شعر و شیدایی

                        

در کنج دلم عشق کسی خانه ندارد
کس جای در این خانه ویرانه ندارد

دل را به کف هر که دهم باز پس آرد
کس تاب نگهداری دیوانه ندارد

در بزم جهان جز دل حسرت کش مانیست
آن شمع که می‌سوزد و پروانه ندارد

دل خانه عشقست خدا را به که گویم
کارایشی از عشق کس این خانه ندارد

گفتم مه من! از چه تو در دام نیفتی
گفتا چه کنم دام شما دانه ندارد

در انجمن عقل فروشان ننهم پای
دیوانه سر صحبت فرزانه ندارد

تا چند کنی قصه اسکندر و دارا
ده روزه عمر این همه افسانه ندارد

از شاه و گدا هر که در این میکده ره یافت
جز خون دل خویش به پیمانه ندارد

حسین پژمان بختیاری

یک گوشه ی زندگی، رها افتادم
از نیمه ی بهترم، جدا افتادم

آنقدر شکسته ام که گویی صدبااار
بی واسطه، از دست خدا افتادم

فهیمه عباسی

پشت هم شعر نوشتم كه بخواني، خواندي؟
بغض کردم که ببینی و بمانی، ماندی؟

به خدا شعرترين شعرِ مني، مي فهمي؟
هوس انگيزترين حسِ زني، مي فهمي؟

ناز پروده عشق تو شدم ، جان منی
درد خود با که بگویم که ، تو درمان منی

دین و دنیا و همه هستی من رفته به باد
هیچ سرمایه مـرا نیست ، تو ایمان منی

یاد تو روشنی ذهن پریشان من است
در شب تیره هـجران ، مه تـابـان منی

کور دل بودم و با عشق تو بینا شده ام
روشنـی بـاد ترا ، ای که تو چشمان منی

زنده کردم دل پژمرده به عشقت ، ای دوست
امشبی را در این خانهِ دل ، تو مهمان منی...

من نمی دانم این دلتنگی دلتنگی که می گویند چیست ؟!

همین حس مـــــــبهم نـــفس گیری

که دامــــن گیرمان مــــــیشود

وقتی که چــــــیزی را ...

یا کــــــــــسی را ...

جایی جـــــــــــا گذاشته ایم !

همان دلــــــــتنگیست ..

کمال الملک اشعارم ، کشید از روی احساسش
دو تا خورشید و ماهی را ، که در هم رفته میرقصند

خسوفی یا کسوفی را ندیدم این چنین زیبا
نماز عشق واجب شد ، بر انهایی که می بینند

#آرش_مهدی_پور

شوخ و شنگی،شوخ طبعی، می شوی چون شاپرک!
با صفایی،با وفایی،با ادایی،با نمک!

هم باحالی،ضد حالی اندکی گاهی کلک!
درکمان کن، دوستت دارم تو را من دخترک!

#میلاد_مردی

بي تو مي گويند: تعطيل است کار عشق بازي

عشق امّا کي خبر از شنبه و آدينه دارد؟

سیر نمی شوم زتو ، ای مه جان فزای من
جور مکن جفا مکن ، نیست جفا سزای من

با ستم و جفا خوشم ، گرچه درون آتشم
چونکه تو سایه افکنی بر سرم ای همای من

از شرح بیان تو سخن راندن و گفتن نتوانم

با یاد نگاه تو غزل خواندن و گفتن نتوانم

ای شورو غزل شعرو سخن هر چه که دانی

جان از غم تو باز بدر بردن و گفتن نتوانم

بوسه ات طعم غزل دارد محبت میکنی؟
لشکر لبهات را یکشب فقط جنگی کنی؟

شأن باران در میان مهربانان عاشقیست
میشود ترویج این یک کار فرهنگی کنی؟

سر بازار ، پر از ، عطر نفـس هایت شد
آنقدر شعر سرودم ، که تو پیدایت شد

تو که یک شهر ، برایت ، سر و دل میشکنند
در دل کوچک من وای چطور جایت شد؟

یک غزل آورده ام ، یک بوسه جایش میدهی ؟
بوسه ای کشدار و شیرین ، در بهایش میدهی ؟

با غزل هایم برای تو دعاها خوانده ام
یک دو جمله در جواب این دعایش میدهی ؟

ادعای عشق دارد این دل وامانده ام
یک بناگوش و زبان در ادعایش میدهی ؟

یک غزل آورده ام ، اردیبهشتی بی بدیل
بوسه ای چون حوریان باصفایش مید هی ؟

یک غزل دارم شراب اصلی شیرازی است
کوزه اش ازآن تو ، جامی به پایش میدهی ؟

زلف یلدایت حریف بیت هایم میشود ؟
وُصله ای از آن شب شیرین به جایش میدهی ؟

لهجه شیرازی ات از من ، غزل هایم زِ تو
یک دو تا گلواژه کاکو ، در بهایش میدهی ؟

این غزل دیگر سرآمد ، نیست حرف تازه ای
جان من ، یک بوسه در این انتهایش میدهی ؟

ایکاش ،تو گل باشی و لبخند ِ تو باشم
زندانی تن ، هستم و در بند ِ تو باشم

بگسسته شده ،بند ِ من از جور ِ رقیبان
بندی تو دل شد ، نه به پیوند ِ تو باشم

من رودکی و ، دیده به دیدار ِ تو رفته
افسوس غریبم، به سمرقند ِ تو باشم

باهوش ترینی ، به چه دامی فکنم تو
بر دام ِ دل افتاده ، به ترفند تو باشم

گریانی دل را، که شده حجت ِ دیدار
دیدم به دلم ،گفت که : گلخند تو باشم

من کجای دل تو جادارم؟؟
بین مشتاقانت
در هیاهوى گرفتارانت؟
در کنار غزل خواجه شیراز که میگفت ز عشق
یا در آن سوی خیال
شاید این قصه من باشد از آن وصل محال
تو به کار دل خود مشغولى
منم اینجا که به سوداى تو با خویش تمنا دارم

