شعر و شیدایی

                        

ما عاشقیم و خوشتر از این کار، کار نیست
یعنی به کارهای دگر اعتبار نیست

خندید صبح بر من و بر انتظار من
زین بیشتر ز خوی توام انتظار نیست

دیشب لبش چو غنچه تبسم به من نمود
اما چه سود زانکه به یک گل بهار نیست

فرهاد یاد باد که چون داستان او
شیرین حکایتی ز کسی یادگار نیست

ناصح مکن حدیث که صبر اختیار کن
ما را به عشق یار ز خویش اختیار نیست

برخیز دلبرا که در آغوش هم شویم
کان یار یار نیست که اندر کنار نیست

بر ما گذشت نیک و بد، اما تو روزگار
فکری به حال خویش کن این روزگار نیست

بگذر ز صید و این دو سه مه با عماد باش
صیاد من بهار که فصل شکار نیست

اندوه من اگرچه که شرحی طویل داشت
اما به سویش آمدنم یک دلیل داشت

با دست خالی و دل پر آمدم فقط
آخر همیشه در حرم ابن سبیل داشت

باید برای گفتن راز مگو به او
دستی دخیل داشت و بغضی اصیل داشت

با یک نگاه مست کرامات او شدم
او معجزات ساده ای از این قبیل داشت

هر کس دخیل بست به اعجاز دست
او سر مست شد از اینکه پس از این وکیل داشت

باید برای دیدن خورشید تا سحر
چشم انتظار مانده و صبری جمیل داشت

با یک نگاه اوست که باران گرفته است
بر این کویر تشنه که دستی بخیل داشت

کنار بوسه کمی اضطراب می چسبد...!!
ببوس تشنه ی خود را که آب
می چسبد...!

بریز جرعه به جرعه شراب در نفسم...
بریز... جرعه به جرعه شراب
می چسبد...!

مرا نترسان از دوزخی پر از آتش...
اگر گناه تو باشی، عذاب می چسبد...!!!

تمام خواسته هایی که از خدا دارم
اگر که با تو شود مستجاب می چسبد؛؛؛!!!

چه زیبا گفت "مولانا"

عشق را بیمعرفت معنا مکن
زر نداری مشت خود را وا مکن

گر نداری دانش ترکیب رنگ
بین گلها زشت یا زیبا مکن

خوب دیدن شرط انسان بودن است
عیب را در این و آن پیدا مکن

دل شود روشن زشمع اعتراف
با کس ار بد کرده ای حاشا مکن

ای که از لرزیدن دل آگهی
هیچ کس را هیچ جا رسوا مکن

زر بدست طفل دادن ابلهیست
اشک را نذر غم دنیا مکن

پیرو خورشید یا آئینه باش
هرچه عریان دیده ای افشا مکن

مرحبا ای یار، من مستم ز چشمانت یقین
می برد قلب مرا یاد تو ای زیبا ترین

هم سرای قلب من، سر زن و هم دل جا گذار
جسم من قربان تو، وا کن دلُ و بر جان نشین

سینه پُر درد است و درمانش نگاهی از نگار
یار من شو ناز کن، دل باز کن، عشق است چنین

اینچنین هر لحظه ام، یادت به رویا ساز شد
دل به غم دمساز شد، برخیز و رخسارم ببین

یک شبی بر تخت رویای تو باید رخنه شد
رخت و تختت را به هم پیچیده و دل در کمین

من به یادت عادت دیرینه دارم دلبرم
یاد تو مشروب و من هم ساقیِ مستم، همین

کم کن کمی این طرزِ رفتارِ متین را 

 

لِه می کنی زیرِ قدم هایت زمین را 

 

ابرویِ تو بیرون زده از پشتِ عینک 

 

داری خجالت می دهی دیوارِ چین را 

 

برقِ لبانت انفجارِ کهکشان است 

 

داری تداعی می کنی میدان مین را 

 

تو امپراطوری که بی جنگ و جنایت 

 

حتماً تصرف میکنی کاخِ لِنین را   

 

غارتگری هستی که می خواهی بدزدی 

 

دار و ندارِ دستِ دزدِ در کمین را 

 

خونِ رگِ احساسِ من با ناخنت ریخت 

 

تکرار کردی قصه ی حمامِ فین را

 

باید برایت آیت الکرسی بخوانم 

 

بعدش چهل تا سوره ی زیتون و تین را 

 

ماهرترین نقاش ها هم کم کشیدند 

 

تصویر جذاب و قشنگی اینچنین را 

ميشود تنها شويم يک بوسه از چشمت کنم؟
حلقه ي پيوندمان را دزدکي دستت کنم؟

ميشود هر ثانيه نام مرا نجوا کني؟
من بگويم "جان" ولي با بقيه بدتا کني؟

ميشود آغوش تو منزلگه جانم شود!؟
چشم تو جانم بگيرد عشق مهمانم شود؟

ميشود مردم بدانند من چقد ديوانه ام؟
جز تو ديگر هيچ بينم با همه بيگانه ام.؟!

