شعر و شیدایی

ای که لطف سخنت خرمی جان من است
لاعلاجم غزل ناب تو درمان من است

جای پای تو در این کوچه ی برفی گم شد
پس از این قصه ی بارانی چشمان من است

چه غم از سختی این راه و بلندای مسیر
که دعاهای عزیز تو نگهبان من است

عشق، این عاصی بالفطره که فریاد از او
چند وقتی است عجب گوش به فرمان من است

ابر و باد و مه و خورشید فلک ، عاشق او
سخت بیهوده به کارند که او، آن من است....