شعر و شیدایی

پرسیدم‌ازقلم‌باکمال‌ادب‌به‌نظم‌کلام
‌رؤیائی‌دارم
به‌تیراژفهم‌تمام‌مردانیکه
زن‌رادرقامتِ‌یک‌عروسک‌ورانداز نمی کنند
وروح‌زن‌را
باخط‌کشِ‌شکسته‌نگاه هایی‌هرزه‌اندازه‌نمیگیرند
رؤیائی‌دارم
به‌وسعتِ‌عقایدِنُرمِ‌عقلِ‌دسته‌جمعی‌جامعه
وقتی‌عشق‌زن‌را
قضاوت‌به‌هرزگی‌نمی‌کنند
واورادست‌خورده‌رابطه‌نمیدانند
که‌میداننداوهم‌حق‌داردازهوا
انتظاری‌بیشترازنفس‌کشیدن‌نداشته‌باشد
هنگامی‌که‌موهایش‌درباد
تن‌به‌هیچ«سنجاقِ»سری‌نمیدهد
مردان‌وزنان‌سرزمینم‌
حتی‌خیانت‌رابه‌لمس‌دنیای‌مجازی
بلدنیستند 🌹🌹🌹