عاقبت عقل از سر عاشق پرید
بعد از آن چشمان مشکی را ندید....
تا به خود امد بیابانگرد بود
خنده بر لب از غم این درد بود.....!.

گر بگویم با خیالت تا کجاها رفته ام
مردمان این زمانه سنگسارم می کنند...

رج به رج هر بیت را از روی چشمت ساختم
شعرهایم دستباف مهربانی های توست...

عطسه هایم عرصۀ پاییز را پر کرده است
حرف رفتن می زنی هی صبر می آید فقط

روی نبودت هم حسابی تازه وا کردم
یاد تو می ارزد به بودنهای خیلیها

تو در کنار خودت نیستی نمی دانی
که در کنار تو بودن چه عالمی دارد

یک امشبی که آمده بودی به خواب من
من از غم فراق تو خوابم نبرده بود...

ﺯﺩﻩ ﺍﻡ ﺑﺮ ﺩﻝ ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﯼ ﺧﻮﺩ ، ﭼﻮﺏ ﺣﺮﺍﺝ
ﯾﺎ ﺑـﺨﺮ، ﯾﺎ ﺑﺸـِﮑﻦ ، ﯾﺎ ﺯ ﻏﻢ ﺁﺯﺍﺩﺵ ﮐﻦ


‏💕❤️💕

رکعت اول رسیدی ، هوش من بر باد رفت
رکعت سوم که رفتی ، سجده ام از یاد رفت !!...

آمدم خیر سرم ذکری بخوانم در حرم
رد شدی از گوشه ای و توبه ام بر باد رفت !!..

[Forwarded from Alborz]
یادِ تو،
که مرا در بر می گیرد ..
ترنمِ خواستنت،
در چشمهایم خواندنی ست.
صدایِ گامهایت،
در قلبم، شنیدنی ست.
و سرودنت،
از نوکِ انگشتانم آغاز می شود.
اعجاز می کنی ..
و من، یک روزی
به کلیسا خواهم رفت؛
و تو را اعتراف خواهم کرد.
که من،
تمامِ شعرهایم را، از چشمهایِ تو به تاراج برده اَم.
و تمامِ نُت ها را،
با رقصِ موزونِ انگشت هایِ تو،
ما بینِ انگشتانم
به قطعه ای شگفت، مبدل کرده اَم.
و یک روز،
همه خواهند فهمید
که من چیزی نیستم جز ..
تو

من اینجا بس دلم تنگ است و هر سازی که می بینم
بد آهنگ است
بیا ره توشه برداریم و
قدم در راه بی برگشت بگذاریم
ببینیم آیا آسمان هرکجا همین رنگ است؟

اخوان

تنهایی ام را شیر خواهم داد...اوضاع را تغییر خواهم داد

اندامی از اندوه می سازم...با قوزِ پشتم کوه می سازم

باید که جلّادِ خودم باشم...تفریقِ اعدادِ خودم باشم

در راه عشق با دل شیدا فتاده‌ایم
چندان دویده‌ایم که از پا فتاده‌ایم

عاشق بسی به کوی تو افتاده است لیک
ما در میانهٔ همه رسوا فتاده‌ایم

پشت رقیب را همه قربست و منزلت
مردود درگه تو همین ما فتاده‌ایم

ما بیکسیم و ساکن ویرانهٔ غمت
دیوانه‌های طرفه به یک جا فتاده ایم

وحشی نکرده‌ایم قد از بار فتنه راست
تا در هوای آن قد رعنا فتاده‌ایم
@
🌾وحشی_بافقی "..🌾

ای توبه‌ام شکسته از تو کجا گریزم
ای در دلم نشسته از تو کجا گریزم

ای نور هر دو دیده بی‌تو چگونه بینم
وی گردنم ببسته از تو کجا گریزم

ای شش جهت زِنورت چون آینه‌ست شش رو
وی روی تو خجسته از تو کجا گریزم

دل بود از تو خسته جان بود از تو رسته
جان نیز گشت خسته از تو کجا گریزم

گر بندم این بصر را ور بسکلم نظر را
از دل نه‌ای گسسته از تو کجا گریزم

مولانا

دلی رانشکن
شاید خانه خدا باشد.

کسی راتحقیر مکن
شاید محبوب خدا باشد

ازهیچ غمی ناله نکن
شایدامتحانی ازسوی خدا باشد.