من کجای دل تو جا دارم؟
شاید از لیلى افسانه فقط نام و نشانی مانده
حرفی ازمجنون نیست
به گمانم که در این بزم همه مجنونند
حرفی از عشق و دلی پر خون نیست
به گمانم تنهام
و من از دورى تو هر لحظه
روی سجاده عشق
همچو مجنون به لبم ناله لیلا دارم

من کجای دل تو جا دارم؟
وقتی از آینه ی عشق نه قابى و نه رنگی مانده ست....

ﺧﯿﺮﻩ ﺍﻡ ﺩﺭ ﭼﺸﻢِ ﺧﯿﺴﺖ ﺣﺴﺮﺗﻢ ﺭﺍ ﺩﺭﮎ ﮐﻦ
ﻗﺒﻠﻪ ﺍﻡ ﺑﺎﺵ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ، ﻧﯿﺘﻢ ﺭﺍ ﺩﺭﮎ ﮐﻦ

ﺍﯼ ﮐﻪ ﺭﻭﯾﺎﯾﺖ ﺩﻟﯿﻞِ ﮔُﻨﮓِ ﻋﺼﯿﺎﻧﻢ ﺷﺪﻩاﺳﺖ
ﺷﻌﺮﻫﺎﯾﻢ ،ﮔﺮﯾﻪ ﻫﺎﯾﻢ ، ﺧﻠﻮﺗﻢ ﺭﺍ ﺩﺭﮎ ﮐﻦ

ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺷﺎﻧﻪ ﺍﺳﻄﻮﺭﻩ ﻫﺎ ﺑﺎﺭﯾﺪﻩﺍﻡ
ﺭﺩِّ ﺍﺷﮏِ ﻧﯿﻤﻪ ﺷﺐ ﺑﺮ ﺻﻮﺭﺗﻢ ﺭﺍ ﺩﺭﮎ ﮐﻦ

ﻏﺮﻕِ ﺁﻏﻮﺷﺖ ﺷﺪﻡ، ﺍﺣﺴﺎس من ﺩﺭ ﺑﻨﺪ ﺗﻮﺳﺖ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﻤﺖ ﺍﯾﻦ ﺣﺎﻟﺘﻢ ﺭﺍ ﺩﺭﮎ ﮐﻦ

ﺭﻭﺯﻫﺎﯼ ﺑﻮﺩﻧﻢ ﺑﺎﺗﻮ ﻋﻼﻣﺖ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ !
ﺗﻮﯼ ﺗﻘﻮﯾﻤﻢ ﺑﻤﺎﻥ ﻭُ ﻋﺎﺩﺗﻢ ﺭﺍ ﺩﺭﮎ ﮐﻦ

ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻘﺶِ ﻣﻨﻔﯽ ﺍﻡ ﺭﺍ ﺧﻮﺏ ﺍﯾﻔﺎ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻡ
ﺩﺭ ﻏﺰﻝ ﻫﺎ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﯼ ﻣﺜﺒﺘﻢ ﺭﺍ ﺩﺭﮎ ﮐﻦ

ﺍﺯ ﻗﺮﺍﺭﻡ ﺑﺎ ﺗﻮ ﯾﮏ ﻋﻤﺮ ﺍﺳﺖ من ﺁﻭﺍﺭﻩ ﺍﻡ!
ﻻ ﺍﻗﻞ دل شوﺭﻩ ﻫﺎﯼ ﺳﺎﻋﺘﻢ ﺭﺍ ﺩﺭﮎ ﮐﻦ...

تک گل واشده ای گفت صبا را عشق است

بلبل آمد به میان گفت صدا را عشق است

گل و بلبل بنشسته به کنار

سنبل آمد بی میان گفت وفا را عشق است

ﻧـﻔــﺲ ﻛﺸـﻴــﺪﻥ ﭼﻘـــﺪﺭ ﺳـــﺨﺖ ﻣـﻴـﺸــــﻮﺩ ....
ﻭﻗـﺘــــﯽ ﮐـــﻪ ...
ﺍﯾـــﻦ ﺣﺎﻓــﻈﮥ ﻟﻌـﻨـﺘـــﯽ ﺗــــﻮ ﺭﺍ ﺑـﺎ ﺩﯾـــﮕﺮﯼ ﺑـﻪ ﺗـﺼـﻮﯾــﺮ
ﻣـﯿــﮑﺸــﺪ !

قهوه و
شعر و
خیال ِ تو و
این باد خنک 

باز لبخند بزن...
قهوه
شکر می خواهد...

☕❤

چایِ من لبریز و لب دوز است و لب سوز است، آااای!
می خوری با من تو چای؟
گرچه کامم تلخ و چایم تلخ و روزگارم نیز تلخ
امّا دلبرم
گر تو آیی
لب گُشایی
لب بریزی
لب بسوزی
لب بدوزی
واااای!
بَه چه محشر می شود
اندازه ی یک چای خوردن
کامِ من شیرین نمایی
دلبرم
ماهِ آذر است و چایی
با تو می چسبد فقط... تا ابد...