شعر و شیدایی

                        

ترسم که تو هم یار وفادار نباشی


عاشق کش و معشوق نگه دار نباشی


من از غم تو هر روز دوصد بار بمیرم


تو از دل من هیچ خبردار نباشی

نکند صبح که شد
عشق خطابم نکنی...

نکند جر بزنی ،
هیچ حسابم نکنی...

گر چه گفتی که
فقط خانه امید منی...

نگرانم که شبی
خانه خرابم نکنی...

#رحمانی_شاهد

جای جای گونه ام از شوق دیدارت تر است
خاک های خیس و باران خورده عطرش بهتر است

این تضاد فلسفی ، من را روانی می کند
این که زیبا بودنت نسبی ست ، فکری مسخر است

نقش ابروهای تو بر صفحه ی پیشانیت
شکل نور آذرخشی روی سطح مرمر است

رنگ سرخ غنچه ی لبهات و خال گونه ات
دانه ی سرخ انارو تکه های گلپر است

قاب عکس شیشه ای با عکس هایت جان گرفت
هر که با این معجزه ایمان نیارد کافَر است

با کســـــی باش؛
کــــه تــــو را بَلــــــد باشـــــد
نــــــگاهت را
اخــــــمت را
حرفای نگفــــته ات را
لحــــن غمگیــــنت را
خنده ی پنهــــان شده در بین بازخواست کردنش را
بغض فرو خورده ات را
حــــست را؛عشــــقت را
ســــرشوق کشاندت را...
کسی که تــــو را بلــــد باشد؛ینـــــی خودِ خودت
ازش دور هــــم که بشوی چیــــزی ماوراء وجــــودت او را بــــه تو نزدیـک خواهد کـــــرد...
زیرا تـــــنها "او" تـــــو را بلد اســـــت.

شیرین شدم امشب ، نشدی باز تو فرهاد
ای کوهکنم ! نقش مرا برده ای از یاد ؟

هر بار که با شوق سرودم غزلی ناب
افسوس نبودی و غزل از دهن افتاد !

تا جامه ای از شعر کشیدم به بر تو
ابیات همه بوی تن فاصله می داد

من ساخته ام از تو زبان دگری را
هر واژه تَرَک خورده و هر قافیه ناشاد

آن باد که از دست تو انداخت زمینم
ای کاش شبی یاد مرادست تو میداد

در هـــوس خیـــال او ...

همچو خیال گشته ام ...

اوست گرفته شهر دل ...

من به کجا سفر برم ..؟!

شاعری که نشانی ات را نداشت

شعرهایش را

به پیراهن باد سنجاق کرده است

کاش امشب

پنجرۀ اتاقت

باز مانده باشد!

اگر ماه بودم به هرجا که بودم
سراغ تو را از خدا می گرفتم

وگر سنگ بودم به هر جا که بودی
سر رهگذار تو جا می گرفتم

اگر ماه بودی به صد ناز شاید
شبی بر لب بام من می نشستی

وگر سنگ بودی به هرجا که بودم
مرا می شکستی، مرا می شکستی

فریدون مشیری 

دستت را میگیرم
چشمانت برق میزند
سرم را روی شانه هایت میگذارم
حواسم پرت لبخندت ..
عطرت میپیچد در هوا
صدای موسیقی ...
باران ..
و دوستت دارم هایی که
بند نمی آیند ...

کات !
عالی بود
خسته نباشید ...

مریم_قهرمانلو

سپيده لرزان!
به خانه خود باز گرد
با آفتاب كاغذيت.

نامش
شهاب بود
او كه منتظرش بوده ايم.

شمس لنگرودي

منتظر نیستم، اما
کمی آنطرفتر از تمامی این نیمکت ها
خاطراتی هست
که بدجور به دلم پیله کرده است...

گاهی نمی شود رفت
گاهی باد می پیچد لای شاخ و برگ درختان
و کلاغ پیر قصه ها
کوچ کردن هم از یادش می رود...

چقدر این خیابان ها را درخت و کلاغ پر کرده است
همین خیابان هایی که همه
به جایی ختم می شوند که تو را از من گرفته است...

