شعر و شیدایی

                        

ﺗﺎ ﺑﻪ ﺁﺗﺸﺨﺎﻧﻪ ﯼ ﺁﻏﻮﺵ ﺧﻮﺩ ﻣﯽﺧﻮﺍﻧﯽﺍﻡ
ﺷﻬﺪ ﻧﺎﯾﺎﺏ ﺍﺯ ﻟﺐ ﺷﺎﺩﺍﺏ ﻣﯽﻧﻮﺷﺎﻧﯽﺍﻡ

ﮔﺎﻩ ﻣﯽﺭﺍﻧﯽ، ﮔﻬﯽ ﺑﺎ ﮔﺮﯾﻪﻫﺎﯼ ﮔﺮﻣﺠﻮﺵ
ﺑﺎﺯﻣﯽﮔﺮﺩﺍﻧﯽ ﺍﻣﺎ ﺑﺎﺯ،ﻣﯽﺭﻧﺠﺎﻧﯽﺍﻡ !

ﺟﺎﻡ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﺮﺍ ﻣﺴﺘﺎﻧﻪ ﻣﯽﮐﻮﺑﯽ ﺑﻪ ﺳﻨﮓ
ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻥ ﺧﻨﺪﻩﻫﺎﯾﺖ، ﺳﺨﺖ ﻣﯽﮔﺮﯾﺎﻧﯽﺍﻡ

ﻭﺣﺸﺖﺍﻧﮕﯿﺰ ﺍﺳﺖ، ﺩﺍﻣﻨﮕﯿﺮﯼِ ﺗﻮﻓﺎﻥ ﺧﻮﻥ
ﮐﺎﺵ ﺍﯾﻤﻦ ﺑﺎﺷﯽ ! ﺍﺯ ﺷﺒﮕﺮﯾﻪﯼ ﺗﻮﻓﺎﻧﯽﺍﻡ

ﻋﺸﻖ، ﻣﺮﻍ ﺗﯿﺰ ﭘﺮﻭﺍﺯﯼﺳﺖ، ﺣﺘﯽ ﺩﺭ ﻗﻔﺲ !
ﺩﺍﻡ، ﺷﻮﺭﯼ ﺩﯾﮕﺮ ﺍﻧﮕﯿﺰﺩ ﺑﻪ ﺑﺎﻝﺍﻓﺸﺎﻧﯽﺍﻡ...!!



🌹🌹🌹

رسید لب به لب و بوسه های ناب زدیم
دو جام بود که با نیت شراب زدیم

دو گل که با عطش بوسه های پی در پی
به روی پیرهن سرخشان گلاب زدیم

نه از هوس که ز جور زمانه! لب به شراب
اگر زدیم برای دل خراب زدیم

مؤذنا به امید که می زنی فریاد؟
تو هم بخواب که ما خویش را به خواب زدیم

مگرد بی سبب ای ناخدا که غرق شده است
جزیره ای که به سودای آن به آب زدیم!

بُگذار بر لبم لَب تا جان به لَبْ رِسانی
تا بر دلِ رقیبان، داغی قَدَر نشانی!

چنگی زدم به مُویَت، آوایِ تار آمد
مدهوش گشتم از این آوایِ آسمانی

آتش بزن به جانم تا همچنان سیاوَش
بینی که عشق دارم دور از هوسْ‌پَرانی!

در آن کمانِ اَبرو گویی که آرَشی هست
تیر از کمانِ ابرو بر کهکشان نشانی!

تهمینه‌یِ لبانت رستمْ کُش است جانا
سهراب، زنده مانَد، جانم اگر ستانی!

باشی پُر از توانم، بی تو نمی‌توانم
با من بمان نگارا! با من...تو می‌توانی!

با نگاهت عاشقم کردی،‌ دلم دیوانه شد
خنده بر لب شاعرم کردی دلم دیوانه شد

گفتم آیا میشود با یک نگاه عاشق شوم ؟؟
خنده بر این پرسشم کردی دلم ، دیوانه شد

من نگاه آخرت را عشق معنا میکنم
ای زلیخا یوسفم کردی دلم دیوانه شد

با نگاهت چشم من مشتاق باران میشود
ای تو باران نرگسم کردی دلم دیوانه شد

من بهارم یک ب یک از بودنم کم میشود
بگذر از این،‌ عاقلم کردی دلم دیوانه شد

بهار رفت و تو رفتیّ و هر چه بود، گذشت

شکست عهد من و گفت: هر چه بود، گذشت !

