شعر و شیدایی

                        

ﻣﺮﺍ...
ﺁﺗﺶ ﺻﺪﺍ ﮐﻦ،
ﺗﺎ ﺑﺴﻮﺯﺍﻧﻢ ﺳﺮﺍﭘﺎﯾﺖ...

ﻣﺮﺍ...
ﺑﺎﺭﺍﻥ صدا ﺩﻩ،
ﺗﺎ ﺑﺒﺎﺭﻡ ﺑﺮﻋﻄﺸﻬﺎﯾﺖ...

ﺧﯿﺎﻟﯽ،
ﻭﻋﺪﻩ ﺍﯼ،
ﻭﻫﻤﯽ،
امیدﯼ، ﻣﮋﺩﻩ ﺍﯼ، ﯾﺎﺩﯼ..!

ﺑﻪ ﻫﺮ ﻧﺎﻣﻪ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺵ ﺩﺍﺭﯼ،
ﺗﻮ "ﺑﺎﺭﻡ" ﺩﻩ ﺑﻪ ﺩﻧﯿﺎﯾﺖ...

قصه ی عشق چه زیباست، بیا شاد شویم
چشم تو ساحل و دریاست، بیا شاد شویم

من نگویم دگر از عاشقی و عشق سخن
حرف من بیخود و بیجاست بیا شاد شویم

ظاهر شاد و لب و خنده ی من را تو نبین
دیدنی داخل دلهاست، بیا شاد شویم

تا به کی غصه و غم؟فرصت ما کوتاهست
عشق ما اخر غمهاست، بیا شاد شویم

میشود بر دل من رحم کنی ، خنده کنی؟
عشق تو اخر رویاست، بیا شاد شویم

یا دو بیتی و غزل ،یا سخن از عشق بگو
خواندن شعر تو زیباست، بیا شاد شویم

مستی و شعر و شراب آمده ، ای یار بیا
صحبت ساغر و میناست، بیا شاد شویم

همه دنیا شده جنگ و شده تبعیض و ریا
آن ور فاجعه پیداست ، بیا شاد شویم

شعر می گویم ولی معشوقه ای در کار نیست
آه،من دیوانه ام ،دیوانه بودن عار نیست

خواستم چون مصرع اول تو را مخفی کنم
باختم دل را حقیقت قابل انکار نیست

دلتنگم ودلتنگ نبودی که بدانی چه کشیدم..
عاشق نشدی لنگ نبودی که بدانی چه کشیدم...
کو قطره اشکی که به پای توبریزم که بمانی...
بی اسلحه درجنگ نبودی که بدانی چه کشیدم...
توآن بت مغرورپیمبرشکنی،داغ ندیدی..
دل بسته به یک سنگ نبودی که بدانی چه کشیدم...

دوست دارم درشبی با خلوتت خلوت کنم
با همه د لسردی ات میل تورا رغبت کنم

دستهایت را بگیرم چشم در چشمم شوی
با تمام اشتیاق از حرف دل صحبت کنم

دوست دارم شانه برموهای پرپشتم زنی
تا شبت را با حضورم غرق در لذت کنم

کنج آغوشت خودم را جا کنم دیوانه وار
زیرکانه از تماس بوسه ات غفلت کنم

دوست دارم مرهم حس پریشانم شوی
تا که برآرامش دل بستنت عادت کنم

با همه دلبستگی هایم بگویم حاضرم
خانه ی مهر دلم را با دلت قسمت کنم

دوست دارم با نوازشهایت عاشق ترشوم
تا ببینی بی تو می میرم اگرهمت کنم.....

بعداز این لطفی ندارد
حکـــمرانی بر دلم



شهر ویران گشته فرمانــــدار
می خواهد چه کار...؟

من پر از دردم بیا ،یک ذره دلداری بده
فصل پایانی به این دوری اجباری بده

لحظه های من اسیر غم شده یک دم بیا
رنگ و بویی تازه به ساعات تکراری بده

بیت بیت شعرهایم را نگاهت آفرید
با نگاهی شاعرم کن باز هم یاری بده

بی تو هردم اشک بر چشمان من مهمان شود
باز آ ،من را نجات از این همه زاری بده

خسته ام از فاصله،دیگر زپا افتاده ام
ناتوانم کرده ای ،قول پرستاری بده

باز هم رؤیاست با تو گفتگو گر می کنم
بارالها فرصتی در وقت بیداری بده

لب به احساس زدم ، مست شدم ،فهمیدم

شاعران مست ترین طایفه ی هشیارند

بی خود از حال شدن گرچه گناه است ولی...

شاعری جرم قشنگیست اگر بگذارند...

محبوب دلم بهر چه مارا تو شکستی
زنجیر وفا را تو به یکباره گسستی

از بخت بد و حال بدم دل به تو بستم
من غرق غم ودرد، تو آرام نشستی

کاش.......
حتی، یک بار....
لابه لای غم دلتنگی من...
"تو" گذر می کردی!!!!
و مرا می دیدی....
که چو رگبار بهار....
در پی ات می بارم !!!
گفته بودند که:
" از دل برود ، هر آنکه از دیده برفت "
" تو " که همچون نفسی....
" تو " که....
از دیده برفتی و نرفتی از یاد...
مبر از یاد مرا

