شعر و شیدایی

سکوت می چکد از بغض دفترم بی تو
دوباره مرگ نشسته برابرم بی تو

دوباره سمت نگاهت شبیه خوابی دور
دوباره این من, بی تو...این من, مجبور

و شعر، شاخه ی خشک ادامه ی من بود
که در سکوت تو گل کرد و... وقت رفتن بود

تو بغض زخمی این شعر را نمی دیدی
که گریه کردم و تو... سکس فهمیدی

و اقتدای نمازم به سمت باز تو بود
صنم ! که حرمت سعدی غزلنماز تو بود

به خاطر شب شعر خدا و ماه و سکوت
به حرمت دل مادر، به وقت خیس قنوت

برای خاطر اشکی که خیس, بستر, من
برای شعر.... برای به هم نیالودن

در این زمانه ی کابوس زار خشک تبر
مرا به بوسه ی بارانی ات به یاد آور

#مهتاب_سالاری