گر نیمه شبی مست،درآغوش من افتد

چندان به لبش بوسه زنم کز سخن افتد

صدبار به پیش قدمش جان بسپارم

یکبار مگر گوشه ی چشمش بمن افتد

ای برسر سودای تو،سرها شده بر باد

دور از تو چنانم ،که تنی بی بدن افتد

آوازه ی کوچک دهنت ورد زبانهاست

پیدا شود آن راز،که در هردهن افتد

شیرین نفتد؛ هر که زند تیشه،که اینکار

شوری است، که تنها بسر کوهکن افتد❤️

یار دبستانی من، با من و همراه منی
چوب الف بر سر ما، بغض من و آه منی

حک شده اسم من و تو، رو تن این تخته سیاه
ترکهٔ بیداد و ستم، مونده هنوز رو تن ما

دشت بی‌فرهنگی ما، هرزه تموم علفاش
خوب اگه خوب، بد اگه بد، مرده دلای آدماش

دست من و تو باید این، پرده‌ها رو پاره کنه
کی می‌تونه جز من و تو، درد ما رو چاره کنه؟

یار دبستانی من، با من و همراه منی
چوب الف بر سر ما، بغض من و آه منی

حک شده اسم من و تو، رو تن این تخته سیاه
ترکهٔ بیداد و ستم، مونده هنوز رو تن ما

یار دبستانی من، با من و همراه منی
چوب الف بر سر ما، بغض من و آه منی

حک شده اسم من و تو، رو تن این تخته سیاه
ترکهٔ بیداد و ستم، مونده هنوز رو تن ما

دشت بی‌فرهنگی ما، هرزه تموم علف‌هاش
خوب اگه خوب، بد اگه بد، مرده دلای آدماش

دست من و تو باید این، پرده‌ها رو پاره کنه
کی می‌تونه جز من و تو، درد ما رو چاره کن؟

یار دبستانی من، با من و همراه منی
چوب الف بر سر ما، بغض من و آه منی

حک شده اسم من و تو، رو تن این تخته سیاه
ترکهٔ بیداد و ستم، مونده هنوز رو تن ما

یادمـان بـاشد که دل آلزایمـــــر نمیگیرد...!
مگـرمیشود بعد از تخـــــریب روح، قلـــــب، احساس و دنیـــــای یک انـسان، بگوییم "ببخشــــید" و او ببخشــــد!!
مگر میشود عــــمری را هـــــدر داد و خوشبختـــــی را از انســـــانی گرفت و گفت: "جبـران میکنم"!!
مگـر میشود غـرور کسـی را جلــــــوی دیگـران خـُرد کـرد و با یـک کلمه" ببخشید" غرور لــــــه شــــده اش را پیــــونـد زد!!
غـرور و شخصیــــت کـسی را کـه با توهين به آشوب و ویرانـــی کشانــدیم، با گفتن کلمه ی ببخشید آرام نـــمیشود ..
باید بدانیم که
دل آلزایمر نمیگیرد وقتی شکست

دستم نمی رسد به بلندای چیدنت
باید بسنده کرد به رویای دیدنت

یوسف ترین عزیز جهان هم که باشی ام
در سینه آتشی است به داغ خریدنت

من جلد بام خانه ی خود مانده ام و تو
هفت آسمان کم است برای پریدنت

ترسم رها کنم نفسم را و ناگهان
پیراهنی نباشد و شوق دریدنت

در دامن دلم چو ترنجی نشسته ای
شیرین ترین توهم دستم بریدنت

رویای کال سیبی و هرچند در خیال
یک عمر، منتظر به امید رسیدنت

بالاتر از نگاه منی! آه! ماه من!
دستم نمی رسد به بلنداي چيدنت

هر زنی شروع یک شعراست

بعضی با نگاهشان

بعضی با بوی عطرشان

بعضی باموج مویشان
وبعضی با آهنگ صدایشان

می آیند ودر خاطر یک مردی به زیبایی
وعاشقانه نقش می بندند

ردپایشان درزندگی هرکسی
کتاب شعری می شود

زنها آغازگر تمام
عاشقانه هایند

تمام شعرهابرایشان ردیف خواهد شد
وقافیه عشق را خوب
بلدند...
میناکاظمی