به گریه گفتمش: آری، ولی چه زود گذشت !

بهار بود و تو بودیّ و عشق بود و امید

بهار رفت و تو رفتیّ و هر چه بود، گذشت

شبی به عمر، گَرَم خوش گذشت آن شب بود،

که در کنار تو با نغمه و سرود گذشت

چه خاطرات خوشی در دلم به جای گذاشت

شبی که با تو مرا در کنار رود گذشت !

گشود بس گره آن شب از کارهای بسته‌ی ما

صبا چو از برِ آن زلف مشک‌سود گذشت

مراست عکس تو یادآور سفر، آری

چسان توانم از این طرفه یادبود گذشت

غمین مباش و میاندیش از این سفر که تو را

اگر چه بر دل نازک، غمی فزود، گذشت

نیست صاحب نفَسی، درک کند حالِ مرا
کاش این شعر بگوید به تو احوال مرا

طوطیِ چشمِ تو پرواز کنان رفت و ندید
که به قیچی زده دنیا، پَرِ آمالِ مرا

منطق و فلسفه ات پخته شده اما حیف
عشق باید بکُند پخته، دلِ کالِ مرا

تو خودت خواسته ای بی منِ مسکین بپَری
و همین خواسته ات، بسته پر و بالِ مرا

الفِ قامتِ من، مشقِ الفبای تو بود
رفتی و هیچ ندیدی کمرِ دالِ مرا

نفَسی نیست که بی یادِ تو از سینه رود
بنِگر ثانیه های شده چون سالِ مرا

من چِسان شرح دهم مرگِ دلم را به غزل
برسانید به من حضرتِ غسّالِ مرا

« دیدی ای دل که غمِ عشق دگربار چه کرد؟! »
چشمهای تو فقط شاد کند فالِ مرا

« یارِ دیرینه ببینید که با یار چه کرد »
حافظ! ای شاه غزل! شرح بده حالِ مرا

دل پیش کسی باشد و وصلش نتوانی !
لعنت به من و زندگی و عشق و جوانی

تا پیش تو آورد مرا بعد تو را برد !
قلبم شده بازیچه ی دنیای روانی

باید چه کنم با غم و تنهایی و دوری !
وقتی همه دادند به هم دست تبانی

در چشم همه روی لبم خنده نشاندم
در حال فرو خوردن بغضی سرطانی !

آیا شده از شدت دلتنگی و غصه !
هی بغض کنی ،گریه کنی ، شعر بخوانی ؟🔲

گل از گلم وا می شود در هر شب جمعه
غم از دلم پا می شود در هر شب جمعه

گل های اشکم با سلام گریه داری باز
تقدیم آقا می شود در هر شب جمعه

روی سیاه نوکر جوْنِ تو ای ارباب
با گریه زیبا می شود در هر شب جمعه

زخمی که از دوریِّ تو دیگر شده ناسور
کم کم مداوا می شود در هر شب جمعه

وقتی خدا از عرش می آید به دیدارت
صحن تو غوغا می شود در هر شب جمعه

با ناله های " یا بنیَّ " " یا بنیَّ " باز
خون بر دل ما می شود در هر شب جمعه

تا روضه خوان می گوید از شرحِ وداعِ تو
غم تا کمر تا می شود در هر شب جمعه

جمعه تو را کشتند پس " عَجّل فرج " گفتن
با گریه معنا می شود در هر شب جمعه

پیراهن خونین و صد چاکت که با مهدی ست
تحویل زهرا می شود در هر شب جمعه

میراثی از چشم کبود حضرت یاس است
چشمی که دریا می شود در هر شب جمعه

خبري نيست ! جز اينكه من و تو تنهاييم
صدفي گم شده در دورترين درياييم

مثل يك پنجره – يك بُهت غريبانه و سرد
در شبي وحشي و بي معجزه ناپيداييم

دوستت دارم و... اين گفته،نگفتن بهتر
لب روا نيست به هر راز مگو ، بگشاييم

جاده اي بي افق و مِه زده پيش من و توست
من و تو ، اين همه را بيهُده مي پيماييم

دل نبنديم به صبحي كه دمد زآيينه مان
من و تو ، يك شب پيوسته ی بي فردائيم

عشق آن است كه توفان بچكد از مژه مان
تا دل موج بتــــــــــــازيم و سپس باز آييم

دلم تا برایت تنگ می شود
نه شعر می خوانم
نه ترانه گوش می دهم
نه حرفهایمان را تکرار می کنم

دلم تا برایت تنگ می شود
می نشینم
اسمت را
می نویسم
می نویسم
می نویسم
بعد می گویم
این همه او
پس دلتنگی چرا ؟

دلم تا برایت تنگ می شود
میمِ مالکیت
به آخرِ اسمت اضافه می کنم
و باز عاشقت می شوم

صدایت میکنم هر شب...

