۰۹:۲۳ ۱۳۹۴/۱۰/۱۷
جای جای گونه ام از شوق دیدارت تر است
خاک های خیس و باران خورده عطرش بهتر است
این تضاد فلسفی ، من را روانی می کند
این که زیبا بودنت نسبی ست ، فکری مسخر است
نقش ابروهای تو بر صفحه ی پیشانیت
شکل نور آذرخشی روی سطح مرمر است
رنگ سرخ غنچه ی لبهات و خال گونه ات
دانه ی سرخ انارو تکه های گلپر است
قاب عکس شیشه ای با عکس هایت جان گرفت
هر که با این معجزه ایمان نیارد کافَر است
