شعر و شیدایی

                        

امروز ندانم زِ چه دست آمده‌ای
کز اولِ صبح، مستِ مست آمده‌ای

گر خونِ دلم خوری زِ دستت ندهم
زیرا که به خونِ دل به دست آمده‌ای


"مولانا"

محفل و ساغر و می بی تو چه لطفی دارد
خُنَکایِ دمِ صبحِ مستی بی تو چه لطفی دارد
بویِ گُل و سنبل و نسترن و ارکیده ولادن
این همه گُل به گلستان بی تو چه لطفی دارد


#سالار_عسگرزاده

کجا رواست که از دستِ دوست هم بکشد !

«دلی» که این همه از دستِ روزگار کشید؟

#شهریار

عشق بر كشٖتن عشّاق تفأل می ‏كرد،

اوّلين قرعه كه زد بر من بدنام افتاد!

#سلمان_ساوجی

من شدم دعوت به شیدایی؛ شماهم دعوتی
می روم سمت شکوفایی، شما هم دعوتی

می روم تا میهمان خانه ی باران شوم ؛
در سحرگاهی اهورایی، شما هم دعوتی

هست برپا با حضور روشن آیینه ها ،
محفلی گرم وتماشایی؛ شما هم دعوتی

میزبان، عشق است ومهمانان ، بلا گردان عشق
یک جهان شور است وزیبایی ؛ شما هم دعوتی

می پرستان جان فدای چشم ساقی می کنند ؛
سرخوش از جامی طهورایی، شما هم دعوتی

پشت دریا هاست شهری، قایقی آماده کن!
چون به امر عشق می آیی، شما هم دعوتی

ای پر از حس شکفتن، ای پر از حس .حضور
ای پر از احساس تنهایی؛ شما? هم دعوتی

" فروغ فرخزاد "

از قیصر امین پور
حرفها دارم اما... بزنم یا نزنم؟
با توام با تو خدا را بزنم یا نزنم؟
همه حرف دلم با تو همین است که دوست
چه کنم؟ حرف دلم را بزنم یا نزنم؟
عهد کردم دگر از قول و غزل دم نزنم
زیر قول دلم آیا بزنم یا نزنم؟
گفته بودم که به دریا نزنم دل اما
کو دلی تا که به دریا بزنم یا نزنم؟
از ازل تا به ابد پرسش آدم این است
دست بر میوه ی حوا بزنم یا نزنم؟
به گناهی که تماشای گل روی تو بود
خار در چشم تمنا بزنم یا نزنم؟
دست بر دست همه عمر در این تردیدم
بزنم یا نزنم؟ ها؟ بزنم یا نزنم؟

مثلا منتظر عید و بهارم الکی
مثلا کنج دلم غصه ندارم الکی

به خودم میرسم و فکر غزلهای نوام
مثلا خوب شده زخم سه تارم الکی

به دلم زردیِ پاییز نشد زخم تری!
مثلا سرخیِ گُلهای انارم الکی

منو تشویش محال است محال است محال!!!
مثلا غرق خوشی! اوجِ قرارم الکی ...

دلم از ماندنِ یک جا به ستوه آمده است
مثلا عشق سفر توی قطارم الکی

به سرم میزند این بیت کمی گریه کنم
مثلا ابر بهارم که ببارم الکی

تو آن لیلای مجنونگر,من آن فرهاد سختکوشم
توآن ساقی و می ریزی,من آن مستم که مینوشم

توآن دلبر که بانازی,من آن دلها که میبازم
توآن شیرین پرنازی,من آن فرهاد جانبازم

توآن ابری که می باری,من آن رعدم که پاسوزم
توآن قطره به دریاها,من آن خشکی که میسوزم

توآن ساحل که آرامی,من آن دریای مواجم
توآن دارای بی بخشش,من آن شاهم که بی تاجم

توآن مرحم که درمانی,من آن دیدم که بیمارم
توآن صیدی که میدانی,من آن صیاد بی دامم

دیدن روی تو در خویش ز من خواب گرفت
آه از آیینه که تصویر تو را قاب گرفت

خواستم نوح شوم، موج غمت غرقم کرد
کشتی‌ام را شب طوفانی گرداب گرفت

در قنوتم ز خدا«عقل» طلب می‌کردم
«عشق» اما خبر از گوشه محراب گرفت

نتوانست فراموش کند مستی را
هر که از دست تو یک قطره می ناب گرفت

کی به انداختن سنگ پیاپی در آب
ماه را می‌شود از حافظه آب گرفت؟!

تو را تنها برای خود، چه خود خواهانه می خواهم
تو را با هرچه غیر از چشمِ خود، بیگانه می خواهم

کبوتر می شوم جَلدِ حریم پاک چشمانت
و از دست نگاهِ مهربانت، دانه می خواهم

دلم می ترسد از غربت، بیا و آشنایم شو
من و تو، حوضی و ایوان... هوای خانه می خواهم

تصور کن که ما هردو، همان عشاق مشهوریم
بگو لیلی...بگویم جان؟... کمی افسانه می خواهم...

بیا آن وقت پیش من، کمی نزدیک تر بنشین...
من از دار و ندار تو، فقط یک شانه می خواهم
...
ولش کن عقل و منطق را، جنون هم عالمی دارد
تو را هم مثلِ حالای خودم، دیوانه می خواهم...

