درمان بدون دارو

ریزش ممکن است از سن بلوغ و یا حتی 20 تا 30 سالگی شروع شود ، سرعت کاهش مو و شدت ان هم در مبتلایان مختلف کاملا متفاوت است و کاملا بستگی به زمینه ها و استعداد های ژنتیکی فرد دارد و حتی در موارد شدید دیده شده که مثلا جوانی در سن 30 سالگی طاس شده یا حتی خانمی 30 تا 35 ساله دچار کاهش شدید موهها شده ، ولی درمواردی که استعداد ژنتیکی فر د مبتلا ضعیف است و هورمون فعال دی هیدرو تستسترون کمتر تولید میشود این پروسه در فرد مبتلا دیرتر و در سن های بالاتر بروز میکند و نهایتا در صورت عدم درمان کنترلی توسط پزشک این اشخاص در میان سالگی و ببعد دچار طاسی خواهند شد . خلاصه مطلب اینکه بر حسب ژمینه ژنتیکی فرد شدت بیماری را میتوان به سه فرم خفیف ، متوسط و شدید تعریف کرد.چه درمان هایی در کنترل این نوع ریزش موثر است و مدت درمان تا چند سال است و ایا درمان قطعی وجود داردابتدائا باید گفت چون نمیتوان ژنتیک فرد را تغییر داد لذا نمیتوان این نوع ریزش را بطور قطعی درمان کرد مگر اینکه در دهه های اینده در علم پزشکی خصوصا حوزه ژنتیک تحولی رخ دهد و محقیقین بتوانند پس از پیدا کردن کد ها ی اختصاصی ژنی که باعث ریزش مو میشود ان را دستکاری و غیر فعال کنند و این معضل را علاج قطعی کنند، ولی این ریزش درمان پیشگیرانه و کنترلی دارد به این معنی که تا زمانی که فرد دارو را بصورت موضعی یا خوراکی مصرف میکند ریزش مو متوقف میشودولی چند هفته یا چند ماه بعد از قطع درمان مجددا ریزش مو شروع میشود لذا درمان همیشگی است و مدت مشخصی ندارد ولی انچه مسلم است بهترین دارو در جهت کنترل ریزش داروهای موضعی یا خوراکی است که باعث افزایش خون رسانی پوست سر و خصوصا کاهش هورمون دی هیدروتستسترون شود . در موارد خفیف این بیماری معمولا ترکیبات موضعی تجویز میشود والبته نوع محلول ممکن است هر چند ماه یکبار تغییر یا تقویت شود ولی در موارد متوسط و شدید تجویز داروهای خوراکی کم کننده هورمون فهال تستسترون موثرتر است ، در ضمن نوع دارو و دوز مصرفی داروهای ضد هورمون در هر فرد ممکن است متفاوت باشد چرا که مزاج و سازگاری افراد به داروها متفاوت است .مشکلی که خیلی مواقع پیش میایید فرد مبتلا و حتی اطرافیان نزدیک فرد مبتلا از مصرف این داروهها ترس دارند و فکر میکنند این داروهها هورمونی است و هورمون هم برایشان ضرر دارد ، درصورتیکه واقعییت ندارد و در واقع این داروها ضد هورمون و تنظیم کننده و متعادل کننده هورمون است و البته ممکن است یک دارو به یک فرد نسازد و پزشک مجبور شود ان را تغییر دهد و نهایتا پزشک است که تشخیص میدهد چه دارویی را تجویز کند و البته علم طب به ما اطبا اموخته که ابتدا باید از داروهای ملایم تر و کم عوارض تر درمان را شروع کرد و درصورتیکه بعد از چند ماه کنترل ریزش حاصل نشد و کفه مزایا بر عوارض دارو بیشتر بود انگاه پزشک مجاز است داروی قوی تر و موثرتر را تجویز کند.در بعضی از موارد هم فرد مبتلا خصوصا اقایان اظهار میدارد که حوصله مصرف محلوها ی موضعی را ندارد و یا بعضی دیگر از درمان انتظار معجزه دارند و دوست دارند درمان خیلی سریع اثر کند تمام این موارد باعث میشود درمان این نوع ریزش هم برای بیما هم برای پزشک معالج بسیار سخت شود در هر حال پزشک معالج موظف است نوع این بیماری را برای فرد مبتلا حتی به اختصار توضیح دهید ( البته اگر بیمار بپذیرد و جبهه نگیرد و ناراحت نشود ) و بگوید که این بیماری مثل فشار خون و یا مرض قند و بسیاری از بیماریهایی که ریشه ژنتیکی دارند علاج قطعی ندارد و توضیخ دهد که ممکن است ریزش دیر ( مثلا بعد از 2 تا 4 ماه ) متوقف شود و رویش مجدد موهها هم ممکن است بسیار تدریجی و 4 تا 6 ماه بعد شروع شود و شخص مبتلا نباید نا امید شودچرا که اگر درمان را رها کند بعد از چند سال دیگر این درمان ها بسیار کم اثر و بی اثر خواهد بود و فرد دچار طاسی خواهد شد وانگاه مجبور خواهد شد که برای پیوند مو مراجعه کند که البته پیوند مو هم بحث بسیار دارد فقط گفتن این نکته لازم است که با پیوند مو مشکل طاسی فرد بطور کامل حل نخواهد شد چرا که تعداد موههای ذخیره در پشت سر برای پیوند مو محدود است و در عمل حدودا 4 تا 6 هزار مو از پشت سر برداشته میشود و به جلوی سر ( محل طاسی ) کاشته میشود و انطور که خیلی ها تصور ذهنی دارند محل طاسی خیلی پر پشت و پر مو نخواهد شد و دربسیاری موارد ( خصوصا در خانم ها ) با پیوند مو رضایت حاصل نمیشود ، با این وجود جایگاه پیوند مو را نمیتوان در علاج نسبی کسانی که دچار طاسی هستند انکار کرد و اگر فردی به علت عدم پیشگیری دچار این وضیعت شد به غیر از پیوند مو راه دیگری وجود ندارد