شعر و شیدایی

(حضرت مولانا)

دلبرے دارم ڪہ نامش ساغر دردانہ است
خانہ اش گلخانہ، جایش گوشہ میخانہ است

تا سحر از بادہ ها مست و غزلخوان مے شود
بوے عطرش، چون نسیمے از گل و گلخانہ است

یڪ شبے رفتم ڪہ گویم مست و ساڪت گشتہ ام
دیدمش با مے خدا گردیدہ و مستانہ است

او بگفتا مدعے در ڪنج هر میخانہ است
رو! ڪہ ما را همنشینے با سر دیوانہ است

گفتمش از هجر تو من هم پریشان گشتہ ام
جاے من هم، روز و شب در خلوت ویرانہ است

گفت ڪہ هرڪہ عاشق است در ڪوہ بیستون مے رود
گفتمش آن ڪوہ برایم خانہ و ڪاشانہ است

پس بگفتا جان من! آخر تو هم عاشق شدے؟
جام مے بستان ڪہ یارت ساغر میخانہ است