موج می‌داند ملال عاشق سرخورده را
زخم خنجرخورده، حال زخم خنجرخورده را

در امان کی بوده‌ایم از عشق، وقتی بوی خون
باز، وحشی می‌کند باز ِ کبوتر خورده را

مرگ از روز ازل با عاشقان هم‌کاسه است
تا بلرزاند تنِ هر شام ِ آخر خورده را

خون دل‌ها خورده‌ام یک عمر و خواهم خورد باز
جام دیگر می‌دهندش جام دیگر خورده را

شعر شاید یک زن زیباست، من هم سایه‌اش
می‌کند مشغول خود، هرکس به من برخورده را

آمده‌ام که تا تو را جلوه دهم در این سرا
همچو دعای عاشقان فوق فلک رسانمت

مولوی

از برون خستہ یاریم و درون رستہ یار

لاجرم مست و طربناک و قوی بنیادیم

مولانا

دل من ، حوصله کن ، داد زدن ممنوع است
کم بکن اين گله ، فرياد زدن ممنوع است

بين اين قوم که هر کار ثوابي است ، کباب
دل دلسوخته را باد زدن ممنوع است

تيشه بر ريشه فرهاد زدن ، شيرين است
حرفي از پيشه فرهاد زدن ممنوع است

بيـن ايـن قـــوم كه از باكـره گي تـرشيـدند
حرفي از حجــله و دامـاد زدن ممنوع اسـت

شادي از منظر اين قوم ، گناهي است بزرگ
بزن آهنگ ، ولي شاد زدن ممنوع است..

گفتم که نرو تلخ شود روز شبانم
گفتی بروم چونکه تمام است توانم

گفتم که دلم پس تو از غصه بمیرد
گفتی دگری جای مرا زود بگیرد

گفتم به خدا پس تو ای عشق بمیرم
گفتی که دگر ما نشود با تو ضمیرم

گفتم بروی در دل شب ماه ندارم
گفتی که به جز هجر و سفر راه ندارم

گفتم که نرو حال دلم سخت خراب است
گفتی که تنها چارهٔ درد تو شراب است

گفتم که نگارم شده لبریز قرارم
گفتی که خطابم نکنی باز نگارم !

گفتم که بمیرم به خدا زاتش این تب
گفتی که بسوز و به شکایت نگشا لب

من گفتم و تو گفتی رفتی ز کنارم
من بی تو به دنیا به خدا میل ندارم

روی بام خانه ام مهتاب می بارد بیا
آسمان امشب بساط عاشقی دارد بیا

بید سحر آمیز مجنون حیاط خانه ام
روی پشت شاپرک انگور می کارد بیا

بیقراری های دل در جشن رقص صاعقه
از سر دل، از دل ما دست بردارد بیا

چادری همرنگ شب بر دوش سر مستی بزن
باز اگر بند تعصب نیز بگذارد بیا

امشب اینجا ماه را هم نامزد کردم برقص
تا اجل بر گردنم انگشت نفشارد بیا

حلقۀ خورشید بر انگشت سردم می کنم
کهکشان افسارْ دست عشق بسپارد بیا

#احمد_پروین

ساقیا کمتر می امشب از کرم دادی مرا
تا سحر پیمانه پر کردی و کم دادی مرا

دوش گفتی ماجرای وصل و هجرانت ب من
هم امید لطف و هم بیم ستم دادی مرا

در محبت یک نفس آسایشم حاصل نشد
کز پس هر عافیت چندین الم دادی مرا

منکه در عهدت سر مویی نورزیدم خلاف
مو به مو، ناحق ب گیسویت قسم دادی مرا

تا نهادم گام در کویت روا شد کام من
منتهای کام در اول قدم دادی مرا

تا فکندی حلقه های زلف را در پیچ و خم
بر سر هر حلقه ای صد پیچ و خم دادی مرا

گاهیم در کعبه آوردی و گاهی در کنشت
گه مسلمان و گهی کافر قلم دادی مرا

چون میسر نیست دیدار تو دیدن جز به خواب
پس چرا بیداری از خواب عدم دادی مرا

تا لبان من شدی در مدح سلطان عجم
شهرتی هم در عرب هم در عجم دادی مرا

فروغی_بسطامی

« اعترافی » کنم ؟
بین این « پنجره ها »
که « تمنای گشودن » دارند !
من به آن « پنجرهٔ بسته ٔ چشمان تو »
عادت دارم !

« بامدادان » که من از کوچه تو می گذرم
به « نسیم گل نیلوفر » آن باغچه
عادت دارم !

و چه « شبهای » پر از « زمزمه بی وزنم »
که به دیدار مَه روی تو در « قافیه »
عادت دارم !

گر « خیانت در امانت » بکنم ، می بخشی ؟؟
من « به دزدی » ز غزلها ی « دو چشم تَرَت»
عادت دارم!

و مرگ مردن نیست:

و مرگ تنها نفس نکشیدن نیست!

من مرده گان بیشماری را دیده ام

که راه می رفتند،
حرف می زدند،
سیگار می کشیدند
و خیس از باران،

انتظار و تنهایی را درک می کردند،

شعر می خواندند،
می گریستند،
قرض می دادند،
می خندیدند
و گریه می کردند...

#حسین_پناهی

در تمنای غزل ، در پی تفسیرِ تو ام.....
مست با خاطرِ تو ، بسته به زنجیر ِ تو ام..

در شبِ عشق ، که عشاق به هم آمیزند..
من کنارِ غم ِ تو ، خیره به تصویر ِ تو ام...

چاره ام چیست که هم دردِ منی هم درمان؟
ماهِ من لب بگشا، گوش به تدبیر ِ تو ام...

خم گیسوی تو منزلگه ِ صدها غزل است...
گر شده زر دلِ من ، حاصل ِ اکسیرِ تو ام...

دائم الخمر شدم از می ِ نابت هیهات..
من خودم جرم تو ام ، من همه تقصیرِ تو ام.