شعر و شیدایی

                        

به ماندن تو عاشقم...
به رفتن تو مبتلا...
شكسته ام ولی برو...
بریده ام ولی بیا...

چه گیج حرف می زنم...
چه ساده درد می كشم...
اسیر قهر و آشتی...
میانِ آب و آتشم...

ببین چه سرد و بی صدا ...
ببین چه صاف و ساده ام...
گلی كه دوست داشتم...
به دست باد داده ام...

چه عاشقانه زیستم...
چه بی صدا گریستم...
چه ساده با تو هستم و...
چه ساده بی تو نیستم...

تو را نفس كشیدم و...
به گریه با تو ساختم...
چه دیر عاشقت شدم...
چه دیرتر شناختم...

در فراخوان نگاهت،زود شرکت میکنم
با خیالت یک دو ساعت،خوب خلوت میکنم

چشم های تو مجازی نیست اما،تاسحر
با نگاه بی نظیرت،بی صدا چت میکنم

چشم هایت موج دریا و،خیالت آسمان
تا نگاهت میکنم،احساس لذت می کنم

یک زمان میرنجی و یکبار میخندی برام
دل فدای خنده های بیصدایت میکنم

زل زدن درچشمهایت،اتفاقی ساده نیست
از نگاه مهربانت کسب رخصت میکنم

با خیالم همنشینی،از همه عالم جدا
از تمام مردم دنیا،سوایت میکنم...

کاش میشد میپریدم بی هوا در خلوتت
از نگاهت شرم دارم من،رعایت میکنم

دنبال کسی باش که دنبال تو باشد

اینگونه اگر نیست به دنبال خودت باش

پرواز قشنگ است ولی بی غم و منت

منت نکش از غیر و پر وبال خودت باش

❤️میناا

ای رفته ز دل ، رفته ز بر ، رفته ز خاطر
بر من منگر ، تاب نگاه تو ندارم

بر من منگر ، زانکه به جز تلخی اندوه
در خاطر از آن چشم سیاه تو ندارم

ای رفته ز دل راست بگو ! بهر چه امشب
با خاطره ها آمده ای باز به سویم ؟

گر آمده ای از پی آن دلبر دلخواه
من او نیم ، او مرده و من سایه اویم

من او نیم ، آخر دل من سرد و سیاه است
او در دل سودازده از عشق شرر داشت

او در همه جا ، با همه کس ، در همه احوال
سودای تو را ای بت بی مهر ! به سر داشت

من او نیم ، این دیده من گنگ و خموش است
در دیده او آن همه گفتار ، نهان بود

وان عشق غم آلود در آن نرگس شبرنگ
مرموزتر از تیرگی شامگهان بود

من او نیم آری ، لب من این لب بی رنگ
دیری ست که با خنده یی از عشق تو نشکفت

اما به لب او همه دم خنده جان بخش
مهتاب صفت بر گل شبنم زده میخفت

بر من منگر ، تاب نگاه تو ندارم
آن کس که تو میخواهیش از من به خدا مرد

او در تن من بود و ندانم که به ناگاه
چون دید و چه ها کرد و کجا رفت و چرا مرد

من گور ویم ، گور ویم ، بر تن گرمش
افسردگی و سردی کافور نهادم

او مرده و در سینه من ، این دل بی مهر
سنگی ست که من بر سر آن گور نهادم

" سیمین بهبهانی " 

نمیدانم کدام را راضی کنم

"دلی" که میخواهد
عاشق باشد
یا "عقلی" که میخواهد
عاقل باشد

من، لای کتاب زندگی
مانده ام؛
لای فصلی بدخط و تلخ
بنام "تحمل"

کاش آدمی میتوانست
"دلش" را به
صندوق امانات بسپارد،

و با اولین قطار
به تعطیلات برود 👌👌👍👍🌺

چشمک بزن چراغ ِخیابان ِعاشقی !
در بهت ِ چشم ِمرغ ِغزلخوان ِعاشقی

شاید بهار هم ،شبی از دوردست ِخویش
تن در دهد به سوز ِزمستان ِعاشقی

قدری بخند در شب دلگیر ِ چشم من
برقی بزن ستاره ی خنـدان عاشقی !

