شعر و شیدایی

                        

گفتمش بی تو دلم می گیرد !!!
گفت با خاطره ها خلوت كن...
گفتمش خنده به لب می میرد !!!
گفت با خون جگر عادت كن...
گفتمش با كه دلم خوش گردد ؟؟
گفت غم را به دلت دعوت كن...
گفتمش راز دلم را چه كنم ؟؟؟
گفت با سنگ دلم صحبت كن .....!!

وقتی چیزی در حال تمام شدن باشد ،
عزیز میشود !
يک لحظه آفتاب در هوای سرد ،
غنيمت میشود !
خدا در مواقع سختی ها ،
تنها پناه میشود !
يک قطره نور در دريای تاريکی ،
همه‌ی دنيا میشود ...
يک عزيز وقتی که از دست رفت ،
همه کس میشود ...
پاييز وقتی که تمام شد ٬
به نظر قشنگ و قشنگتر میشود !
و ما همیشه دیر متوجه میشویم !!!
" قدر داشته‌هایمان را بدانیم ...
چرا که ، خیلی زود ، دیر میشود ! "
کسی که میشکند .....
میشکند ....
تکه هایش جمع نمی شود که نمیشود ....

گاهی دلم میگیرد ،

از كلامی، از اشاره‌ای ،

همیشه هر چه از دوست میرسد

" نیكو نیست"

دروغ های زنانه
یا از سر عشق است
یا از سر ترس

چرا که هیچ کس
به یاد نمی آورد
زنی در طول تاریخ
ادعای رهبری (..) کرده باشد ...
از جایی خوندم جالب بود

بر عشق توام،
نه صبر پیداست،
نه دل
بی روی توام،
نه عقل بر جاست،
نه دل

این غم، که مراست
کوه قافست، نه غم
این دل، که تراست،
سنگ خاراست، نه دل

تقدیر چنین است دلم گیر تو باشد
هر لحظه نگاهم پی تصویر تو باشد!

تقدیر چنین است دلم بین رقیبان
دیوانه ترین پای به زنجیر تو باشد

انگار گناه است که در سن جوانی
از حادثه ی عشق ، دلم پیر تو باشد !

عزیزانم را ٬
نه در « قلبم » دوست میدارم ٬ نه در « ذهنم »
چون ممکن است ٬
« قلبم » از حرکت بیفتد و « ذهنم » دچار
فراموشی شود .
دوستانم را با « روحم » دوست میدارم چون نه
فراموش میکند ونه از حرکت می افتد.

برای شعر، برای ترانه با من باش
برای جوشش یک عاشقانه با من باش

برای خوابِ دمِ صبح و بوسه های غروب
برای گریه و بغض شبانه با من باش

به هم بریز حساب و کتاب و منطق را
جنون خوش است بیا شاعرانه با من باش

به هفته ای دو سه دیدار اکتفا نکنیم
بیا قدم قدم و شانه شانه با من باش

چقدر مِن مِن و تردید می کنی بانو
هوای عشق پر است از بهانه با من باش

تمام عمر نه، اما بیا و امشب را
به قدرِ یک غزلِ حافظانه با من باش

ذکر خیرت در دلم هست و کنارم نیستی

کاسه ای لبریزم و صبر و قرارم نیستی

روح غمگینم جهانی رو مکدر می کند

غــرق انـــدوهم امـا غمگـــــســـــارم نیســتــم

آنچنان زیبا تومیخندی که جادو میشوم
مثل یک کودک دمادم پر هیاهو میشوم

تا به گل ها میر سی آنها خجالت میکشند
غنچه ها گل می دهد منهم غزلگو میشوم

پیش من باشی به دستان تو عادت میکنم
گر تو از پیشم روی بسیار ترسو می شوم

هر کجا باشی تو آنجا را بهشتم می کنی
تونباشی پیش من هرلحظه اخمو میشوم

تا قیامت پیش من باش و مرا ترکم نکن
درکنارم توبمانی خوب وخوشرو می شوم...

وای اگر امشب نیایی پیش من ... ای وای من ...
وای اگر کل جهانت را نریزی پای من ...

وای اگر معشوقه ی محبوب دیگر گردی و ...
وای اگر خالی شود جای تو در دنیای من

وای اگر آوای شور انگیز یار دیگری
مرهم جان تو گردد جای نجواهای من

وای اگر امشب بگویی خسته ای از شعر من
وای اگر رخ برکشی از دیده ام ... رویای من ...

آن زمان سیلی فرو می ریزد از چشمان من
غرقه خواهی شد در این طوفان ... در این دریای من ...

می شوم دیوانه ای مجنون تر از فرهاد و قیس
نوحه می خوانم در این تاریکی شب های من

می زنم خنجر به جان و تیشه بر دنیای خویش
می درم این خرقه ی تنهایی ام ... زیبای من ...

باید امشب عقد چشمانم شود چشمان تو
محرم لب های من گردی تو با فتوای من ...

درد بی درمان شنیدی؟
حال من یعنی همین!

بی تو بودن، درد دارد!
می زند من را زمین

می زند بی تو مرا این خاطراتت روز و شب

درد پیگیر من است،

صعب العلاج یعنی همین!