تو هم امشب صدایم کن

تو مغروری...!!

غرورت را؛

فقط یک شب فدایم کن...!!

ساعت از نیمه شب شرعی امشب رد شد...

من کجا ، خواب کجا ، چون خبرت نیست مرا...؟

عاشقان هم همه خوابند در این موقع شب...

بی گمان یک دل ویران شده از عشق فقط بیدار است...!

ساعت صفر عاشقی
❤️❤️❤️
00:00
از دور ...
می بوسم تورا
ای آرزوی هرشبم

شاید که با این دلخوشی
پایان گرفت تاب وتبم

ازدور می بوسم تورا
ای کعبه دلبستگی

ای آشنای باوفا
ای مرهم هرخستگی.

00:00

گم شده ای
راس ساعت دو صفر و دو صفر دقیقه
که پیدا شوی شاید...

نگرانی ام از نیمه شب است و سرما
و تابلوهایی که نکند با باد چرخیده باشند!
پیاده رو ها را به کفش هایت مبتلا نکن
بگذار پا نخورده بماند این برف،
و به راه های بهتری فکر کن!

مثلا
همین جا توی آغوش من هم
می شود گم شوی
راس هر ساعتی که دلت خواست
که پیدا شوی شاید...

آنقدر حافظ گشودم در پی تو شب به شب

جان حافظ زین همه بی مهری ات آمد به لب

#ندا_دارابیان

منجر نشد به اینکه بمانی کنار من
هر قدر حول محور "ماندن" سروده ام

دیگر به این نتیجه رساندی مرا که...آآآآه_
" من هیچ وقت شاعر خوبی نبوده ام! "

من تشنه ی دیدار تو هستم تو چه هستی
آیینه ی دیوار تو هستم تو چه هستی

ای همهمه ی مبهم همراه درختان
چون باد هوادار تو هستم تو چه هستی

عمریست من گمشده در خانه ی تردید
دیوار به دیوار تو هستم تو چه هستی

ای میوه ی ممنوعه به هر طعم که باشی
چون شاخه نگهدار تو هستم تو چه هستی

در چاه حسد برده و در مصر عزیزی
من نیز خریدار تو هستم تو چه هستی

هر جا بروم بیرق دستان تو پیداست
یک شهر بدهکار تو هستم تو چه هستی

ما که رقصیدیم به هرسازی زدی ای روزگار
دل به تو بستیم ،و آخر دل شکستی روزگار

خوب بودم ،پس چرا کاتب برایم غم نوشت
کی روا باشد جوابم با بدی، ای روزگار

فارغ التحصیل دانشگاه درد و غصه ام
بهر شاگردت عجب سنگ تمامی روزگار

گر برای دیگران مثل بهاران سبز سبز
بهر من ،پاییزی وفصل خزانی روزگار

میکنم دل خوش به هر چیزی حسودی میکنی
مثل رهزن میزنی بر خنده ام، چنگ روزگار

کاش می گفتی ز آزارم چه حاصل میشود
وای عجب بی معرفت ،اهل جفایی روزگار

چون پرنده باچه شوقی لانه برهم میزنم
دست بی رحمت کند خانه خرابم روزگار

چرخ گردون بادلم نامهربان باشد، ولی
باهمه درد وغمت بازم صبورم روزگار!!؟

خبر نداری از دلم که ساده درد می کند
از این دلی که بی تو بی اراده درد می کند

مدام ذهن خسته ام تو را مرور می کند
سَرَم،سَرَم، خدا،که فوق العاده درد می کند

به جاده می زنم ولی چقدر پای عاشقم
از اینکه بی تو می رود پیاده درد می کند

گله ندارم و غم ِ تو را به دوش می کشم
فقط شنیده ام که دوش ِ جاده درد می کند

تمام تار و پود من ، از اینکه بی خیال ، تو
دلت به من اهمیت نداده درد می کند

طبيبم گفت درمانی ندارد ، درد مهجوری

غلط ميگفت،خودرا كشتم و درمان خود كردم

وحشی بافقی