بابای شنگول :
داشتم فکر می کردم با اینکه گفته میشه ما بعد از بزرگ شدن مکلف می شیم ، ولی بواقع برعکسه موقعی که بچه هستیم هزار باید و نباید رو باید رعایت کنیم ولی وقتی بزرگ می شیم گویا تکلیف ازمون برداشته میشه!
به بچه هامون میگیم فلان موقع بخواب فلان چیزو بخور فلان چیزو نخور اما خودمون هر موقع بخوایم می خوابیم و هر چی تصمیم بگیریم می خوریم.
موقعی که بچه هستی باید کنترل شده بری اینترنت چه از لحاظ زمان چه از لحاظ محتوا اما انگار همین که بزرگ میشی تکلیف ازت برداشته میشه و `اختیار` خودت تعیین کننده میشه .
وقتی بچه ای باید مودب باشی ولی وقتی بزرگ شدی فقط وقتی `لازمه` مودبی ! شایدم لازم باشه از ادب خارج شی...
خلاصه می خوام یکم نقد از «خود» کنیم که واقعا چکار داریم می کنیم ؟! ما!
دوستان اگه حال داشتن نظرشون رو بگن
:)
شاید بخاطر اینه که چون بچه هستیم " باید " رعایت کنیم ولی حالا که بزرگ شدیم بایدو برا دیگران بکار میبریم ااگه از کودکی درک کنیم این بایدها و نبایدها رو دیگه الان هیچ مشکلی نداریم...
ادب هم تو ذات آدمهاست اگه با ادب پرورش پیدا کرده باشی خواسته یا ناخواسته با ادبی ، ممکنه گاهی دلخور باشی یا گاهی کمی صدا بالا بره ولی ادب سرجاشه!
برای همین امام علی ع میفرماید که زمان خشم سخن نگو چون زمانی که خشمگینیم چشمها بسته و دهان باز است و نهایت پشیمانی....
کاش همیشه فکر کنیم و بعد حرف بزنیم ولی متاسفانه الان همه چی برعکسه اکثرا اول حرف میزنن ، بعضیها بعدش فکر میکنن ولی وقتی حرف از دهان خارج شد دیگه نمیشه کاری کرد!
میگن : تا مرد سخن نگفته باشد "عیب " و هنرش نهفته باشد
این حکایت ما آدمهاست کاش بتونیم به جا و به موقع و درست حرف بزنیم و رفتار کنیم .
کاش...!!!