عیسی بیا که وقت دمیدن رسیده است
بر پیکر ِ الهه ی بی جـان عاشقی

اینجا نشسته ام و تنم شسته می شود
با بغض های ابر ِ بهـاران ِعاشقی

گاهی نظر به چشم ِ پر از شور ِزندگیت
گاهی به سوی قبـر ِشهیدان ِعاشقی

در خواب ِگریه های خودم غرق می شوم
این رعد و برق هرشب و باران ِعاشقی

ای کاش بعد ِمردن ِمن ،دوستان ِمن
دفنم کنند در غزلستان ِ عاشقی🍂

عاشق نباشی حس باران را نمی فهمی
فرق قفس با یک خیابان را نمی فهمی

عاشق نباشی می روی در جاده ها،اما
معنای فصل برگ ریزان را نمی فهمی

عاشق نباشی،زندگی بی رنگ و بی معناست
درد درون چشم انسان را نمی فهمی

در شعرها دنیایی از اسرار پنهان است
عاشق نباشی،درد پنهان را نمی فهمی

عاشق نباشی فصل پاییز و بهار،حتی
زیبایی فصل زمستان را نمی فهمی

عاشقانه هایم آغاز شد وقتی تو بهترین اتفاق زندگیم شدی...
ترسیم شیرین ترین رویای من است...
نوشتن از مهربانی قلب تو!!
خوب من.....
تمام خیال واقعی من.....
بدان!!
خیال تو مرا بیخیال عالم کرد..
اینجا برای نوشتن از تو بسیار کم است...
تو ساکن و صاحب مطلق قلب منی..
تنهای چشمانم...
آرامش زندگیم...
تمام کننده ناتمام های من...!!
زندگی من معنای پیچیده ای ندارد...
نبض حیات من دو حرف بیشتر نیست... تــــــــــــــــو!!!

"بنام مادر"

پابه پای غم من پیر شد و حـرف نـزد...!!!
داغ دید از من و تبخیر شد و حـرف نـزد...!!!
شب به شب منتظرم بود و دلش پر آشوب.!!!
شب به شب آمدنم دیر شد و حرف نزد.!!!
غصه میخورد که من حال خرابی دارم...!!!
از همین غصه ی من سیر شد و حرف نزد!!!
وای از آن لحظه که حرفم دل او را سوزاند!!!
خیس شد چشمش و دلگیر شد و حرف نزد!!!
صورت پر شده از چین و چروکش یعنی!!!
مادرم خسته شد و پیر شد و حرف نزد •••!!!

درود بر تمامی مادران

فریاد

فرياد نزن ای عاشق
من صدايت را درون
قلب خود می شنوم
درد را در چهره ی عاشق تو
با ذهن خود می نگرم
فرياد نزن ای عاشق
فرياد نزن !

بی سبب نيست چنين فريادم
بی گناه در دام عشق افتادم
چه درست و چه غلط زندگيه
هم خودم هم تورو بر باد دادم
بی گناه در دام عشق افتادم

اگر احساسمو می فهميدی
قلبتو دوباره می بخشيدی
لحظه ی پايان اين ديدار را
روز آغازی دگر می ديدی

اگه بيهوده نمی ترسيدم
عشقو آن گونه که هست می ديدم
شايد اين لحظه ی غمگين وداع
قلبمو دوباره می بخشيدم
کاش از اين عشق نمی ترسيدم !

ما سزاواريم اگر گريانيم
اين چنين خسته و سرگردانيم
ما که دانسته به دام افتاديم
چرا از عاشقی رو گردانيم ؟

وقتی پيمان دل و می بستيم
گفته بوديم فقط عاشق هستيم
ولی با عشق نگفتيم هرگز
از دو ایل نا برابر هستیم
از دو ایل نابرابر هستیم

نه گناهکاریم نه بی تقصیریم
منو تو بازیچه ی تقدیریم
هردو در بیراهه ی بی رحم عشق
با دل و احساس خود درگیریم

بیشتر از همیشه دوستت دارم
گرچه از عاشقی و عاشق شدن بیزارم
زیر آوار فرو ریخته ی عشق
از دلم چیزی نمونده که به تو بسپارم

تو که همدردی مرا یاری بده
به من عاشق امیدواری بده
اگر عشق با ما سر یاری نداشت
تو به من قول وفاداری بده !
تو به من قول وفاداری بده !

از عاطفه بر هر که گذشتیم، خطر شد!
از عشق به هر سبزه دمیدیم شرر شد
یک روز نشد عافیت از موی تو بینیم
زین درد کشاکش،همه آفاق خبر شد
پیراهنی از تار وفا دوخته بودم
چون تاب جفای تو نیاورد، کفن شد!
هر سنگ که بر سینه زدم نقش تو بگرفت
آن هم صنمی بهر پرستیدن من شد!
بر هر که دلی از غم ایام ببستیم
در فکر دیاری شد و راهی سفر شد!
از غنچه ی شب تا گل شب،فکر تو بودیم
از بس که به دل نقش تو بستیم،سحر شد!

ترک ما کردی ولی باهرکه هستی یار باش

مثل من هرگز نکن با او کمی دلدار باش

کم گذاشتی نازنین یک عمر برایم عشق خود

لااقل یکدم بساز با عشق او بسیار باش

از حریم عشق من پاپس کشیدی ناگهان

گرد تا گرد حریم عشق او دیوار باش

قلمم گفت بگویم که کجایی ای دوســــت؟
و بگویم که دلم را تو دوایی ای دوســـت
من به یــادت همه ی میکده ها را گشتم
بی خبر زانکه تو آواره ی مایی ای دوست
گر ز حال من بیچاره بخواهی خبری:
من دچارغم هجران و جدایی ای دوست
کاش ساقی به من مست٬نگاهی بکنــد
و دلم را دهد از جــام صفایی ای دوست
خاطرم هست کبوتر شده بود آن دل تو
تو دلت هست خدایی تو خدایی ای دوست....

