شعر و شیدایی

                        

,,,, دریا لب ساحل را ، هرثانیه مى بوسد
این سنت او عشقست،عشقى كه نمى پوسد

اما دل آدمها، اندازه دریا نیست ..........
عشقى كه به هم دارند آنقدر شكوفا نیست

ما عاشق اگر بودیم ، بى واژه نمى ماندیم
دیوانگى هم را بیهوده نمى خواندیم

اى كاش براى ما ،دریا شدن آسان بود

در سینه ما هر روز امواج خروشان بود

اى كاش كه آدمها دلتنگ نمى مردند
دلواپسى هم را از یاد نمى بردند

من قطره بارانم ، كافیست تو دریا شى !؟!
ساحل پر تنهاییست، عشقست اگر باشى

خنده‌هایم را دوامی نیست وقتی نیستی
لحظه‌هایم را مرامی نیست وقتی نیستی

می‌شود آرامشم میدانِ جنگِ خاطره
رشته‌هایم را کلامی نیست وقتی نیستی

می‌زند زیر تمام حرف‌هایش قولِ من
خشم‌هایم را نیامی نیست وقتی نیستی

می‌پَرَد بغضم میانِ گریه‌های خسته‌ام
اخم‌هایم را سلامی نیست وقتی نیستی

می‌خزد لایِ سکوتم بی‌قراری‌های من
اشک‌هایم را تمامی نیست وقتی نیستی

می‌شوم بدبین به‌ دنیا، زندگی، خورشید و ماه
شعرهایم را قوامی نیست وقتی نیستی

ذوق بودن با تو دینم را به بُردن می‌دهد
گفته‌هایم را پیامی نیست وقتی نیستی

می‌کند در سرزمینِ قلبِ من شورش، تپش
دردها را التیامی نیست وقتی نیستی!!!!!!!.

ماهِ دردانه بگو، خانه ی ما را بلدی؟؟؟
بی ریا غربتِ مستانه ی ما را بلدی؟؟؟

ما زمین گیرِ فلک بوده و هستیم هنوز...
راه افلاکی افسانه ی ما را بلدی؟؟؟

قصه، آنگونه شروع شد که نباید میشد...
راه برگشتنِ ویرانه ی ما را بلدی؟؟؟

عشقِ ما، گر طلب توبه و کفاره کند...
قبله ی حاجتِ رندانه ی ما را بلدی؟؟؟

هوش اگر رونقِ مدهوشی ما را ببرد...
تو در این دهکده، میخانه ی ما را بلدی؟؟؟

کافر آن کس که پناهنده نباشد به کسی...
با وفا باش و بگو شانه ی ما را بلدی

اصلا

زن را چه به شعر!؟

زن ...

بايد عاشق شود!

آنوقت ...

هر دوستت دارمي كه ميگويد،

خودش ...

شعر محشري ميشود...

قیمت گل برود چون تو به گلزار آیی
و آب شیرین چو تو در خنده و گفتار آیی

این همه جلوه طاووس و خرامیدن او
بار دیگر نکند گر تو به رفتار آیی

چند بار آخرت ای دل به نصیحت گفتم
دیده بردوز نباید که گرفتار آیی

مه چنین خوب نباشد تو مگر خورشیدی
دل چنین سخت نباش تو مگر خارایی

گر تو صد بار بیایی به سر کشته عشق
چشم باشد مترصد که دگربار آیی

سپر از تیغ تو در روی کشیدن نهیست
من خصومت نکنم گر تو به پیکار آیی

کس نماند که به دیدار تو واله نشود
چون تو لعبت ز پس پرده پدیدار آیی

دیگر ای باد حدیث گل و سنبل نکنی
گر بر آن سنبل زلف و گل رخسار آیی

دوست دارم که کست دوست ندارد جز من
حیف باشد که تو در خاطر اغیار آیی

سعدیا دختر انفاس تو بس دل ببرد
به چنین صورت و معنی که تو می‌آرایی

سعدی

وقت دل کندن به فکر باز پیوستن مباش

دل بریدن
وعده دیدار می خواهد مگر؟

آنچه نایاب است در عالم، وفا و مهر ماست
ورنه در گلزار هستی سرو و گل نایاب نیست!