آنقدر ديوانه ام تا هر که ميبيند مرا
آه تلخي ميکشد با خنده ميپرسد چرا؟

اگر جای مروت نیست با دنیا مدارا کن

به جای دلخوری از تنگ بیرون را تماشا کن



دل از اعماق دریای صدف‌های تهی بردار

همین‌جا در کویر خویش مروارید پیدا کن



چه شوری بهتر از برخورد برق چشم‌ها باهم

نگاهش را تماشا کن، اگر فهمید حاشا کن



من از مرگی سخن گفتم که پیش از مرگ می‌آید

به «آه عشق» کاری برتر از اعجاز عیسا کن



خطر کن! زندگی بی او چه فرقی می‌کند با مرگ

به اسم صبر، کم با زندگی امروز و فردا کن

از اینکــه وصـــــال تـو نــدارم گلــه دارم
من از تو به مقیــــاس جهان فاصله دارم

دوری و صبـــوری و خوشی هـای عبوری
بس کن که دلی پرغم و بی حوصله دارم

دیریسـت شــدم شـــاعر دربـاری عشقت
از یـــاد تو بـــا هر غـــزلی غـم صله دارم

آوار دلــــم روی تنـــم ریخــت مرا کـشت
بس واژه یتیـــم از پس این زلــــزله دارم

دیوانه زنجیری ام از ایــن همـــه تشویش
گفتـــم کــه بدانـــی چقَــدَر ولـــوله دارم

بـــار کجـــم و مقصـــد راهــم نــرسیـدن
آمـــــال عقب مانــده ای از قــافلــه دارم ..

من به زخــم کسی نمک نــزدم
به کسی تاکنــون ، کلک نـــزدم

من همینم ، همیــن که می بینی
هیچ بــر چهــره ، صــورتک نزدم

بـاعــث اضطــرابِ گل نشـــدم
سنگ بــر بال شاپــرک نـــزدم

مــن مسیــح همیشـه مصلــوبم
گــر کتک خــورده ام ، کتک نزدم
 
پس چرا بر دلم نمک زده اند؟
من که بر زخـم

کـس نمک نزدم ❤️❤️❤️❤️❤️

به ماندن تو عاشقم...
به رفتن تو مبتلا...
شكسته ام ولی برو...
بریده ام ولی بیا...

چه گیج حرف می زنم...
چه ساده درد می كشم...
اسیر قهر و آشتی...
میانِ آب و آتشم...

ببین چه سرد و بی صدا ...
ببین چه صاف و ساده ام...
گلی كه دوست داشتم..
به دست باد داده ام...

چه عاشقانه زیستم..
چه بی صدا گریستم..
چه ساده با تو هستم و ..
چه ساده بی تو نیستم...

تو را نفس كشیدم و..

یاد باد آن دل که در وقت جوانی داشتیم
در دل طغیان طلب عشقِ نهانی داشتیم

از بهار خوب و آن خرداد با احوال خوش
ما فقط آبانِ با رنگِ خزانی داشتیم

قدر سوزن ذره ذوقی در میان جمله ها
از تمام مال دنیا،ما زبانی داشتیم

صورتی خوش چهره و با یک کمی اخلاقِ گند
دلبری اخمو ولی دل مهربانی داشتیم

با همه آن بیش و کم های نهان زندگی
لااقل یک دلخوشی را ما زمانی داشتیم

غُصه را در قِصه میخواندیم و دل را از نگاه
یاد باد آن دل که در وقت جوانی داشتیم

ﺑﻪ ﭘﯿﭻ ﻭ ﺗﺎﺏِ ﺗﻨﺖ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﺳﻔﺮ ﻧﮑﻨﻢ
ﺑﻪ ﺁﻥ ﺑﺮ ﺁﻣﺪﮔﯽﻫﺎ ﻧﮕﺎﻩ ﺍﮔﺮ ﻧﮑﻨﻢ

ﻫﻤﯿﺸﻪ ﭘﯿﺮﻫﻦِ ﺗﻨﮓ، ﻭﻋﺪﻩﯼ ﺟﻨﮓ ﺍﺳﺖ
ﻣﮕﺮ ﺑﻪ ﭼﻨﮓ ﺗﻮ ﺩﯾﻮﺍﻧﻪﺍﻡ ﺧﻄﺮ ﻧﮑﻨﻢ؟

ﺑﻪ ﺑﻮﺳﻪﯾﯽ ﻋﻄﺸﻢ ﺭﺍ ﺑﮑُﺶ ﮐﻪ ﻣﯽﺧﻮﺍﻫﻢ
ﻣﺮﺍ ﻣﺠﺎﺏ ﮐﻨﯽ ﻟﺐ ﺑﻪ ﺁﺏ، ﺗﺮ ﻧﮑﻨﻢ

ﻣﺮﺍ ﺑﺮﯾﺰ ﺑﻪ ﭘﯿﻤﺎﻧﻪ، ﻋﻬﺪ ﻣﯽﺑﻨﺪﻡ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺗﻤﺎﻡ، ﻧﻨﻮﺷﯿﺪﻩﺍﯼ ﺍﺛﺮ ﻧﮑﻨﻢ