ما که رقصیدیم به هر، سازی زدی ای روزگار
دل به تو بستیم و آخر ، دل شکستی روزگار
خوب بودم پس چرا کاتب برایم غم نوشت
کی روا باشد جوابم ،با بدی ای روزگار
فارغ التحصیل دانشگاه درد و غصه ام
بهر شاگردت عجب، سنگ تمامی روزگار
گر برای دیگران مثل بهاران سبز سبز
بهر من پاییزی و ،فصل خزانی روزگار
میکنم دل خوش به هر چیزی حسودی میکنی
مثل رهزن میزنی، بر خنده ام چنگ روزگار
کاش می گفتی ز آزارم چه حاصل میشود
وای عجب بی معرفت ،اهل جفایی روزگار
چون پرنده با چه شوقی لانه بر هم میزنم
دست بی رحمت کند خانه خرابم روزگار
چرخ گردون با دلم نامهربان باشد ولی
با همه درد و غمت بازم صبورم روزگار

باور نکن تنهاییت را من در تو پنهانم تو در من
از من به من نزدیکتر تو از تو به تو نزدیکتر من

باور نکن تنهاییت را تا یک دل و یک درد داریم
تا در عبور از کوچه ی عشق بر دوش هم سر میگذاریم

من با توام هرجا که هستی حتی اگر با هم نباشیم
حتی اگر یک لحظه یک روز با هم در این عالم نباشیم



🔥🔥🔥🔥

برايت از طلا تختى ،مسيرى رو به خوشبختى، برايت عمر نوحى را، وقارت همچو كوهى را ، برايت صبر ايوبى، حياتى مملو از خوبى، برايت شاد بودن را،فقط آزاد بودن را،رفاقت را، صداقت را،اگرخواهى، محبت را، دعا كردم

آمدم پیش دوچشمانت بمیرم نیستی
ازشفای بوسه‌ات‌حاجت‌بگیرم نیستی

میروم شایدکه بعداز مردنم‌ یادم‌کنی
بی‌توحکم‌مرگ خودرا‌میپذیرم‌نیستی

غرق رویاهای شیرین توخسرومیشوم
مثل فرهادی‌سحرگاهان فقیرم‌نیستی

نیستی‌طوفان ‌بپاکردی به دریای دلم
بادبان‌بشکسته‌درطوفان‌اسیرم‌نیستی

سینه ازتیر نگاهت زخم دارد تا ابد
تاقیامت‌عاشق‌این زخم وتیرم‌نیستی

درتنور غصه میسوزم میان شعله ها
زیرسنگ آسیاب غم خمیرم نیستی

منتظرچشمان بیخوابم‌براه‌قاصدی
مثل من مشتاق یک نامه برایم نیست

آمدم پیش دوچشمانت بمیرم نیستی
ازشفای بوسه‌ات‌حاجت‌بگیرم نیستی

میروم شایدکه بعداز مردنم‌ یادم‌کنی
بی‌توحکم‌مرگ خودرا‌میپذیرم‌نیستی

غرق رویاهای شیرین توخسرومیشوم
مثل فرهادی‌سحرگاهان فقیرم‌نیستی

نیستی‌طوفان ‌بپاکردی به دریای دلم
بادبان‌بشکسته‌درطوفان‌اسیرم‌نیستی

سینه ازتیر نگاهت زخم دارد تا ابد
تاقیامت‌عاشق‌این زخم وتیرم‌نیستی

درتنور غصه میسوزم میان شعله ها
زیرسنگ آسیاب غم خمیرم نیستی

منتظرچشمان بیخوابم‌براه‌قاصدی
مثل من مشتاق یک نامه برایم نیست

ساقیا مستانه رو ، آن یار را آواز ده

گر او نمی‌آید بگو ، آن دل که بردی باز ده

افتاده‌ام در کوی تو ، پیچیده‌ام بر موی تو
نازیده‌ام بر روی تو ، آن دل که بردی باز ده

بنگر که مشتاق توام ، مجنون غمناک توام
گرچه که من خاک توام ، آن دل که بردی باز ده

ای دلبر زیبای من ، ای سرو خوش بالای من
لعل لبت حلوای من ، آن دل که بردی باز ده

ما را به غم کردی رها ، شرمی نکردی از خدا
اکنون بیا در کوی ما ، آن دل که بردی باز ده

تا چند خونریزی کنی ، با عاشقان تیزی کنی
خود قصد تبریزی کنی ، آن دل که بردی باز ده

از عشق تو شاد آمدم ، از هجر آزاد آمدم
پیش تو بر داد آمدم ، آن دل که بردی باز ده

یک عمر باید بگذرد
تا بفهمی بیشتر غصه هایی که خوردی
نه خوردنی بود نه پوشیدنی،فقط دور ریختنی بود…!
و چقدر دیر می فهمیم که
زنــدگـی همین روزهاییست که
منتظـر گذشتنش هستیم …!
همیشه بیاد داشته باشیم و فراموش نکنیم.
“مقصد”، همیشه جایى در “انتهاى مسیر” نیست!
“مقصد” لذت بردن از قدمهاییست، که برمیداریم