ﻧﻪ کسی ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺍﺳﺖ
نه کسی ﭼﺸﻢ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ
ﻧﻪ ﺧﻴﺎﻝ ﮔﺬﺭ ﺍﺯ ﮐﻮﭼﻪ ی ﻣﺎ ﺩﺍﺭﺩ ﻣﺎﻩ

ﺑﻴﻦ ﻋﺎﺷﻖ ﺷﺪﻥ ﻭ ﻣﺮﮒ ﻣﮕﺮ ﻓﺮقی ﻫﺴﺖ؟
ﻭقتی ﺍﺯ ﻋﺸﻖ
نصیبی ﻧﺒﺮی ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺁﻩ


#فریدون_مشیری

,،، حضرت عشق بفرما که دلم خانه توست
سر عقل آمده هر بنده که دیوانه توست

دل من اگر که از عشق نصیبی دارد
حضرت عشق به من لطف عجیبی دارد

بگذارید، بگذارید که بیمار بماند این دل
با تب عشق دلم حال غریبی دارد

لحظه میمیرد و من آخر سر میپوسم
عشق ای ناجی من دست تو را میبوسم

بی وجود تو سعادت نشود حاصل من
تا نفس هست تو ای عشق بمان در دل من ،،

ﺣﺮﻑ ﻫﺎﯾﺖ ﺭﺍ باﮐﺴﯽ ﺑﺰﻥ ﮐﻪ
ﺑﺎﺟﻐﺮﺍﻓﯿﺎﯼ ﮐﻠﻤﺎﺗﺖ ﺁﺷﻨﺎﺳﺖ!
ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻭﻗﺖ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺷﺒﯿﻪ ﯾﮏ ﮐﻮﻩ ﯾﺨﯽ ﻣﯽﺷﻮﯼ،ﺁﻓﺘﺎﺑﯽ ﺷﻮﺩ و ﺁﺑﺖ ﮐﻨﺪ..
ﺁﺭﺍﻡ
ﺁﺭﺍﻡ
ﮐﺴﯽ ﮐﻪ می داند ﻭﻗﺖ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺳﮑﻮﺕ می کنی
ﯾﻌﻨﯽ ﺣﺮﻑ ﻫﺎﯾﺖ ﺟﺎﯾﯽ ﮔﯿﺮﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ
ﮐﺴﯽ ﮐﻪ
"ﻧﺎﮔﻔﺘﻪ " ﺗﻮ ﺭﺍ می فهمد...

باز می پرسی چطور اینگونه شاعر شد دلت ؟

تو دلت را جای من بگذار ،شاعر می شود

00:00:00:00

اینجا همه خوبند، خیالت راحت
من مانده ام و چهارتا هم صحبت

این گوشه نشسته ایم و دلتنگ تو ایم
من، عشق، خدا، عقربه های ساعت

ملکا، مها، نگارا، صنما، بتا، بهارا
متحیرم! ندانم، که تو خود چه نام داری!

صفت رخام دارد تن نرم نازنینت
دل سخت نیز با او نه کم از رخام داری!

نه من اوفتاده تنها به کمند آرزویت
همه کس سر تو دارد، تو سر کدام داری؟!

بجز این گنه ندانم که محب و مهربانم!
به چه جرم دیگر از من، سر انتقام داری؟!

نظر از تو برنگیرم، همه عمر تا بمیرم
که تو در دلم نشستی و سر مقام داری

تازه فهمیدم خداهم عاشق چشمان بازیگوش توست
این دل شاعرنمایم تاابددیوانه و مدهوش توست

یک غزل دم کرده بودم کهنه جوش تازه دم بهرشما
چای سبز ناب گیلان شمه ای ازبهترین دمنوش توست

اولین برفی که در آذر زمین خشک راسیراب کرد
من نشستم تابیایی برف زیباروی هم مفروش توست

یخ زده دستانم ازسرما ولی خودکار میرقصد به ناز
خوب دقت کرده ام او هم پی آغوش توست

عطسه کردم شعرخط خورد وبه من باطعنه کاغذبانگ زد
ازنفسهایش بگوگرمم بکن جانم سراپاگوش توست

سرفه هم میخواست خط دیگری برچهره ی شعرم گذارد بیوفا
درگلو حبسش نمودم سینه ام ازبعدآن مخدوش توست

دستها راتادهان بالاکشیدم ...ها...کنم امانشد
تازه فهمیدم دم گرم تمام شاعران ازجوش توست

شال گردن هم دگر گرمای سابق را نداشت
گردن خودکاربستم درخیالش اینکه بالاپوش توست

رقص میکرد وتمام واژه ها ازجان اوبیرون زدند
حرف من باخون نوشت و این زمان بیهوش توست

واژه واژه شعرم وخودکاروکاغذ اتحادی یافتند
درخیالم «عندلیبم»روز وشب هرلحظه دوشادوش توست

وه چه نقاشی زیبایی خدابادست قهارش کشید
تازه فهمیدم خداهم عاشق چشمان بازیگوش توست

آنچنان زیبا تومیخندی که جادو میشوم
مثل یک کودک دمادم پر هیاهو میشوم

تا به گل ها میر سی آنها خجالت میکشند
غنچه ها گل می دهد منهم غزلگو میشوم

پیش من باشی به دستان تو عادت میکنم
گر تو از پیشم روی بسیار ترسو می شوم

هر کجا باشی تو آنجا را بهشتم می کنی
تونباشی پیش من هرلحظه اخمو میشوم

تا قیامت پیش من باش و مرا ترکم نکن
درکنارم توبمانی خوب وخوشرو می شوم...