#عباسعلی_بور

تازگی ها در برابر بی مهری آدم ها هیچ نمی گویم
سکوت و سکوت و سکوت ..
انگار که لال شده باشم ؛ شاید هم کور و کر
دیگر نه انرژی توضیح دادن دارم و نه حتی حوصله اش را ..
می دانی ؟ دیر .. دریافتم که مسئول طرز فکر آدم ها نیستم ..
بگذار هرکه هرچه خواست بگوید !
چه اهمیتی دارد ؟

من در لاک خود راحت ترم .. آن جا می شود آرام و بی دغدغه زندگی کرد
ماهی ها نه گریه می کنند .. نه قهر و نه اعتراض !
تنها که می شوند .. قید دریا را می زنند و تمام مسیر رودخانه را تا اولین قرار عاشقیشان .. برعکس شنا می کنند ...

فروغ فرخ زاد

فروغ اگر نمی آمد
هيچ اتفاق خاصی رخ نمی داد
فقط دنيا
يك دختر كم داشت !
دنيا به چه درد می خورَد
وقتی كه يك دختر كم دارَد !؟


"سيد علی صالحی "

لذت خوردن صبحانه کنار تو خوش است

وسط چله ی سرما،من و تو،پنجره باز.....

مهدی آسترکی

کلاغ های زمستان امسال
را به اسم می شناسم...

یکی دلتنگی ست...
یکی دلسردی...
یکی ...
دل داری...!؟

بر تیرچراغِ پشت پرده ای
اگر دیدی شان
بگو یکی یکی بیایند..!

بگو چیزی هم از درد
از قار...
از هوار...
برای زمستان بگذارند....

مهدیه_لطیفی

امروز
نه آغاز و نه انجام جهان است
ای بس غم و شادی، که پس پرده نهان است
گر مرد رهی ؛ غم مخور از دوری و دیری
دانی که رسیدن هنر گام زمان است
تو رهرو دیرینه سرمنزل عشقی
بنگر که ز خون تو به هر گام نشان است
آبی که بر آسود ، زمینش بخورد زود
دریا شود آن رود که پیوسته روان است
از روی تو دل کندنم آموخت زمانه
این دیده از ان روست که خونابه فشان است
دردا و دریغا که در این بازی خونین
بازیچه ایام دل آدمیان است...

هوشنگ ابتهاج

بارها
غافلگیرم کرده ای !
آن هم درست وقتی که
زل زده بوده ام به تو ...
بی آن که حتی
به ذهنت خطور کند
در آن لحظات
چند بار
ایستاده ،
فرو ریخته ام



بهنام محبی فر

گوش می كنی ؟
می خواهم از كنار همین پنجشنبه حرفی بزنم
حالا كه دارم از یاد می روم
دارم سكوت می شوم
می خواهم آشناترین صدای این حدودِ تازه شوم
...
حالا هر چه باران است ، در من برف می شود
هر چه دریاست ، در من آبی
حالا هر چه پیری است ، در من كودک
هر چه ناپیدا ، در من پیدا
...
منم كه از یاد می روم ، آغاز می شوم
و پنجشنبه نزدیك من است
جهان را همین
جا نگهدار
من پیاده می شوم

#هیوا_مسیح

حال دل ما
حکایت زمستانیست
سخت در تلاش نمایش بهار !!

صورتمان همه آفتابی و دلپذیر

دهان که می گشاییم
سوز آهمان
تا مغز استخوان را میسوزاند .

غمگین مباش
یك روز صبح از خواب برمی‌خیزی
ستاره‌ها را از گیسوانت پایین می‌ریزی
ماه را درون صندوقچه‌ی اتاقت می‌گذاری
از چشمانت رد شب را بیرون كن


امروز صبح دیگری‌ست
به لبهایت گل‌های سرخ بزن
گردنبندی از مرواریدهای دریا
ناخن‌هایت را به رنگ دلم رنگ كن


امروز صبح دیگری‌ست
مطمئن باش من عاشق تو خواهم ماند
تا باز شب بیاید و كهكشان راه شیری
درون وجودت حلول كند!


نزار_قبانی