شعر و شیدایی

این قهوه دیگر از دهان افتاده است
بیچاره فالم که در آن افتاده است!

این روزها از بس سکوت است و سکوت
قلب صدایم از تکان افتاده است

حتی گل سرخی که معشوق من است
از چشم های باغبان افتاده است

راز دل دیوانه ی من مدتی-ست
چون سنگ دست کودکان افتاده است

تا خواستم عاشق شوم گفتند که:
دندان عقل شاعران افتاده است

از دار دنیا یک ستاره داشتم
آن هم ولی از آسمان افتاده است!