شعر و شیدایی

                        

اعتصاب عشق مي داني که چيست؟

ديگر از من شعر، کم خواهي شنيد


شعرهای شاد را مي بوسم و ...

از لبم هر بار...غم خواهي شنيد

ساز خوشـ ـحالی من را...



احدی کـ ـوک نکرد !



از غم ساده ی گیـ ـتار



دلم میـ ـگیرد !!!

شعرم
یک تپش
یک نفس
یک رویا کم دارد
اینبار که قدم به شعرم گذاری
تمام پنجره ها را
میبندم
شک نکن فردایش
همه در جستجوی
نام تو هستند!

باز در خانه قلبم سخن از روی تو بود
تن به هر یک نفسش مست از آن بوی تو بود

زائر این دل عاشق به ره عشق تو رفت
هر کجا رفت نشان از گذر کوی تو بود

مست کردی تو مرا با نفس تازه خویش
حبس، انگشت دلم در گره موی تو بود

قبله ای کو که دلم سجده کند تا دم صبح
قبله جستیم بسی ،آخر سر روی تو بود

سخت اندیشه تو گرد سرم میچرخد
وین پریشانی اندیشه چو گیسوی تو بود

عشق در سینه فراوان ،چو تو معشوق مراست
از نخستین سخنت دیده ی دل سوی تو بود

حالی که خوش است
بی قرارش نکنید

عشق است ولی باز
قمارش نکنید

حرفی نشده
باز زمین گیر شدی

حرف از دل ما بود
شعارش نکنید

#حسین_فائزی

گفتی به غمم بنشین یا از سر جان برخیز
فرمان بَرَمَت جانا! بنشینم و برخیزم

گر بی تو بُوَد جنّت، بر کنگره ننشینم
ور با تو بُوَد دوزخ، در سلسله آویزم

با یادِ تو گر سعدی در شعر نمی‌گنجد
چون دوست یگانه شد با غیر نیامیزم

#سعدی

با دلم قهر نکن بی تو دلم می گیرد
"هستی"م ، بی تو همه هستی من می میرد

با دلم قهر نکن هرچه که خواهی آن کن
تو بزن بشکن و این سینه ،تو بی سامان کن

با دلم قهر نکن قهر تو عالم سوز است
بی تو حال دل من تلخ تر از دیروز است

با دلم قهر نکن من به تو عادت دارم
به خدا من به تو از پیش ارادت دارم

با دلم قهر نکن هستی من باش که هست
به خدا بی تو همه هستی من کوچک و پست..

دیشب غم دل به دل بگفتم،بنهفت
چون صبح بشد دیگری آنرا گفت
من بودم و دل،راز مرا فاش که کرد؟
دیگر غم دل بدل نمی باید گفت

نی بزن خواهش ولی امشب کمی غمگین نواز
خوش نباشد حال من امشب کمی با من بساز

نی بزن شاید کمی از درد من را کم کنی
آسمان دل گرفته است غرق بارانم کنی

میکشد شعله زبانه از درونم بی صدا ست
سوختم خاکسترم خاکستر من پر بلاست

هیچ همراهی به جز یادت نباشد هم سفر
لطف کن امشب بیا این خاطراتت را ببر

میدهد آهنگ غم آزار این گوش مرا
رفتنت گشته سوالی و چرا پشت چرا

گاه آواره شویم ، نه راه پس نه راه پیش
ما جفا خود میکنیم ای نازنین در حق خویش

نیستم اهل گله سنگ صبور غصه ام
مانده ام از بهر تو دیگر چرا دلداده ام

حوّا هم کــه باشی
مــن
آدم نمی شوم

پــس بی خودی
جــای #بوسه
سیب تعارفَـم نکــن !

#رضا_کاظمی

گفتمش بي تو دلم مي گيرد !!!!!!
گفت با خاطره ها خلوت كن.......

گفتمش خنده به لب مي ميرد !!!!!
گفت با خون جگر عادت كن.........

گفتمش با كه دلم خوش گردد ؟؟؟؟
گفت غم را به دلت دعوت كن.......

گفتمش راز دلم را چه كنم ؟؟؟
گفت با سنگ دلم صحبت كن ....

دل که تنگ است کجا باید رفت ؟
به در و دشت و دمن ؟
یا به باغ و گل و گلزار و چمن ؟
یا به یک خلوت و تنهایی امن؟
دل که تنگ است کجا باید رفت ؟