گر تو را با ما تعلق نیست، ما را شوق هست
ور تو را بی ما صبوری هست، ما را تاب نیست

گفتی اندر خواب بینی بعد از این روی مرا؛
ماه من!
در چشمِ عاشق آب هست و
خواب نیست …

رهی معیری

بی تو مهتاب دلم رفت به دنیای دگر
شب ودل تنگی من رفت به فردای دگر
نه دلم خواست بمانم
نه هوا بهترشد
تو که رفتی دل من ابری شد.
ابر آمد وباران شده است
دل من باز چه دلخون شده است
این چه رسمیست چه مهتاب بدیست
مگر این کوچه همان کوچه ی دل تنگی نیست؟
تو مگریادت رفت
آن همه قول و وفاداری خود
آن همه راز
نیاز
من دلم باز هوا میخواهد
بی تو اینجا دل من غمگین است.
آسمان صاف ودلم خونین است.
بی تو مهتاب دلم از همه سو تاریک است .
تو چراغم بودی
خانه ام تاریک است
تو هوایی تو نفس
کوچه ما تاریک است...

خبري نيست ! جز اينكه من و تو تنهاييم
صدفي گم شده در دورترين درياييم

مثل يك پنجره – يك بُهت غريبانه و سرد
در شبي وحشي و بي معجزه ناپيداييم

دوستت دارم و... اين گفته،نگفتن بهتر
لب روا نيست به هر راز مگو ، بگشاييم

جاده اي بي افق و مِه زده پيش من و توست
من و تو ، اين همه را بيهُده مي پيماييم

دل نبنديم به صبحي كه دمد زآيينه مان
من و تو ، يك شب پيوسته ی بي فردائيم

عشق آن است كه توفان بچكد از مژه مان
تا دل موج بتــــــــــــازيم و سپس باز آييم

چون زلف تو ام جانا در عین پریشانی
چون باد سحرگاهم در بی سر و سامانی

من خاکم و من گردم من اشکم و من دردم
تو مهری و تو نوری تو عشقی و تو جانی

خواهم که ترا در بر بنشانم و بنشینم
تا آتش جانم را بنشینی و بنشانی

ای شاهد افلاکی در مستی و در پاکی
من چشم ترا مانم تو اشک مرا مانی

در سینه سوزانم مستوری و مهجوری
در دیده بیدارم پیدایی و پنهانی

من زمزمه عودم تو زمزمه پردازی
من سلسله موجم تو سلسله جنبانی

از آتش سودایت دارم من و دارد دل
داغی که نمی بینی دردی که نمی دانی

دل با من و جان بی تو نسپاری و بسپارم
کام از تو و تاب از من نستانم و بستانی

ای چشم رهی سویت کو چشم رهی جویت ؟
روی از من سر گردان شاید که نگردانی

عارفی را گفتند:
محبت را از که آموختی؟
گفت: از درخت شکوفه
گفتند: چگونه!
گفت: هر موقع به او لگدی زدم به جای تلافی به سرم شکوفه ریخت ..!!

استخاره که می کنم ...
همیشه سوره ی "نساء"
باز میشود
شاید خدا هم باورش شده ...
که پای یک "زن"
در میان است ...

#حمید_جدیدی

ناز بودی ناز کردی من خریدارت شدم
آمدی با جان و دل سر گرم بازارت شدم

ای همه زیبایی ات در واژه ها جاری شده
شعربودی شعرگویان محو دیدارت شدم

خواستی با حلقه ی گیسو به دار آویزی ام
اختیاراز دست من رفت و گرفتارت شدم

فنجان قهوه ، شعر، شب ،"نه نه " نمیچسبد ..

لطفا بمان حتی اگـــــــــــر چیزی نمی نوشی...