ﺍﮔﺮ ﻧﺴﯿﻢ ﺷﻮﻡ ﻧﺮﻡ ﻧﺮﻡ ﻣﯽﺁﯾﻢ
ﭼﻨﺎﻥﮐﻪ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﻭ ﭘﺮﺩﻩ ﺭﺍ ﺧﺒﺮ ﻧﮑﻨﻢ

ﺗﻮ ﺷﺐ ﺑﻪ ﺧﯿﺮ ﺑﮕﻮ ﻭ ﺑﺨﻮﺍﺏ، ﻣﯽﻣﯿﺮﻡ
ﺷﺒﯽ ﮐﻨﺎﺭ ﺗﻮ ﺑﯿﺪﺍﺭ ﺍﮔﺮ ﺳﺤﺮ ﻧﮑﻨﻢ

سختى ولى سنجيدنت را دوست دارم
فلسفه اى فهميدنت را دوست دارم


آرامشى ،مثل هواى بعد باران
حس خوش بوييدنت را دوست دارم


گاهى شبيه انتهاى تلخ سيگار
تلخى ولى بوسيدنت را دوست دارم


مغرور و سنگينى ولى با لحن شيرين
من را "شما"ناميدنت را دوست دارم


صد بار گفتم دوستت دارم ولى تو...
حتى همين نشنيدنت را دوست دارم


گاهى بپرس از دوستانت حال من را
گاهى همين پرسيدنت را دوست دارم

شعر من را میخری؟ای دوست ارزان میدهم
تازه یک تخفیف ویژه بهر خوبان میدهم

ذره ای از شهد لب هایت بنوشانم که من
مست لبهایت شوم شعر فراوان میدهم

اندکی با من مدارا کن,در آغوشم بگیر
یک بغل از مثنوی هم, بابت آن میدهم

با شراب چشم خود مستم کن ای گل تا سحر
من به ناز چشم تو, تا صبح دیوان میدهم

در آرزوی دیدنت ای ماه زیبا روی من
هر چه میخواهی بگو, من سهل و آسان میدهم

گر طلب کردی متاعی بیشتر از شعر من
شاعری را ترک گویم, پای تو جان میدهم...

چشمت افسونگر دلهاست به افسانه قسم
باده در چنگ تو رسواست به پیمانه قسم

شمع در مکتب عشاق که شد چله نشین
سوختن را زمن آموخت به پروانه قسم

چون پریشانی زلفت که کند رقص حریر
پیچ وتابی به دل انگیخته برشانه قسم

تو همه سنگ شدی آینه دل گرچه شکست
بازافزود تو را جلوه به آینه قسم

بی تومتروکه وبی رهگذرست کلبه من
با تو آباد شود کلبه به ویرانه قسم

گفت مجنون به جبین مهر جنونم نزنید
عقل درمانده عشق است به دیوانه قسم

https://telegram.me/kolbeyeeshghe

دلم عاشق, دلم شیدا, دلم تا قسمتی تنها
دلم یک اسمان دارد, به رنگ ابی دریا

سحر بایک تبسم گل, ز راه دور می اید
دلم را می برد یک روز به جشن پاک شبنم ها

دلم یک کلبه می خواهد به رنگ گرم ارامش
مرا گاهی بپوشاند زچشمان شب یلدا

تمام سالیان را دل به پای این وان در گیر
میان شاید واما, میان آی ادم ها

چه زیبا می شود صبحی که اغازش تو می گردی
بسان زایش خورشید, زبوی مهربانی ها

بلندی های دنیا را برایت جستجوکردم
رسیدم پای دیوارت دلم از پشت در پیدا

https://telegram.me/kolbeyeeshghe

چند گاهیست که از رفتنت گذشته...
و من خیلی اصرار دارم که بگویم ...
رفتنت عادی شده...
اما این دل لعنتی ...
سر ناسازگاری دارد...
نمیفهمد ...
منطق حالی اش نمیشود...
چگونه ب او بفهمانم...
کسی که رفت،،،رفته است...
آن چینی شکسته نیستی که بشود بندت زد...
درمان شکستگی تو کار هیچ چینی بند زنی نیست ...
جز خودش...
خودش هم که مدت هاست بازنشسته شده ...دیگر کاری با تو ندارد...
من ب دلم اینگونه میگویم ...
و او جسورانه ب من میگوید منطقت احمقانه است...
و باز تو را میخواند...
عجب دلم را سرکش بار آورده ای...

معشوقه برایم کمکی نازکن امشب.
یک گوشه از آن پیرهنت بازکن امشب

معشوقه بیا تا کمی افسانه بخوانیم.
افسانه خود را تو بیا ساز کن امشب.

صد حرف نگفته است درآن چشم سیاهت.
معشوقه مرا محرم صدراز کن امشب.

یک بوسه بده تا بگشایم پر پرواز.
معشوقه مرا طالب پرواز کن امشب

عمرم به سرآمد بخدا بی دل و دلدار
این عمر هدر را زنو آغازکن امشب.

من ساز تو ام ، نت به نت آهنگ دل تو.
بنواز مرا ، نیت آواز کن امشب.

امشب چه شبی میشود ار پیش من آیی.
برخیز و نظر جانب شیرازکن امشب...