۱۱:۳۷ ۱۳۹۴/۱۰/۲۲
ﺷﺐ ﭘُﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﺳﯿﺎﻩ ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﯽ ﺷﺐﺑﻮﻫﺎ
ﯾﺎﺩﺷﺎﻥ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺑﺎﻝ ﺳﭙﯿﺪ ﻗﻮﻫﺎ
ﻣﯽﭘﺮﯾﺪﯾﻢ ﻭ ﭘُﺮ ﺍﺯ ﺩﺷﺖ ﻭ ﺑﯿﺎﺑﺎﻥ ﻣﯽﺷﺪ
ﺧﺎنه ى ﮐﻮﭼﮏ ﻣﺎ ﺩﺭ ﮔﺬﺭ ﺁﻫﻮﻫﺎ
ﺟﯿﺮﺟﯿﺮﮎ ﺑﻪ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻣﯽﺩﺍﺩ
ﺷﺐ ﻭ ﻫﯽﻫﺎﯼ ﻭ ﻫﯿﺎﻫﺎﯼ ﻭ ﻫﯿﺎﻫﻮﻫﻮﻫﺎ
ﺍﺑﺮﻫﺎ ﺑﺴﺘﺮﯼ ﻭ ﮔﻮﺵ ﺯﻣﺴﺘﺎﻥﻫﺎ ﮐﺮ
ﭼﺸﻢﻫﺎ ﮐﻮﺭ ﺷﺪ ﺍﺯ ﻧﻮﮎ ﺧﻢ ﺍﺑﺮﻭﻫﺎ
...
ﺗﺎ ﮐﺠﺎ ﺯﻧﮓ ﺳﮑﻮﺕ ﺍﺯ ﻟﺐﺗﺎﻥ ﮔﻮﺵ ﮐﻨﯿﻢ؟
ﻧﻔﺴﯽ، ﺯﻣﺰﻣﻪﺍﯼ، ﻫﻠﻬﻠﻪﺍﯼ، ﺗﺮﺳﻮﻫﺎ!
...
ﻣﺎﻩ ﻣﻦ! ﻧﺎﺯ ﻧﮑﻦ، ﺭﻭﺷﻦ ﻭ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﻧﺸﻮ
ﻣﺎ ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﻧﺮﺳﯿﺪﯾﻢ ﺍﺯﯾﻦ ﺳﻮﺳﻮﻫﺎ
ﻣﻦ ﻭ ﺗﻮ ﻣﯿﻮه ى ﭘﻨﻬﺎﻥ ﺩﻭ ﺑﺎﻏﯿﻢ، ﺑﻤﺎﻥ
ﺗﺎ ﺑﺮﻭﯾﯿﻢ ﺷﺐو ﺍﺯ ﺷﺎﺧﺔ ﺯﺭﺩﺁﻟﻮﻫﺎ.