لطفا شبت را روی بازوهای من سر کن...

ای چشم هایت بهترین دارویِ بی هوشــی...!

جریمه کرده ای مرا؟ بی تو نفس نمیکشم!
تَرکه بزن!جریمه کُن! پا ز تو پس نمیکشم

هرچه پِیِ تو می دوم باز به "بی تو " می رسم
کوه به کوه می رسد باز به تو نمیرسم

راهِ مرا اشاره شو من به کجا رسیده ام؟
هرچه دویده ام تو را خسته شدم ، ندیده ام

دامن خسته ام پُر از گرد تمام جاده ها
زیر نگاه تشنه گمشده ها، پیاده ها...

باز به یک هوای خود رخت مرا تکان بده
بین هزار آشنا سمت مرا نشان بده

سنگ نباش و خط بزن قصه باطل مرا
ترکه بزن جریمه کن ترک نکن دل مرا...

مولانا

دهانت را می بویند مبادا گفته باشی دوستت دارم
دلت را می پویند مبادا شعله ای در آن نهان باشد

روزگار غریبی است نازنین

و عشق را کنار تیرک راهوند تازیانه می زنند
عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد
شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد

روزگار غریبی است نازنین

و در این بن بست کج و پیچ سرما
آتش را به سوخت بار سرود و شعر فروزان می دارند
به اندیشیدن خطر مکن
روزگار غریبی است نازنین
آنکه بر در می کوبد شباهنگام
به کشتن چراغ آمده است
نور را در پستوی خانه نهان باید کرد
دهانت را می بویند مبادا گفته باشی دوستت دارم
دلت را می پویند مبادا شعله ای در آن نهان باشد

روزگار غریبی است نازنین

نور را در پستوی خانه نهان باید کرد
عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد
آنک قصابانند بر گذرگاهان مستقر با کُنده و ساطوری خون آلود
و تبسم را بر لبها جراحی می کنند
و ترانه را بر دهان
کباب قناری بر آتش سوسن و یاس
شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد
ابلیس پیروز مست سور عزای ما را بر سفره نشسته است
خدای را در پستوی خانه نهان باید کرد
خدای را در پستوی خانه نهان باید کرد

احمد شاملو
شعرهای ماندگار

این قهوه دیگر از دهان افتاده است
بیچاره فالم که در آن افتاده است!

این روزها از بس سکوت است و سکوت
قلب صدایم از تکان افتاده است

حتی گل سرخی که معشوق من است
از چشم های باغبان افتاده است

راز دل دیوانه ی من مدتی-ست
چون سنگ دست کودکان افتاده است

تا خواستم عاشق شوم گفتند که:
دندان عقل شاعران افتاده است

از دار دنیا یک ستاره داشتم
آن هم ولی از آسمان افتاده است!

خدا، چيست؟کيست؟کجاست؟

خدا در دستیست که به یاری میگیری،
درقلبیست که شاد میکنی،
درلبخندیست که به لب مینشانی،
خدا درعطر خوش نانیست که به دیگری میدهی،
درجشن و سروریست که برای دیگران بپا میکنی،
آنجاست که عهد میبندی و عمل میکنی؛
خدا؛ در تو، با تو، و برای توست...

زنده ياد
سپهری

چقدر
دور تر از احساسم ایستادی
از این فاصله
حتی صدایم را نمی شنوی
چه برسد به دلتنگیم...!

لعنت به پنج شنبه و دستان بسته اش
نفرین بر آن سکوت به عالم نشسته اش

انگار با تو عقربه ها خواب مانده اند
چسبیده ام به شعر و به وزن گسسته اش

در نحسی تمام ثانیه هادور می شوم
وقتی که می رسم به شب دل شکسته اش

برخیز و باز با نخ صحبت ، بکش مرا
بیرون ،از این کلافگی عصر خسته اش

فردا که تا فرا برسد باز می کشد
ما را غروب جمعه و آن دار و دسته اش..