حضرت عشق بفرما که دلم خانه توست
سر عقل آمده هر بنده که دیوانه توست

دل من اگر که از عشق نصیبی دارد
حضرت عشق به من لطف عجیبی دارد

بگذارید، بگذارید که بیمار بماند این دل
با تب عشق دلم حال غریبی دارد

لحظه میمیرد و من آخر سر میپوسم
عشق ای ناجی من دست تو را میبوسم

بی وجود تو سعادت نشود حاصل من
تا نفس هست تو ای عشق بمان در دل من

عشق یعنی با یکی ، یکجا ، تماشایی شوی
عاشقش باشی ، برایش مرد رویایی شوی

راه رویایی شدن اینست که شیدایی کنی
بی شراب و باده ها درگیر شیدایی شوی

عشق یعنی با دو دستت موی او را شانه کن
عشق یعنی با رخش درگیر زیبایی شوی

گر که آتش زد به تو با آن رخ زیبای خود
باکی از آتش نداری و اهورایی شوی

جاده اش گر سخت و ناهموار و پر خنجر شده
بی مهابا در رهش باشی و بودایی شوی

بوی عطرش را اگر هرجا شنیدی ، هر زمان
کور و کر باشی و پر از حس بویایی شوی

یا که او ، یا هیچکس دیگر که اینست عاشقی
او اگر هم شد جدا پا سوز تنهایی

گفتنی هایی به دل دارم نمی گویم به تو
عاشقت هستم گرفتارم نمی گویم به تو

جان من، با تو هزاران دردِ دل دارم ببین
آنقدر تلخی که اسرارم نمی گویم به تو

سال ها گفتم غزل از شور و شیدایی ولی
از دلیل بغضِ اشعارم نمی گویم به تو

کمترین تدبیر دل را مُهر باطل می زنی
صد گره افتاده در کارم نمی گویم به تو

گفته بودی صحبت از عشق و وفا هرگز مگو
لب مچین دیگر که افکارم، نمی گویم به تو

این همه قهر و غضب حالم چه می پرسی برو
کم کن این بیهوده آزارم، نمی گویم به تو

با قساوت هر چه می خواهی بگو تکرار کن
گفتنی هایی به دل دارم نمی گویم به تو

با تو در برف..مهم نیست خیابان باشد...
یا جنون باشد و یک عمر بیابان باشد..

چه کسی گفته زمستان خدا زیبا نیست؟
دوست دارم همه ی سال زمستان باشد...

ره به جایی نبرد فکر فرار از باران...
نیست چتری که به اندازه ی باران باشد...

تا تو با ناز نخندی چه کسی خواهد دید ؟
سی و دو دانه ی برفی که درخشان باشد...

می نویسی به تن برف سئوالت را،کاش...
پاسخ مسئله یک واژه ی آسان باشد...

خواندمش:"تا به ابد عاشق من می مانی؟"
:دوستت دارم اگر قیمت آن،جان باشد....

تحمل کردنِ قهر تو را یک استکان بس نیست

تسـلی دادنِ این فاجعــه مِیخانـه میخــواهـد !


#سجاد_رشیدی‌پور

عشق من؛نازتوراچند؟خریدارمنم

غمزه ی چشم تورا چند؟گرفتار منم

عشق من؛ مهرتوآتش به سراپایم زد

غافل از این همه مشتاق ز بازار منم

به وصال رخ رویت به خدا راه نماند

که درآن بادیه بی نام ونشان یار منم

درخیالم که تورابازبه زنجیر آرم

منم آن طالب غمخوار که بیمار منم

عشق من؛ مهرتورا چندبه قیمت آرم؟

که دهم قیمت جانم زعطش خوار منم

گفته بودند به بازار هواداری است

غافل از این همه عشاق هوادارمنم

تو به تاراج که بردی دل دیوانه زمن

بی گمان فکرنکردی دل هشیار منم

گرزدیوانه شنید ی خبری هیچ مخند

منم آن مست شبانه پی دلدار؛ منم

ای کاش! کسی بود که غمخوار دلم بود
مانند غزل های خودم، یارِ دلم بود
عاشق شده بودم دلم از درد، نمیمرد
آری سخن عشق، پرستارِ دلم بود

هرجا نفسم تنگ شد آمد غزلی نو
غم بود ولی قافیه، غمخوار دلم بود
بازار وفا بود و حراجی محبت
یک رهگذرِ مست، خریدار دلم بود

یک بوسه فقط، مطلع دل میشد و آنجا
سمفونیِ هر شعر، دگر کار دلم بود
خال و خط و ابرو و لبش رنگ خدا داشت
من بنده ی او بودم و دادار دلم بود

رفته است از این کوچه ی بن بست همانکه
همسایه ی دیوار به دیوار دلم بود

چشم من، چشم تو را دید ولی دیده نشد
من همانم که پسندید و پسندیده نشد

یاد لبهای تو افتادم و با خود گفتم:
غنچه‌ای بود که گل کرد ولی چیده نشد

من نظربازم و کم معصیتی نیست ولی
چه‌بسا طعنه‌زدنهای تو بخشیده نشد

ای که مهرت نرسیده ست به من، باور کن
هیچکس قدر من از قهر تو رنجیده نشد

عاشقت بودم و این را به هزاران ترفند
سعى كردم كه بفهمانم و فهمیده نشد

آمدی چشمی به چشمم دوختی ، ممنونتم
آتشی را در دلم افروختی ، ممنونتم

گوشه چشمی آمدی ، آشوب در جانم نشست
ناگهانی خرمنم را سوختی ، ممنونتم

خنده مستانه‌ات ، لب را عطش ‌كش كرده بود
آبرو می ‌خواستم ، نفروختی ، ممنونتم

پند پيران را به گوشم خنده كردی ، مرحبا
درس خوبی را به من آموختی ، ممنونتم

مي روم در انزوای خلوتم پنهان شوم
ای که آتش در دلم افروختی ، ممنونتم.