شاید که ندانی غم ویران شدنم را
در برزخ این فاجعه مهمان شدنم را

جنگیدن بی وقفه ی من هر شب و هر روز
آنسوی اگرهای تو پنهان شدنم را

هرگز تو نفهمیدی و رفتی که نبینی
پیوند من و بهمن و گریان شدنم را

بعد ازتو به آغوش خودم بوسه زدم تا
کمتر بکشم درد زمستان شدنم را

تقصیر نگاه من و اصرار خودت بود
با ثانیه ها وارد بحران شدنم را

بازنده ی این قصه ی پر درد منم من
بیچاره نفهمید پشیمان شدنم را

شاعر شده ام تا همه ی شهر بدانند
دلدادگی و بی سر و سامان شدنم را

برد آرام دلم ، یار دلارام کجاست؟

آن دلارام که برد از دلم آرام کجاست؟



داده پیغام که یک بوسه تو را بخشم لیک

آن که قانع شود از بوسه به پیغام کجاست؟



بی غم عشق ، به گلزار جهان تنگدلیم

در چمن رنگ محبت نبود دام کجاست؟



گر من از گردش ایام ملولم؟ نه عجب

آن که خوشدل بود از گردش ایام کجاست؟



جرعه نوشان رضا ، نام تمنا نبرند

دل ناکام رهی را ، هوس کام کجاست؟ *

چون شفق گر چه مرا باده ز خون جگر است

دل آزاده ام از صبح ، طربناک تر است



عاشقی مایه ی شادی بود و گنج مراد

دل خالی ز محبت ، صدف بی گهر است



جلوه ی برق شتابنده بود جلوه ی عمر

مگذر از باده ی مستانه ، که شب در گذر است



لب فرو بسته ام از ناله و فریاد ، ولی

دل ماتمزده ، در سینه ی من نوحه گر است



گریه و خنده ی آهسته و پیوسته ی من

همچو شمع سحر ، آمیخته با یکدگر است



داغ جانسوز من ، از خنده ی خونین پیداست

ای بسا خنده ، که از گریه جگرسوز تر است



خاک شیراز که سر منزل عشق است و امید

قبله ی مردم صاحبدل و صاحب نظر است



سر خوش از ناله ی مستانه ی سعدی است رهی

« همه گویند ولی گفته ی سعدی دگر است » *

* رهی معیری

چون زلف تو ام جانا در عین پریشانی
چون باد سحرگاهم در بی سر و سامانی
من خاکم و من گردم من اشکم و من دردم
تو مهری و تو نوری تو عشقی و تو جانی
خواهم که ترا در بر بنشانم و بنشینم
تا آتش جانم را بنشینی و بنشانی
ای شاهد افلاکی در مستی و در پاکی
من چشم ترا مانم تو اشک مرا مانی
در سینه سوزانم مستوری و مهجوری
در دیده بیدارم پیدایی و پنهانی
من زمزمه عودم تو زمزمه پردازی
من سلسله موجم تو سلسله جنبانی
از آتش سودایت دارم من و دارد دل
داغی که نمی بینی دردی که نمی دانی
دل با من و جان بی تو نسپاری و بسپارم
کام از تو و تاب از من نستانم و بستانی
ای چشم رهی سویت کو چشم رهی جویت؟
روی از من سر گردان شاید که نگردانی *

* رهی معیری

نه دل مفتون دلبندی نه جان مدهوش دلخواهی

نه بر مژگان من اشکی نه بر لبهای من آهی

نه جان بی نصیبم را پیامی از دلارامی

نه شام بی فروغم را نشانی از سحرگاهی

نیابد محفلم گرمی نه از شمعی نه از جمعی

ندارم خاطرم الفت نه با مهری نه با ماهی

بدیدار اجل باشد اگر شادی کنم روزی

به بخت واژگون باشد اگر خندان شوم گاهی

کیم من؟ آرزو گم کرده ای تنها و سرگردان

نه آرامی نه امیدی نه همدردی نه همراهی

گهی افتان و حیران چون نگاهی بر نظر گاهی

رهی تا چند سوزم در دل شبها چو کوکبها

باقبال شرر تازم که دارد عمر کوتاهی

* رهی معیری

همچو نی می نالم از سودای دل
آتشی در سینه دارم جای دل

من که با هر داغ پیدا ساختم
سوختم از داغ نا پیدای دل

همچو موجم یک نفس آرام نیست
بس که طوفان زا بود دریای دل

دل اگر از من گریزد وای من
غم اگر از دل گریزد وای دل

ما ز رسوایی بلند آوازه ایم
نامور شد هر که شد رسوای دل

خانه مور است و منزلگاه بوم
آسمان با همت والای دل

گنج منعم خرمن سیم و زر است
گنج عاشق گوهر یکتای دل

در میان اشک نومیدی رهی
خندم از امیدواریهای دل *

* رهی معیری

عاشق از تشویش دنیا و غم دین فارغ است
هر که از سر بگذرد از فکر بالین فارغ است

چرخ غارت پیشه را با بینوایان کار نیست
غنچه پژمرده از تاراج گلچین فارغ است

شور عشق تازه ای دارد مگر دل؟ کاین چنین
خاطرم امروز از غمهای دیرین فارغ است

خسروان حسن را پاس فقیران نیست نیست
گر به تلخی جان دهد فرهاد شیرین فارغ است

هر نفس در باغ طبعم لاله ای روید رهی
نغمه سنجان را دل از گلهای رنگین فارغ است *

* رهی معیری